TBUG|CH20"ตัวตนที่เจ้าไม่ต้องการ!!"

กระแสลมเย็นที่โหมกระหน่ำ

สายน้ำเย็นเยียบ

เสียงคลื่นน้ำดังสนั่นกลบทุกสรรพเสียง

และร่างหนึ่งร่างที่ร่วงลงสู่หุบเหวของผาน้ำตก ที่เบื้องล่างดูมืดมิดแต่กลับปรากฏแสงจากก้นบึงนั้นเป็นประกายสีเขียวๆ ส่องสะท้อนขึ้นมาอย่างน่าพิศวง

มือเล็กของแม่มดดำที่คว้าไว้ได้เพียงอากาศและหัวใจที่ราวกับร่วงไปตามร่างของชายนั้น ความรู้สึกตกใจและความกลัวราวกับว่ามันคือ



การจากลา



ราวกับว่าบางสิ่งหล่นหายไปโดยไม่ทันตั้งตัว



.

.

ลิเลียอยู่ในอาการตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วขณะหนึ่ง



ความสูงนี้...

ความกลัวนี้ .... 

มันคับแน่นอยู่เต็มอก หัวใจที่เต้นถี่รัว เพียงแค่มองดูกระแสน้ำที่ทิ้งตัวลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่าง

'ยามร่างนี้ร่วงสู่ผืนน้ำ คงไม่รอดแน่ ด้วยไร้ซึ่งเวทมนตร์จะสร้างเกราะกำบัง แม้ดาบอินเฟอร์โนจะมีพลังในตัวมันเองแต่ก็มีลักษณะด้านป้องกันหาได้มีประโยชน์ต่อสถานการณ์ในยามนี้'

กลัวเหลือเกิน!



ความรู้สึกหวงแหนชีวิตปรากฏขึ้นในใจแม่มดดำที่ยืนตัวสั่น อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ภาพของร่างเจ้ายักษ์ที่ร่วงลงไปนั่นก็ทำให้นางรู้สึกสูญเสีย



ในอกรู้สึกเจ็บปวดอย่างประหลาด! 



หากว่ามันหายไปตลอดกาลล่ะ?





'ข้าไม่อยากจากลากับเจ้าตอนนี้'



ร่างบางนั้นหลับตาลงและกระโจนลงไปตาม ร่างเจ้ายักษ์ด้วยหัวใจที่คล้ายกับออกมาอยู่นอกอก กระแสลมรุนแรงและละอองน้ำเม็ดเล็กๆ สัมผัสใบหน้าน้อยๆ ของแม่มด

นางหลับตาปี๋

หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะแม้แต่น้อย

ทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น ความรู้สึกเหมือนหนึ่งชั่วยามผ่านไปแต่มันเป็นเพียงเสี้ยวนาทีสั้นๆ

และร่างนั้นก็สัมผัสเข้ากับผืนน้ำอย่างรุนแรงความรู้สึกร้าวระบมราวกับโดนทุบด้วยของแข็งไปทั้งตัว และร่างที่ดำดิ่งสู่สายน้ำเบื้องล่าง หูตานั้นดับไปชั่วขณะ

แต่นางรู้สึกโล่งอย่างเกินบรรยาย ความกลัวที่ถูกดึงออกไปและแทนด้วยความตื่นเต้น ราวกับจะบอกว่า 'ได้เอาชนะความกลัวมาแล้วล่ะ!'

นางตะเกียกตะกายให้ร่างนี้ได้โผล่พ้นผิวน้ำ และใช้สายตากวาดมองหาร่างของเจ้ายักษ์ในทันที

ความแรงของกระแสน้ำนั้นได้พัดพาร่างอ้อนแอ้นนี้ออกมาจากจุดที่นางร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว และนางก็ดำผุดดำว่ายหาร่างชายนั้นอยู่อย่างไม่ลดละ







"เจ้ามีความสุขดีหรือไม่ ลูกรักของเรา"

เสียงหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาทของเจ้ายักษ์

เสียงที่ไม่คุ้นเคยเท่าไหร่นัก เสียงนั้นใหญ่ทุ้มทรงพลังราวกับมีขนาดตัวมหึมาเทียมฟ้า กังวาน กึกก้อง 

เจ้ายักษ์ลืมตาขึ้นมา ในห้องสี่เหลี่ยมโล่งๆ หนึ่งห้อง ขาวสะอาดตาดุจก้อนเมฆ เรียบโล่งไร้สิ่งใด

มีเพียงเด็กชายผู้หนึ่ง ดูมีอายุน้อย ผมสีเงินที่ดูขาวๆคล้ายผมคนแก่นั้นตัดสั้นๆ เส้นผมชี้อย่างไม่มีระเบียบเท่าไหร่ ลำตัวสั้นป้อม เด็กชายนั้นมีความสูงเพียงเอวของเขา สวมเสื้อผ้าง่ายๆ มีสีเดียวกับห้องสี่เหลี่ยมนี้ 

เจ้ายักษ์ยามนี้รู้สึกเบากายอยู่มาก ด้วยขนาดตัวที่ไม่ใหญ่โตเทอะทะ มือไม้ดูกะทัดรัด เนียนละเอียดไม่แพ้สตรี  เส้นผมสีเข้มของเขายาวถึงกลางหลัง เจ้ายักษ์คิดว่าคงอยู่ในร่างมนุษย์ ลิเลียคงใช้เวทมนตร์กับตัวเขา แต่กลับไม่พบนางที่นี่ด้วย เขารู้สึกจับต้นชนปลายไม่ถูก



"ข้าสบายดี อะเอ่อ ท่านเป็น...เป็น ผู้สร้างข้ารึ? ?" 

เจ้ายักษ์ตอบกลับไปด้วยยังมึนงงสงสัย 



"ใช่..... เป็นเรา " เสียงทุ้มลึกนั้นกล่าวขึ้นมาอย่างไพเราะ



" เจ้ามีหัวใจงดงาม แม้จะมีร่างกายแปลกประหลาด เป็นที่น่ารังเกียจ แต่ไม่มีสักวันเลยที่เราไม่ได้ยินเสียงอธิษฐานของเจ้า"



ดวงตาเจ้ายักษ์เปล่งประกาย 



'พระเจ้าหรือ??' 

เจ้ายักษ์รู้สึกประหลาดใจและยังมีความรู้สึกลึกๆ ว่าพระเจ้าดูน่าอุ้มอยู่ไม่น้อย



'น่าเอ็นดูเหลือเกิน...'



"แล้วเหตุใดพระองค์ต้องให้ลูกมีร่างน่ารังเกียจเช่นนั้นด้วยล่ะ?"

เจ้ายักษ์ถามอย่างสงสัยใคร่รู้



"มันเป็นการปกป้องเจ้าของเราอย่างไรล่ะ"



คำตอบเรียบๆ จากเด็กชายนั้นสร้างความสงสัยแก่เจ้ายักษ์อีกหน เขาเดินมาหาเจ้ายักษ์

และกอบกุมมือนั้นไว้ในฝ่่ามือเล็กๆ



"เมื่อผู้คนพบเห็นสิ่งสวยงามย่อมพาใจไขว่คว้า

มีของสวยงามสิ่งใดบ้างในโลกนี้มิถูกทำลาย?

ความงดงามไม่เที่ยงแท้ยั่งยืนหรอกนะ

แต่จิตใจภายในหากงดงามแล้ว ย่อมคงทน

หากเจ้าเกิดมาด้วยใบหน้างดงามเพียบพร้อม

เจ้าจะนึกถึงเราหรือ?

เจ้าจะเรียกหาเราทุกคืนวันหรือไร?

คงหลงใหลไปกับความงดงามที่ไม่เป็นนิรันดร์

และคงดับสูญเช่นทุกความงดงามที่เรามอบให้แก่พวกเขาและถูกทำลายไป?"

พระองค์กล่าวด้วยเสียงที่อบอุ่นและนุ่มลึกเจ้ายักษ์กะพริบตาปริบๆ ฟังอยู่อย่างตั้งใจ

"เจ้าเป็นลูกที่ดีของเราเสมอมา เจ้าไม่เคยกล่าวโทษสิ่งใด ไม่ย่อท้อ เราภูมิใจที่เจ้ามีหัวใจที่ยังงดงามตามที่เราหวัง เราสร้างเจ้าเพื่อให้มาเป็นเทพยักษ์คอยดูแลปกป้องธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตอื่นๆ ดั่งเช่นบิดาเจ้า

.

.

.

มาเป็นเทพแล้วอยู่กับเรา

เจ้าจะกินอิ่มนอนหลับ เจ้าจะไม่ทุกข์ใจเศร้าหมอง ไม่มีรักโลภโกรธหลงใดๆ ชีวิตในแต่ละวัน จะมีเพียงความสุข และ การเฝ้ามองดูชีวิตผู้คน เป็นเรื่องที่เพลิดเพลินไม่น้อยเลยนะ อัลเฟียส"

.

.

เจ้ายักษ์ครุ่นคิดอยู่และนึกถึงดวงตาเปล่งประกายสีเขียวเข้มคู่นั้น หัวใจพลันอบอุ่นขึ้นมา



.

.

"คำตอบของเจ้าคือ?" พระเจ้าถามเจ้ายักษ์อีกครั้ง



.

.



To be continued ~





หายไปร้องเพลงใน We Sing มาฮะ😝😆💕

Vocaloid เพลิ้นเพลิน..
SHARE
Written in this book
The Big Ugly Giant
"ยอมรับในตัวตนของเจ้า ....เจ้าจึงจะได้ค้นพบความจริง"
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

yourbestfriend
3 months ago
ลิเลียชอบอัลเฟียส ลิเลียชอบอัลเฟียส
Reply
MinorSetback
3 months ago
ไม่ร๊อกก .. คิดไปเองๆ😏😆
yourbestfriend
3 months ago
ใช่แน่ๆ จะฟ้องเด็จพ่อ