•Tbug•| CH.21| "การได้รักกับการถูกรัก"


"Which is more important? To love or to be loved?"



ภายใต้ผืนน้ำที่มืดสนิทเยือกเย็น ผมสีดำพลิ้วไหวตามกระแสน้ำและดูคล้ายกำลังค่อยๆ จมดิ่งลงไป

ลิเลียรีบแหวกว่ายไปดึงร่างนั้นขึ้นมา ร่างของเจ้ายักษ์ที่ไม่ได้เป็นยักษ์อีกต่อไป

หากเป็นร่างยักษ์ล่ะก็ คงได้ตายกันไปทั้งคู่

หัวใจของแม่มดดำเต็มไปด้วยความยินดี โล่งใจเสียจนลืมความระบมจากการร่วงลงมาจากผาน้ำตก สูงตระหง่าน นางกลัวเหลือเกินว่าจะต้องจากกันไปตลอดกาล

ร่างเล็กกอดเอาร่างชายหนุ่มนั้นขึ้นมายังริมฝั่งอย่างยากลำบาก และผลักร่างหนาเข้าฝั่งก่อนที่เรี่ยวแรงสุดท้ายจะหมดลง

สิ้นเรี่ยวแรงแล้วล่ะตัวข้า

คงหมดเวลาแล้ว

แม่มดทอดถอนใจ แม้ฝั่งจะอยู่ตรงหน้าแล้วกลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะพยุงตัวขึ้นมาจากท้องน้ำเยือกเย็นนี้ ใจคิดว่าสุดท้ายแล้วอย่างน้อยครั้งหนึ่งในชีวิตก็ได้ช่วยหนึ่งชีวิตแม้จะคร่ามานับสิบนับร้อยชีวิต นางได้สัมผัสหลายสิ่งหลายอย่างนับตั้งแต่ได้พบกับยักษ์อัปลักษณ์  ได้รู้สึกถึงความอบอุ่น อ่อนโยน ความกลัว ความเจ็บเจียนตาย ได้อยู่รอดมาได้ในป่าแห่งทวยเทพนี้ก็ยังคงเป็นเจ้ายักษ์ตัวเดิมนี้ที่ช่วยนางอยู่เสมอๆ

รู้สึกยินดีที่มันได้ค้นพบตัวตน ร่างนั้นไม่ผิดไปจากเทพบุตรแม้แต่น้อย งดงามดั่งจิตใจของมัน นางเก็บความรู้สึกต่างๆ ไว้ในหัวใจที่เจ็บปวดนี้ 

"ใครกันสร้างรอยแผลแก่หัวใจข้า สร้างนางแม่มดแห่งทะเลเพลิงนี้ขึ้นมา สร้างอสุรกายอย่างข้าขึ้นมา ในตอนท้ายข้าก็ยังคงไม่เหลือสิ่งใดนอกจากหัวใจที่เจ็บปวด...ดวงนี้"

.

.

.

ร่างเล็กๆ หลับตาลงและปล่อยให้ร่างได้จมลงสู่ผืนน้ำกว้างใหญ่นี้

..

....

.......







"ลูกมิติดขัดและพร้อมจะอยู่เคียงข้างพระองค์ เพียงแต่ เกิดมาเพียงได้รัก ยังมิเคยถูกรักจากใคร

​​ไม่ทราบได้ว่าสิ่งใดนั้นสำคัญกว่ากัน ลูกเพียงแต่สงสัย....และอยากได้ลองสัมผัส"

" น่าสนใจไม่น้อย... การได้รักกับการถูกรักหรือ?  " 

.

.

.

เด็กชายในชุดขาวเรียบร้อยมีสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะตอบกับเจ้ายักษ์ว่า



"ไม่มีสิ่งใดสำคัญมากหรือน้อยไปกว่ากัน เปรียบดั่งนก ไม่ว่าปีกซ้ายหรือปีกขวาต่างก็สำคัญต่อมัน ถือว่าเป็นการให้เจ้าได้เรียนรู้ชีวิตโดยสมบูรณ์เสียก่อน เช่นนั้นเราจะขออวยพรให้เจ้าโชคดีและได้ตามหาในสิ่งที่เจ้านั้นต้องการ เป็นพรจากเรา"

.

.

.




​​



สัมผัสอุ่นๆ รอบกายของแม่มดทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายจนเผยให้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าซีดๆ ของนางนั้น

'ช่างให้ความรู้สึกดีเหลือเกิน ความตายไม่ใช่สิ่งน่ากลัวสักนิด ... ชีวิตนี้ข้าไม่ต้องการสิ่งใดอีก 

อย่างน้อยหัวใจข้าไม่ต้องเจ็บปวดอีก เมื่อตายไปแล้ว....





แต่ว่าทำไมมันยังรู้สึกเจ็บอยู่อีกล่ะ เจ็บไปทั้งตัว!'





พลันรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดบนศีรษะนาง



เปลือกตานั้นก็ได้เปิดขึ้นมาและพบว่าร่างตนนั้นถูกกอดไว้โดยชายหนุ่ม ผิวสัมผัสแทบทุกส่วนแนบชิดกับร่างกายของนางในสภาพเปลือยเปล่า

'ข้าไม่ตายอีกรึ? แล้วเจ้าบ้านี่ลักหลับข้ารึไงนะ!?



(.   .^^)'



ดวงตาของชายหนุ่มจ้องมองสบตากับดวงตาสีมรกตนั้น แววตาแห่งความยินดีฉายอยู่ในนั้น

"สวัสดีอีกครั้ง แม่มดสีดำ"



'เจ้ายักษ์.......'


"เจ้ากับการเฉียดตายเป็นของคู่กันหรือ?"

.

.

"ขะ ขอบใจ..ที่ช่วยข้า แต่ว่า....

เจ้าทำบ้าอะไรเนี่ย?!"

"นกหรือแม่ไก่ก็ยังกกไข่ให้ความอบอุ่นมิใช่หรือ? ข้าก็กกเจ้า! หนาวสั่นราวกับจะตายให้ได้จะให้ข้าทำอย่างไรเล่า?"



'อาาา เจ้าบ้านี่! ทำไมถึงได้มีใบหน้างดงามอย่างนี้นะ ไม่คุ้นตาเอาซะเลย! !'



" ข้าเจ็บ ! ! เจ้าจะทำให้ข้าช้ำตายเสียก่อนจะหนาวตายน่ะสิ" 

"นอนซะเถอะ ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก เพียงแต่มอบความอบอุ่นแก่เจ้าเท่านั้น" น้ำเสียงอ่อนโยนนั้นกล่าวขึ้นมาเรียบๆ ก่อนจะหลับตาลงไป



'(‘-’ *)...ข้าง่วงและปวดตัวหรอกนะ'

ใบหน้าเล็กจิ้มลิ้มของลิเลียที่ขณะนี้มีเลือดฝาดขึ้นมาจางๆ จากที่เคยซีดเซียวก้มลงไปซุกกับแผงอกหนาๆ ของเจ้ายักษ์ในร่างบุรุษหนุ่มก่อนที่ทั้งสองจะผล็อยหลับไป ท่ามกลางท้องนภาที่ปกคลุมด้วยหมู่ดาวนับล้านดวง เพียงแต่มันดูงดงามกว่าเดิมมากนักสำหรับเจ้ายักษ์

.

.

.


"Why fall in love, when you can fall asleep"

-Lylia


The End


>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>ล้อเล่นน่ะ 🙆‍♀️🙋‍♀️



โปรดติดตามตอนต่อไป ~





ภาพปรากรอบจากWLOP ฮริฮริ ~

ถ้าลิเลียสวยเบอร์นี้....

ต้าวยักษ์คงเสียยักษ์แน่ๆ ! !



SHARE
Written in this book
The Big Ugly Giant
"ยอมรับในตัวตนของเจ้า ....เจ้าจึงจะได้ค้นพบความจริง"
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments