บันทึกความเศร้า
นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้ไปดูอัลบั้มรูปถ่ายสมัยตอนที่ยังเป็นเด็กผู้หญิงตัวน้อยนิด จะว่าไปแล้ว ฉันไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ จนวันนี้ วันที่ฉันเหนื่อยที่สุด วันที่ฉันเศร้าเกินต้านไหว ฉันจึงหวนกลับไปคิดถึงความสุขเมื่อเก่าก่อน ฉันเปิดดูภาพในอัลบั้มหนึ่ง มีรูปครอบครัวของฉัน พ่อและแม่กำลังจับฉันและพี่สาวยืนในตอนที่พวกเราต่างยังยืนไม่ได้ เดินไม่เป็น

น้ำตาของฉันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว เพราะเมื่อครั้งที่เราเป็นเด็ก เราต่างเป็นผู้บริสุทธิ์ แล้วตอนนี้ล่ะ ตอนนี้ฉันพบเจอกับหลายๆเรื่องราว ทั้งเรื่องที่มีความสุขที่สุดและเรื่องที่เศร้าที่สุด

ฉันรู้ว่าฉันต้องมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร แต่ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันจะผ่านเรื่องราวที่เลวร้ายนี้ไปได้อย่างไร ฉันผิดหวังในตัวเองที่ทำให้คนรอบข้างต้องเป็นกังวล โดยเฉพาะพ่อและแม่ของฉัน

หลายเดือนมานี้ฉันเครียดและกังวลในบางเรื่อง จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ วันๆเอาแต่อยู่ในห้องนอนเพื่อนอนร้องไห้ ปิดไฟและเสียบหูฟังฟังเพลง เพื่อกลบเกลื่อนทุกเสียงที่จะผ่านเข้ามาในหู

เมื่อวันพฤหัสที่แล้วฉันตัดสินใจบอกกับแม่ว่า ให้พาฉันไปหาหมอที พ่อและแม่จึงพาฉันไปที่แผนกจิตเวชในโรงพยาบาลเเห่งหนึ่ง หมอให้ยาคลายเครียดและยานอนหลับมา

หลังจากที่ฉันทานยาเข้าไปครั้งแรก ฉันรู้สึกได้ชัดว่าตัวเองสดใสมากขึ้น ฉันพูดคุยกับเพื่อนมากขึ้น ไม่เอาแต่นั่งเงียบเหมือนแต่ก่อน ฉันคิดว่าฉันจะปรับทัศนคติของตัวเองเพื่อที่จะให้หายจากสิ่งที่เป็นอยู่ เพราะฉันกลัวว่าหากยาหมดแล้วฉันจะกลับไปเป็นดังเดิม ฉันไม่อยากเป็นอย่างนั้น แต่ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกแบบเดิมอีกครั้ง ฉันไม่รู้ต้องทำยังไงต่อไป ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อพ่อและแม่ ฉันอยากกลับไปเป็นคนที่สดใสร่าเริง คนที่ยิ้มเก่ง แต่ทำไมมันถึงยากขนาดนี้ ฉันกลัว กลัวว่าจะทำไม่ได้ ฉันไม่อยากเป็นเเบบนี้เลย 

ภาพจาก https://pin.it/68uyPng

SHARE

Comments