คุณแสนดีจะเหนื่อยหรือเปล่านะ
เราอยากเขียนถึงคุณอีกแล้ว...
คุณแสนดี


หวัดดีครับ เป็นไงบ้าง
ท่าทางรีบร้อนของคุณ... ยังคงเหมือนเดิม

ออกจากห้องที่คุณเป็นคนดูแล
ถือชาร์ตอันเดิม
กระเป๋าที่ติดตัวเสมอ ใบเดิม

วันนี้เราได้เจอกันแต่เช้าเลยนะ

“มา เดี๋ยวเรามาคุยกันก่อน จะได้ตอบอาจารย์ได้”

คุณใจดีจังเลยเนอะ
 


เราโคจรอยู่ใกล้ๆกันนี่แหละ 
สวนกันไปมา
หยุดทักทายกันบ้างบางที...

“พอใจแล้วเหรอ”

“อะไร?”

“ไม่อยากเข้าไปใกล้มากกว่านี้เหรอ”

“555555”

“ขำอะไร”

“ไม่น่าถาม... อยากทั้งหัวใจเลย

“55555555555”


วันนี้เราเริ่มต้นวันจากการเอากระเป๋าไปเก็บ
ที่ล็อกเกอร์...
คุณแสนดีนั่งอยู่ในห้องพักนั่นแหละ
กำลังจดจ่อกับเนื้อหาในจอไอแพด
ตั้งใจจนท่านั่งดูไม่สบายเลย
เดี๋ยวปวดหลังนะ... คุณตัวสูง

อยากวางมือลงบนแผ่นหลังอันมั่นคงนั้น
จะเหนื่อยมากหรือเปล่านะ
...จะเป็นกำลังใจให้เงียบๆแบบนี้แหละนะ
คุณคนเก่ง 
คุณเก่งเสมอเมื่ออยู่ในหน้าที่ที่รับผิดชอบ...
เราอยากให้คุณรู้ไว้ 
อยากให้คุณภูมิใจในตัวเองจังเลย

อยากให้คุณได้กำลังใจจากคนที่คุณต้องการ...


เราต่างอยู่ในหน้าที่ของตัวเอง
เราอยู่ตรงนี้
คุณแสนดีอยู่ตรงนั้น... ห้องข้างๆ

ได้ยินเสียงของคุณบ้างบางจังหวะ
บางทีก็เป็นเสียงการตอบคำถามที่มั่นคง...
...จนเราลืมภาพของคนที่นั่งหลังค่อม หน้าเครียดหน้าจอไอแพดเมื่อกี้ไปเลย
น่าจดจำ


หรือบางทีก็เป็นเสียงหัวเราะ 
...เราเดาว่าคุณคงพูดอะไรที่ผิดไปบ้างแหละ
แต่...
น่าจดจำ


จดจำได้เสมอเลย อยากได้ยินไปเรื่อยๆ





















SHARE

Comments