ภาพของเส้นขอบฟ้า #6 [ฝน]
เปรี้ยง! ผมสะดุ้งตื่นขึ้นกลางดึกเพราะเสียงฟ้าฝ่า


เมื่อกี้ผมฝันว่าผมหอมแก้มเขา

ก็ว่าละว่าทำไมฟ้าฝ่าขนาดนั้น


สายฝนที่โปรยลงมาจากฟ้า มักจะทำให้ผมนึกถึงเหตุการณ์คืนหนึ่ง

คืนนั้นผมน่าจะรู้ว่ามันจะลงเอยแบบนี้ จะกลายมาเป็นแบบนี้ ที่มีเพียงผมคนเดียวที่นึกถึงเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คืนวันหนึ่งเมื่อตอนอายุ 14

ในวัยเด็ก บางครั้งหากมองย้อนกลับไป บางปัญหาเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อย แต่ในขณะที่เรากำลังเผชิญปัญหาอยู่นั้น เราอาจจะรู้สึกเหมือนมันเป็นจุดสิ้นสุดของโลกของเราเลยก็ได้

คืนนั้นก็เช่นกัน

ผมทะเลาะกับเพื่อนในกลุ่มคนนึงหนักมาก ๆ ปัญหาเป็นเพียงเพราะเรื่องงานกลุ่มที่แบ่งงานกันได้ไม่ลงตัวเท่าไร ผมเลือกที่จะเดินออกมาหยุดพักความคิดอยู่ที่สวนหน้าบ้านของเพื่อนคนนั้น ในคืนที่พวกเรานัดมาทำงานกัน ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด กับการร้องไห้ที่ไม่มีน้ำตาและเสียงสะอื้นของผม หัวใจผมกำลังเหนื่อยล้า

ใครจะรู้บ้างว่าภายใต้หน้าตาที่ไม่แสดงออก แท้จริงแล้วคนคนนึงรู้สึกเช่นไร มันจะเป็นไปได้ยังไงกันที่คนอื่นจะรู้ ถ้าเราไม่พูดออกมา

มือของผมกุมกันไว้แน่น ผมพยายามบอกตัวเองให้เดินกลับเข้าไปข้างในแล้วทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่เหมือนเสียงในหัวของผมกลับถูกเสียงของสายฝนกลืนไปซะอย่างงั้น

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไรที่เขาเดินเข้ามาหาผม นั่งลงข้างๆกัน แล้วเอียงคอถามผมอย่างน่ารักว่า


“เป็นอะไรอะ”

“ไม่เป็นไร”

“ไม่เป็นไรแล้วออกมานั่งคนเดียวทำไมเนี่ย”

“ฝนตกแล้วรู้สึกดีน่ะ ชอบกลิ่นไอดินเวลาฝนตกมากเลย”

“แล้วสรุปเป็นอะไรอะ”


ผมเริ่มคิดในใจว่านี่ผมไม่เนียนขนาดนั้นเลยหรือไง พอเขาเดินมาผมก็พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดแล้วนะ


“ไม่เป็นอะไรจริง ๆ”


ผมยิ้มออกไปเล็กน้อย ต่อให้รู้ว่าผมมีอะไรอยู่ในใจ ก็อยากให้เขาช่วยเข้าใจผมหน่อยละกันนะ ว่าผมยังไม่พร้อมที่จะบอกคนอื่นจริงๆ


“มีอะไรก็บอกมาเถอะหน่า”

“ไม่มีอะไรหรอก”

“เพื่อนไม่ได้มีเอาไว้แบ่งปันความสุขด้วยกันอย่างเดียวหรอกนะ”


ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ก็จริงอย่างที่เขาพูดเนอะ ตัวผมในวัย 14 เห็นด้วยกับคำพูดของเพื่อน ถึงแม้ว่าอันที่จริงในวัยนั้นผมก็ไม่รู้อะไรมากนักหรอกว่าเพื่อนแท้คืออะไร


“อืม ก็จริง”


ด้วยความไว้เนื้อเชื่อใจ สุดท้าย ผมก็ตัดสินใจเล่าทุกปัญหาให้เขาฟัง เขาเป็นคนเดียวที่รับรู้เรื่องราวการโดนเพื่อนที่ไว้ใจหักหลังในวันนั้นของผม และหลังจากวันนั้นมา เขาก็มักจะเป็นคนเดียวเสมอที่รู้ใจและเข้าใจผม โดยที่ผมไม่ต้องเอ่ยปากบอกเลยว่าวันนี้เจอเรื่องอะไรมาบ้าง เขาเป็นคนเดียวที่รับรู้และแคร์ความรู้สึกของผม จนสุดท้าย เขาก็กลายมาเป็นคนคนเดียวที่ผมเปิดเผยด้านที่อ่อนแอของตัวเองให้ได้เห็น และเป็นคนคนนั้นที่ไม่ว่าจะทำอย่างไร ก็ยังติดอยู่ในความทรงจำของผมเสมอ และอันที่จริงแล้ว ก็ติดอยู่ในใจของผมด้วยเช่นกัน

ความทรงจำของเขาจะเป็นยังไงนะ ภาพของผมที่สะท้อนออกมาจากสายตาเขา จะสำคัญบ้างไหมนะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา เหมือนมีเพียงแค่ผมคนเดียวที่คอยบอกเขาอยู่เสมอเมื่อมีโอกาสว่าผมรู้สึกขอบคุณเขาและรู้สึกขอโทษเขามากแค่ไหน กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างทางต่าง ๆ นานา บนเส้นทางของความสัมพันธ์ที่ผมไม่อยากนิยามนี้ ผมแทบจะจำไม่ได้เลยว่าเขาเคยพูดเรื่องนี้กับผมไหม ว่าเขารู้สึกยังไงกับผม โกรธรึเปล่ากับอะไรที่ผมทำผิดไป รู้สึกดีเหมือนผมไหมในช่วงเวลาดีดีที่มีให้กัน หรือมีแค่ผมคนเดียวกันแน่ที่เห็นค่าสิ่งเหล่านั้น?

เมฆที่ลอยผ่านบนท้องฟ้า ลมหนาวที่พัดผ่านใบหน้าและเส้นผม ไม่มีสิ่งใดให้คำตอบผมได้ ไม่แน่ว่าสักวันหนึ่ง ช่วงเวลาเหล่านั้นก็อาจจะพัดผ่านไปกับสายลมด้วยก็ได้ แต่มันจะเป็นไปได้จริง ๆ เหรอ? นี่ก็ผ่านมาตั้งเกือบสิบปีแล้วนะ... ถ้าเกิดผมรักใครไม่ได้อีกล่ะ? ถ้ามันจะต้องเป็นแบบนี้ตลอดไป... ถ้าวันนึงเขาไปรักคนอื่น... ผมจะทำใจได้ไหมนะ

แต่อันที่จริงไม่ว่าจะเป็นยังไง ผมก็ยินดีที่จะเป็นแบบนี้ต่อไป ความรักน่ะ ไม่จำเป็นต้องสมหวังเท่านั้นหรอกนะ ถึงจะเรียกว่าสวยงาม หากรักนั้นเป็นรักที่บริสุทธิ์ เปี่ยมไปด้วยความหวังดีต่ออีกฝ่าย หวังแต่สิ่งดีดีเพื่อเขา โดยไม่สนเลยว่าเขาจะเป็นของเราหรือไม่ ต่อให้สุดท้ายแล้วเราไม่ได้อะไรตอบแทนจากสิ่งที่ให้ไปเลย มันก็ไม่มีอะไรจะมาลบล้างความสวยงาม ดีงาม และบริสุทธิ์ของรักไปได้

ในคืนนั้น บทสนทนาที่น่ารักของพวกเรากลืนไปกับเสียงฝน กำลังใจถูกส่งผ่านสายตาและทุกถ้อยคำ หัวใจของผมค่อย ๆ เปิดออกทีละน้อย ในฤดูร้อนที่เหมือนกับภาพวาดสีหม่นแลดูพร่ามัว มีเพียงภาพเขาเท่านั้นที่ยังคงชัดเจน


คืนนั้น... ผมน่าจะรู้ว่ามันจะลงเอยแบบนี้ ☔️
SHARE
Written in this book
Photo of Horizon ภาพของเส้นขอบฟ้า (ของเขา)
เรื่องราวของคนสองขอบฟ้าที่มาบรรจบกัน :) [ขอบฟ้าของเขา & ขอบฟ้าของเธอ] อ่านขอบฟ้าของเธอได้ที่ >>> xPastelx
Writer
ffujiko
Reader & Writer
ฉันไม่ใช่คนเก่า แต่ก็ไม่ใช่คนใหม่ แต่ก็ไม่ใช่คนเดิม

Comments