|The Big Ugly Giant |

บทที่ 22 "ภารกิจลำดับต่อไป? ?"


ภายในถ้ำที่มีขนาดเท่าห้องโถงใหญ่หนึ่งห้อง อากาศเต็มไปด้วยความเย็นชื้น กองไฟขนาดย่อมหนึ่งกอง ส่องสว่างให้ความรู้สึกอบอุ่น อ่อนโยน ถ้ำหินดูงดงามเหนือธรรมชาติ  หินสีน้ำเงินเข้มนั้นสลับกับหินสีฟ้าอ่อนๆ ดูคล้ายๆ กับเพชรพลอย แต่มันก็ยังเป็นเพียงหิน ส่วนบนของถ้ำมีช่องที่สามารถมองเห็นท้องฟ้ายามค่ำคืนได้ 

ท้องฟ้ายามค่ำคืนในดินแดนแห่งนี้งดงามไม่เหมือนที่ใด สีม่วงเข้ม น้ำเงินและดำ คละกันไปสวยสะดุดตา ทั้งยังมีกลุ่มดาวมากมาย ที่ดูไปคล้ายภาพวาดต่างๆ สัตว์ ต้นไม้ หรือมนุษย์ ตามแต่คนเบื้องล่างจะจินตนาการไป

​​​​​​อัลเฟียส เหม่อมองท้องฟ้าที่งดงามเหนือคำบรรยายนั้นด้วยหัวใจที่อบอุ่น ชีวิตของยักษ์โดดเดี่ยวที่ถูกรังเกียจและทอดทิ้งโดยครอบครัวที่ตนรักอย่างสุดหัวใจ จนโชคชะตานำพาให้มาพบกับแม่มดสีดำผู้นับว่ามีความงามเป็นหนึ่ง แต่จิตใจกลับไม่ได้งดงามอย่างใบหน้า เข่นฆ่าทำลายผู้คนราวกับปีศาจ

นับตั้งแต่ครั้งแรกที่เขาได้พบแม่มดลิเลีย ผู้มีชะตากรรมเฉียดเป็นเฉียดตาย และมีตัวเขาที่คอยช่วยนางอยู่เสมอ ราวกับบังเอิญแต่ก็รู้สึกเกินกว่าบังเอิญอยู่ในบางครั้ง ใจก็สงสัยว่ามันเป็นแผนของพระเจ้าหรือไร

ตลอดการร่วมเดินทางของทั้งสองก็ได้สร้างความรู้สึกอบอุ่นในหัวใจของเจ้ายักษ์อยู่บ่อยครั้ง นางก็ไม่ได้โหดร้ายนักเมื่อเทียบกับลิเลียในอดีต ทั้งยังเสียสละชีวิตช่วยเขาอีกด้วยในครั้งนี้  นางอาจกำลังสำนึกผิด และนางคงกำลังเปลี่ยนแปลงตัวเอง

ในอ้อมกอดของเขานั้น ใบหน้าเหนื่อยล้าของลิเลียขณะยามหลับก็ยังดูน่าหลงใหล เหงื่อที่เริ่มผุดขึ้นมาตามร่างกายและความร้อนที่แผ่ออกมาอย่างต่อเนื่อง ต่างจากก่อนหน้านี้ที่ร่างกายเย็นเฉียบราวกับคนตาย 

ก่อนหน้านี้ที่อัลเฟียสได้ตื่นมาพบตัวเองนอนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำ แต่กลับไม่พบนางก็รู้สึกสับสนอยู่ จนมองไปเห็นร่างที่กำลังจมลงไปในผืนน้ำสีดำสนิทนั่น ก็รีบกระโจนลงไปอย่างไม่ต้องใช้ความคิดใด

เขาใช้ร่างกายตนสร้างความอบอุ่นแก่นาง กอดร่างที่เหมือนถูกแช่แข็งไว้กับตัวภายในถ้ำนี้ อยู่หลายชั่วยาม จนนางกลับมามีร่างกายที่อบอุ่นอีกครั้ง หากเป็นยามปกติ คงลำบากใจกายน่าดู ร่างกายสตรีงดงามที่เปลือยเปล่าในอ้อมอกตน

หวนนึกไปถึง สิ่งที่เกิดขึ้นในปราสาทกับเอมิเลียน้องสาวนาง หลายครั้งหลายครานั้นแทบจะควบคุมความต้องการตามประสาชายไว้ไม่ได้ แต่ยามนี้ห่วงเพียงเรื่องเดียวว่าแม่มดปีศาจจะสิ้นลมหายใจเกินกว่าสิ่งใด 

เมื่อพระเจ้าได้บอกให้ตนมาเป็นเทพ และอยู่กับพระองค์ ณ ดินแดนเทพ ใจเขากลับห่วงหนึ่งชีวิตที่ดูไร้ที่พึ่งเหลือเกิน ความเหงาโดดเดี่ยวที่เขาเผชิญมาทั้งชีวิตจะเทียบกับนางได้หรือไม่ตัวเขาก็ยังคลางแคลงใจ



เขาขอเวลากับพระเจ้า



เพื่อค้นหาความรักและการได้รับความรักจากใครสักคน นั่นก็เพื่อจะได้กลับมาหานางผู้หัวใจไร้ความรักนี้เอง แต่ก็อาจจะเป็นบุคคลที่จะมีความรักไม่ได้ง่ายดายอย่างใครเขาแม้แต่น้อย

หากไม่มีข้าอยู่ด้วยแล้ว เจ้าจะเลิกเสี่ยงชีวิต เลิกรังเกียจความรักและผู้คน ข้าก็หวังเพียงเท่านั้น



ใบหน้าน้อยนั่นยังคงซุกไซ้แผงอกของตนอยู่อย่างไร้เดียงสา และ น่าเอ็นดู ทำราวกับว่าตัวเขานั้นเป็นเช่่นหมอนของนาง ใครจะไปโกรธเคืองนางได้ลงหากได้สัมผัสกับอีกด้านของนางที่เป็นเพียงหญิงสาวทั่วไปนี้ได้

เจ้ายักษ์ลุกขึ้นมาหยิบเสื้อผ้าที่เริ่มแห้งดีแล้วมาสวมให้นางอีกครั้ง ก่อนจะฉีกเอาเศษผ้าจากเสื้อขาดๆ ของตน ใจก็คิดว่ากว่าจะออกจากป่าแห่งเทพนี่ได้ตนคงเหลือเพียงตัวเปล่าเป็นแน่

เศษผ้าที่ชุบน้ำหมาดๆ ก็ได้นำมาเช็ดตัวให้ลิเลียที่ยามนี้ ก็มีอาการซมไข้อยู่ จนเกือบยามรุ่งสางที่ชายหนุ่มในที่สุดก็ได้พักผ่อนร่างกายตนบ้าง 





​​​​​ดาวและเดือนเลือนหายไปหมดแล้ว ท้องฟ้าสว่างขึ้นพร้อมมีดวงอาทิตย์กลมโตที่เคลื่อนขึ้นมาแทนที่ เสียงนกนานาชนิดเริ่มส่งเสียงราวกับทักทาย กลิ่นหอมดอกไม้ในธรรมชาติ เติมเต็มสถานที่แห่งนี้ให้ยิ่งอบอุ่นมากขึ้น 

เปลือกตาของแม่มดดำค่อยๆ เปิดขึ้นมา แสงอาทิตย์ฉายเข้าสู่ดวงตาจนนางต้องปิดตาลงอีกหนเพื่อปรับสภาพสายตาให้ชินกับแสงแดดในยามเช้า

ความรู้สึกร้าวระบมพุ่งปราดไปทั้งร่าง เจ็บชาไม่ใช่น้อย ทั้งยังมีไข้รุมๆ นางเหลือบมองใบหน้าของชายที่หลับใหลอยู่ข้างกาย ใบหน้านั้นช่างอ่อนโยน คิ้วหนาสีเข้มๆ ดวงตาเรียวยาวที่ยังปิดอยู่ ถึงกระนั้นก็ยังดูสมส่วนรับกับสันจมูกโด่งๆ นั่น เจ้ายักษ์น่าเกลียดที่ตอนนี้กลับกลายเป็นชายหนุ่มผู้มีใบหน้างามดั่งเทพ นางพลันคิดว่า

'ผลงานของพระเจ้าจริงๆ สินะ ช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน ...'

ร่างกายที่โอบกอดนางช่างอบอุ่นหัวใจเกินบรรยาย อยากจะอยู่อย่างนี้ไปนานๆ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้านั้น นางคิดไปพลางแอบใช้สายตาสำรวจรูปร่างของเจ้ายักษ์ พลันรู้สึกถึงบางสิ่งที่ทิ่มอยู่บริเวณหน้าท้องของนาง

สายตาก็เหลือบมองลงมายังบริเวณนั้นอย่างช่วยไม่ได้ แกนกายชายหนุ่มที่แข็งขืนอยู่ภายใต้ผ้าฝ้ายบางเบา พลันรู้สึกสงสัยใคร่รู้ ก่อนที่มือน้อยๆ ของแม่มดจะแตะไปที่สิ่งนั้นอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เจ้าท่อนกายใหญ่โตนั่นมันกำลังตื่นแต่เจ้านายมันกลับหลับใหลอยู่

นิ้วมือเรียวเล็กลูบไล้อยู่ที่สิ่งนั้นอย่างซุกซนปนสงสัย ความรู้สึกประหลาดปรากฏขึ้น เมื่อย้อนนึกถึงค่ำคืนแห่งความลุ่มหลง กายสัมผัสต่างๆ ทั้งความปรารถนาในชายนั้นหากมิใช่การทดสอบนางคงยินยอมมันเสียโดยดี 

จู่ๆ นิ้วมือบอบบางที่ยังคงไล้ลูบอยู่กับสิ่งนั้นอย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจก็ถูกคว้าไว้โดยฝ่ามือใหญ่ของผู้เป็นเจ้าของ ของสิ่งที่นางกำลังล้อเล่นอยู่นั่น จนลิเลียตกใจสะดุ้ง

เจ้า! " ใบหน้าเข้มๆ นั่นจ้องมองมาที่นาง ที่ยังอยู่ในอาการตกใจ

...........

.....

...

'(꒪⌓꒪)..อ่ะ!...

ข้า ...ลืม..ขออนุญาตมันก่อนรึ?'

.

.

ฝ่ามือใหญ่หนานั่นบีบมือเล็กๆ ของนางจนรู้สึกเจ็บขึ้นมาเล็กน้อย



"เจ้ากับน้องสาวของเจ้าชอบทดสอบความอดทนข้านักหรือไร??" ชายหนุ่มขึ้นเสียงใส่นาง







.

.

.

To be Continued ~







(=ↀωↀ=) ต้าวดื้อลิเลีย ย ย



เย้ๆ เรามาถึงกลางเรื่องแล้วน้าา~(ㆁᴗㆁ✿)

เร็วจุง! ติชมได้เฉมอน้าา

Thx for reading🙋‍♀️💖
Picปลากรอบ: WLOP ON PATREON 🌱








SHARE
Written in this book
The Big Ugly Giant
"ยอมรับในตัวตนของเจ้า ....เจ้าจึงจะได้ค้นพบความจริง"
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments