เรื่องราวของยูเมะจัง
ยูเมะ เป็นชื่อที่ดีสำหรับใครหลายคน เเต่สำหรับฉันมันไม่ใช่ ทำไมเด็กเกิดมาถึงเลือกชื่อของตัวเองไม่ได้กันล่ะ ทำไมฉันถึงต้องชื่อนี้ ชื่อที่ทำให้ฉันนั้นตกอยู่ในห้วงเเห่งความฝันไปตลอดกาล
ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกัันนะ ฉันเเทบอยากจะบ้า เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง บนดวงจันทร์ที่เเสนโดดเดี่ยวเเละอ้างว้างนี้ ฉันเหลือใครบ้าง ฉันนั้นมีใครบ้าง บนดวงดาวที่เเห้งเเล้งนี้ ขนาดน้ำซักหยดยังหาได้อย่างยากลำบาก ต้นไม้ซักต้นก็ไม่มี โดดเดี่ยวเหลือเกินอ้างว้างเหลือเกิน ตอนนี้เป็นเวลากี่โมงเเล้วนะ ... ไม่สิที่นี่ไม่มีเวลาห้วงเเห่งเวลานี้มันช่างทุกข์ทรมาน มีเเค่ฉัน... เเค่ฉันคนเดียว
...เเค่ฉันคนเดียวเท่านั้นเอง...

ตื่นมาอีกครั้ง เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในเเม่น้ำสายใหญ่ ...ใช่ ฉันกำลังจมอยู่ในน้ำ เเขนขานั้นไม่ทำงานอย่างที่ควรจะเป็น ...ใช่ ใช่สิ ฉันว่ายน้ำเป็นนะ ทำไม ทำไมล่ะ ฉันถึงไม่ตะเกียกตะกายขึ้นไป
อ้อใช่สิ... ฉันเป็นคนกระโดดลงมาเอง ทุกทางเลือกเป็นทางที่ฉันเลือกเอง เเต่ทำไมถึงมีเส้นเชือกมัดข้อมือฉันเเละลอยขึ้นไปบนผิวน้ำได้ล่ะ ออกซิเจนเฮือกสุดท้ายในปอดกำลังจะหมดไป ถามว่าทำไม ทั้งที่ฉันนั้นควรจะตายไปนานเเล้วนะ ทำไมล่ะ ทำไมยังอยู่ เพราะเชือกเส้นนี้หน่ะเหรอ
มันคือเชือกที่ได้"พันธนาการ"ชีวิตของฉันให้ตายทั้งเป็น...

ปล.บอกเล่าจากใจผู้เขียน
เรื่องราวบทใหญ่ของสาวน้อยชื่อ ยูเมะจัง สรุปเธออยู่ที่ไหนกันเเน่นะ 
เป็นเรื่องจริงหรือเรื่องฝันกันเเน่ บทสรุปจะเป็นยังไงต่อ อย่างลืมติดตามได้จ้า
เนื้อเรื่องอาจจะมีความอึดอัดนิดหน่อย 
พึ่งลองเขียนครั้งเเรก ติชมได้นะคะ
SHARE
Writer
Mizuki_43
writer
ชีวิตมันน่าเบื่อใช่มัั้ยล่ะ ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าในอนาคตฉันจะเป็นอย่างไร ดวงจันทร์ Mizuki ... มันจะเป็นเเสงสว่างในค่ำคืนของความรู้สึกที่มืดมด ซึมเศร้า บรรยายชีวิตประจำวันเเละอีกหลายๆอย่างที่อยากทำ

Comments