ฉันกำลังจมลงไปในบ่อน้ำตา
เรื่องราวของเรามันจบลงไปนานนับปี เราจบกันไม่ค่อยจะดีนัก เขานอกใจจนทำให้ฉันเป็นบ้าที่เอาแต่ร้องไห้ นอนจ้องเพดานทั้งวันทั้งคืน มีแต่คำถามว่าทำไม ทำไม ทำไมถึงทำแบบนี้ไม่หยุดหย่อน แม้ฉันจะรู้คำตอบที่ดีสุดก็เถอะ แต่ฉันกลับถามตัวเองและเขาด้วยคำถามเดิมๆซ้ำๆทุกๆวัน

หลังจากนั้นเราคุยกัน ดีบ้าง ร้ายบ้าง และหลังวางสายจากฉันแอบร้องไห้คนเดียวทุกครั้ง
ฉันพยายามอย่างมากที่จะก้าวเดินต่อไป ไปมีชีวิตเป็นของตัวเอง สำหรับคนอื่นคงไม่ยากนัก แต่สำหรับฉันมันยากเหลือเกิน ในวันที่แผนชีวิตทั้งหมดล่มไม่เป็นท่า ตั้งแต่เขาไป มันไม่ได้จบที่เราเลิกกัน แต่มันหมายถึงเขาขโมยอนาคตของฉันไปด้วย เพราะอนาคตของฉันมันมีแต่เขา มีเขาเต็มไปหมด คงไม่ผิดใช่ไหมที่ฉันยังก้าวออกไปไม่ได้

ทุกครั้งที่มีวี่แววว่าฉันกำลังจะรักตัวเอง เขาก็มักจะโผล่มาในชีวิตของฉันเสมอ แน่ล่ะ ฉันหนะเป็นคนที่เขาหันมาเมื่อไหร่ก็เจอหนิ ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็คงไม่ผิดมากเท่าที่ควรหรอก มันเป็นฉันเองไม่ใช่หรอ ที่เป็นคนเปิดประตูต้อนรับเขาทุกครั้ง เปิดประตูเพื่อฟังคำโกหกซ้ำๆของเขา รู้ทั้งรู้ว่าที่เขาพูดมาทั้งหมดนั่น.. มันก็แค่คำโกหกของคนที่เห็นฉันเป็นของตายเท่านั้นแหละ
แต่ทำไงได้ ฉันเป็นฝ่ายที่รักเขามากกว่าหนิเนอะ เขาโกหกอะไรก็ฟังหมด เชื่อโดยไม่ตั้งคำถามสักครั้ง

แต่จะให้เขียนถึงเขาในช่วงเวลาที่เลิกกัน จะให้ฉันเขียนถึงแต่แง่ร้ายก็คงไม่ยุติธรรมสำหรับเขานัก เขาก็มีข้อดีอยู่บ้าง ตอนนั้นถึงเราจะเลิกกัน เขาก็ยังคอยถามไถ่อาการของฉัน อย่างที่คนเคยรักกันควรจะถาม ห่วงฉันอย่างที่คนเคยรักกันควรจะทำ เขาก็ทำหน้าที่ตรงนี้ได้ดีที่สุดแล้ว

แต่ทำไมกัน น้ำตาของฉันไม่เคยหยุดไหล ฉันที่เอาแต่ร้องไห้คร่ำครวญถึงสิ่งที่จากไป ทุกครั้งที่ฉันกำลังจะจมลงไปในบ่อน้ำตา  ก็มักจะมีมือของเขาคอยฉุดรั้งฉันไว้ มือที่ฉันเคยสัมผัสได้อย่างนุ่มลึก แต่วันนี้ฉันกลับไม่รู้สึกถึงความห่วงใยของเขาอีกแล้ว และมือคู่เดียวกันนั่นแหละที่ผลักฉันลงบ่อน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ครั้งนี้เขาปล่อยให้ฉันตกลงไปในบ่อนั่นอย่างไม่ใยดี ไม่มีแม้แต่คำพูดดีๆ มีแต่คำพูดที่ขับไสไลส่ง

เขาจะรู้บ้างไหมนะว่าในบ่อน้ำตานั่นมันหนาวเหลือเกิน มันลึกจนฉันแทบประครองตัวเองไม่ไหว ฉันหายใจแทบไม่ออกเวลาที่ตกลงไปที่นั่น ทำได้แค่ตะเกี่ยตะกายน้ำไปมา ร้องขอให้เขาช่วยชีวิตแทบตาย แต่เขาไม่เคยได้ยิน ฉันรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียวบนโลก ตะโกนให้ตายยังไงก็ไม่่มีใครได้ยินหรือแม้ได้รับรู้กับสิ่งที่ฉันกำลังเผชิญ 

ฉันตกลงไปในบ่อน้ำตา เผชิญชะตากรรมอันโหดร้ายเพียงคนเดียวทุกคืน คืนแล้วคืนเล่าจนฉันหลับไป พอฟ้าสว่าง มีแสงกระทบดวงตาเป็นสัญญาณว่าฉันยังไม่ตาย เอาล่ะ ผ่านไปได้อีกคืน จนทุกๆอย่างล่วงเลยมาเป็นแรมปี ฉันก็ไม่เคยหลุดพ้นจากบ่อน้ำตาแห่งนี้ได้เลย

มันคงถึงเวลาแล้วที่ฉันต้องเรียนรู้การเอาชีวิตรอดในบ่อน้ำตาโดยไม่มีเขา ยากลายเสื้อชูชีพ สติกลายเป็นห่วงยาง ตะเกี่ยตะกายไปบ้างคงไม่เป็นไร ไม่มีเขาฉันก็ต้องก้าวออกจากที่นี่ไปให้ได้ ถึงมันจะช้า มันก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ผ่านไป 
ร้องไห้ได้ก็ต้องเช็ดน้ำตาให้เป็น

ร้องไห้ได้ ถ้ามั่นใจว่าวันนี้ดื่มน้ำเปล่าเพียงพอ
พ่อของฉันเคยบอกไว้ ด้วยความหวังว่าลูกสาวจะไม่ขาดน้ำตาย
และฉันก็หวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะหยุดร้องไห้ได้ ไม่ปล่อยให้ตัวเองตกลงไปในบ่อน้ำตาอีก อย่างที่ใครต่อใครในชีวิตของฉันต้องการ 

SHARE
Writer
Grinch
I’m Grinch
What is in my mind?

Comments