ความเข้มแข็งมีขีดจำกัด
“ตัวเล็ก จะนอนหรือยังคะ” เขาถาม
“...... ยังไม่ค่อยค่ะ” เราตอบ เสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน เรากำลังจะตอบ ว่าให้เขาไปนอนได้เลย ไม่ต้องรอ พอกำลังจะเปล่งเสียงเท่านั้นแหล่ะ

“ฮึกๆ” อยู่ดีๆ เราสะอื้น ร้องไห้เป็นเด็กๆ โดยไม่รู้ตัว อยู่ดีๆ ก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่มีใครเข้าใจขึ้นมาซะอย่างนั้น

เรานอนเงยหน้ามองเพดาน กำลังจะพักสายตา เมื่อเปลือกตาประกบกัน น้ำตาหยดแหม่ะ แหม่ะ ไหลเป็นทาง ไหลลงไป หยดแล้วหยดเล่า บอกกับตัวเองว่าหยุดสักที แต่ดูเหมือนจะยิ่งให้น้ำตานั้นเอ่อล้นออกมาเป็นสายมากกว่าเดิม

มันยากนะกับการควบคุมตัวเองให้หยุดร้องไห้ ทั้งๆ ที่เรายังไม่รู้เหตุผลเลยด้วยซ้ำว่าเป็นเพราะอะไร ในสมองตอกย้ำซ้ำๆ ว่า ไม่มีใครเข้าใจๆ

ทำให้เราได้รู้ว่า สัญญานโรคซ้ำเศร้าอาจจะกลับมาหาเราอีกเป็นครั้งที่สาม

ถามว่าอยากเป็นไหม
ไม่ ไม่เลย มันไม่ได้เท่ห์ มันไม่ได้อินเทรนด์ 

มันทรมานนะ

นี่ก็ผ่านมาแล้ว 2-3 วัน เรารู้สึกดีขึ้นบ้างแล้ว อาจเป็นเพราะวันนั้น เราปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อย่างเต็มที

แต่แล้ววันนี้ก็เกิดเรื่องที่ทำให้ตัวเองจมลงอีกจนได้ 
คำพูดคนรอบตัวเราทำให้เราคิดไม่ตกเลย กับคำพูดที่ว่า “พอเราได้ดี ลืมตาอ้าปากได้ เราก็จะก็ถีบหัวส่งคนอื่นหรอ” "คนอื่นยังแย่กว่าเราอีก" "เรื่องแค่นี้เอง ไม่เห็นต้องคิดมากเลย" 

ก็ไม่ได้อยากจะคิดมากสักเท่าไหร่หรอก 

ยิ่งช่วงนี้หนักกว่าเดิมอีก ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่มี passion ใดๆ ไม่อยากทำอะไรสักอย่าง พอมาทำงานก็อยากรีบกลับ พอกลับแล้ว อยากนอนเฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร เราพยายามหาอะไรทำนะ ร้อยลูกปัด ดูนู่นนี่นั่น 

ทำยังไงดีนะ? 
หรือ....เดี๋ยวพอเวลาผ่านไปสักพักเราคงจะดีขึ้นเองละมั้ง เดี๋ยวทุกอย่างก็จะผ่านไปได้ เหมือนที่เคยผ่านมา (:


SHARE
Writer
NEXTERDAY
is going to be better.
once upon a time...

Comments

LazyPluTo
9 days ago
ผ่านมาอ่านเจอ ยังไงก็ยังมีเราอยู่ข้างๆนะคะ เราจะเข้มแข็งไปด้วยกันนะ มีอะไรมาเล่าให้กันฟังอีกได้นะ 
Reply
NEXTERDAY
9 days ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ไว้จะมาเล่าเรื่องอื่นๆ สนุกๆ ให้ฟังน้า <3