เมื่อน้ำตาหยุดไหล ดอกไม้จึงบานในใจ
"พี่ยัง move on ไม่ได้อีกเหรอ
คนอื่นเขา move on กันไปหมดแล้ว เสียงพี่ดูแย่มากเลยนะ"

นั่นซิ ฉันยัง move on ไม่ได้เหรอ?
ฉันหลอกตนเองเหรอ?
อยู่ๆ อาการเศร้า ดาวน์ เกิดขึ้น โดยที่ฉันเองก็ไม่รู้ตัว
ฉันไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไร มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ฉันไปตกหลุมอารมณ์ตนเองตอนไหน

ที่ผ่านมาฉันถามกับตนเองเสมอว่า ฉันยังต้องการเธออีกไหม? 
คำตอบคือ ไม่ และไม่ต้องการมีใครเลยจริงๆ

การให้อภัยกันเป็นสิ่งที่ดีและฉันก็ทำได้ดี
แต่สิ่งที่ฉันรู้และยังทำได้ไม่ดีคือ let go
เยื่อใยบางๆ ที่เชื่อมโยงระหว่างฉันกับเธอ มันยังอยู่
มันบางแต่ก็แรงพอที่จะทำให้ใจฉันหวั่นไหวและมีน้ำตาได้
ฉันหวังว่า มันจะเป็นการร้องครั้งสุดท้าย ร่ำลากันซะทีเถอะนะ

ขอโทษนะที่ยังจำ และยังคิดถึงในบางเวลา...

ถึงเวลาที่จะปล่อยให้มันเลือนหายไป ปล่อยมันไปจริงๆ ได้แล้วนะ ......

มันมีค่าในช่วงเวลาหนึ่ง เวลานั้น.... 
แต่ไม่ใช่เวลานี้อีกต่อไป

หากฉันต้องพบเธออีกครั้ง ขอให้มันเป็นเหมือนกับการพบกันครั้งแรก
ไม่มีอะไรต้องติดค้างคาในใจ ขอให้เป็นความใหม่
ไร้ซึ่งอดีตใดๆ 

ฉันมองดูรูปเธอ ยิ้มให้เธออีกครั้ง และก็ขอบคุณนะ ลาก่อน

หายใจลึกๆ ปิดรูปเธอลง ก้าวออกมา...

ฉัันเปิดประตูออกไปเจอทุ่งดอก Buckwheat ที่กำลังบาน อยู่ในใจฉัน

"เมื่อน้ำตาหยุดไหล ดอกไม้ก็จะบานในใจ"
เมื่อเข้าใจ และยอมรับได้ ก็จะปล่อยเธอไปได้จริงๆ วันใหม่ของฉันได้มาแล้ว
SHARE
Written in this book
Open the window
Writer
JaYaSaGiTa
เรียนรู้และแบ่งปัน
มีทุกสิ่งให้เราเรียนรู้และเติบโต

Comments