โลกไม่ได้โหดร้าย
14 ปีแล้วที่ฉันเติบโตบนโลกนี้ เป็นเวลาที่ดูน้อย แต่ฉันกลับเก็บเกี่ยวบางอย่างของชีวิตเอาไว้ 

ฉันน่ะ เหมือนกับจิตรกรสุดเพ้อฝัน ทำแค่เพียงจินตนาการ วาดออกมา และขยำกระดาษทิ้งไป ครั้งแล้ว ครั้งเล่า บางทีฉันก็วาดมันออกมามืดมนเกินไป บางทีก็แสนสดใส ต่อให้วาดความสุขมาสมบูรณ์แบบแค่ไหน ก็ต้องขยำทิ้งไปอยู่ดีนั่นแหละ

ฉันเติบโตมา ไม่เหมือนกับใครๆ ฉันมักถูกมองข้ามเสมอ พวกเขาบอกว่าฉันประหลาด คิดเกินกว่าวัย ไม่มีมารยาท ขี้เกียจ ไร้ความพยายาม เป็นไง ตลกร้ายจริงๆ

โลกไม่เคยใจร้ายกับฉัน มีเพียงผู้คนรอบตัวฉันที่เข้ามาสร้างรอยขีดข่วนที่ฉัน แล้วเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มบนหน้า น่าสมเพขดีจัง 

พวกเขาบอกว่าให้ฉันทำทุกอย่างแบบพอดี เท่าที่จะทำได้ อย่าทำอะไรที่เกินตัว แต่ขอโทษที สิ่งที่พวกผู้ใหญ่บอกว่าพอดี มันไม่เคยพอดี มันเกินตัวฉันไปหมดนั่นแหละ

บ้าจังที่พื้นที่ของฉันมีเเต่เรื่องน่าเศร้า บางทีฉันก็อยากจะฟังเรื่องของคนอื่นบ้างนะ จะเป็นยังไงกัน ?



SHARE

Comments