ป่วย...ซะงั้น
เสพติดเข็มหรอครับ หยอดน้ำเกลือวันเว้นวัน

พี่หมอยืนข้างเตียง 2 มือล้วงกระเป๋าเสื้อกราวน์ ทำหน้าโหด ๆ เซ็ง ๆ เจื่อน ๆ ใส่ฉัน 

"สบายดีค่ะ ชอบแบบนี้" ฉันลืมตาตื่น ยิ้มเบา ๆ รู้สึกสมองโล่งมาก 

"อืมมม เช็คสมองด้วยมั้ยครับ" พี่หมอประชด
"โกรธอะไรคะ" ฉันถามเสียงเรียบ

"นอนดึึกใช่ไหม เครียด ท้องเสีย ดูสิ..ไหนบอกว่าดูแลตัวเองได้" พี่หมอทำหน้านิ่ง 
"malingering ค่ะ" ฉันบอกและตีหน้านิ่งกลับคืนบ้าง

"เฮ้อออออ ดื้อว่ะ" พี่หมอถอนหายใจยาว
"อ่ะ..เมื่อวานนี้รู้สึก..ผีเสื้อนับพันบินทั่วท้องเลย เหมือน Butterfly effect" ฉันเล่าให้ฟัง
"ตกหลุมรัก" พี่หมอพูดประโยคบอกเล่าที่เหมือนประโยคคำถาม 
"ตกหลุมรักไรล่ะ ปวดขี้ค่ะ...ท้องเสีย 7 รอบมั้ง" ฉันบอก
"หนูอาจจะเครียด พี่ว่านะ ระบบซิมพาเทติก ทำงานผิดปกติ" พี่หมอวิเคราะห์ 
"ไม่รู้...กินก๋วยเตี๋ยวร้านข้างทางเมื่อวาน อร่อยมากนะ คุณลุงบอกให้ใส่พริกส้ม ลุงทำเอง หลังจากนั้นก็....ไปกินชาเขียว ร้านเดิม แล้วก็มีอาการท้องเสียต่อเนื่องเลย ตอนแรกจะไม่มารพ.แล้ว แต่ไม่ไหว นอนไม่หลับด้วยค่ะ" ฉันเล่า

"เมื่อวาน ทำไมไม่บอกพี่" พี่หมอถาม
"ไม่อยากรบกวน...แล้วนี่ ไม่ทำงานหรอคะ"

"พักเที่ยงครับ จะนอนรพ.ต่อหรือว่า ไปสูดอากาศข้างนอกมั้ย"
"กลับบ้านดีกว่าค่ะ งานยังไม่เสร็จเลย" 

"งั้น ไปกินข้าวด้วยกันก่อนนะ..."
"พี่หมอ หนูกินไรไม่ลง ขี้แตกจนเหนื่อยเนี่ย" 

"อ่อ..งั้น ยังไงดี ตอนนี้โอเคไหมครับ"พี่หมอทำหน้าเป็นห่วง 
"สบายค่ะ ได้น้ำเกลือไม่หิวเลย แต่ไม่อยากกินอาหารโรงบาล" 

"กินแซลมอลมัั้ย เดี๋ยวพี่พาไป"
"อยากกลับบ้านค่ะ "

"แต่ต้องกินไรก่อนนะ"
"ไม่หิว"

"ไม่หิวก็ต้องกิน เที่ยงแล้ว"
"...ชอบบังคับจัง..."

"คนป่วยต้องเชื่อฟังหมอครับ" 
"หนูไม่ใช่เคสของพี่นะ.." ฉันเถียง

"ฮาๆ ไอ้เด็กนี่ กวนตีน" พี่หมอยื่นมือมาลูบหัว
"หนูกินอาหารโรงบาลก็ได้ค่ะ ไม่ไปไหนละ นอนเปลืองเตียงอีกคืน ก็ดี" ฉันบอก 

"แล้วแต่...ไหนดูสิ มีอะ-ไร-กิน มีข้าวต้มเปล่าจ้าาา" พี่หมอพูด น้ำเสียงล้อเลียนฉัน 
"กินนี่แหละค่ะ" ฉันรีบตอบ กลัวเสียฟอร์ม

"โอเคครับงั้นพี่ไม่กวนแล้วนะ กินเสร็จแล้วนอนพักเยอะ ๆ  แต่หมอเปรมบอกว่า เย็นนี้ก็ออกได้นะ ถ้าอยากกลับบ้าน"
"ได้ค่ะ หนูขอยืมโน๊ตบุ๊คได้ไหม ทำงานแปบนุง" 

"ไม่ครับ พักเถอะ"
"ขอยืม แปบค่ะ แค่ 1 ชั่วโมง" 

"ไม่ครับ นอนพักเถอะ"
"ครึ่งชั่วโมง" 

"ไม่ครับ" 
"20 นาที"

"ไม่"
"10 นาที"

"พี่ไปแล้ว ไปทานข้าวก่อนนะครับ กินข้าวต้มให้หมดนะ เดี๋ยวเลิกงานพี่จะมาหา" 
พูดจบเขาก็เดินออกไปเลย ทิ้งฉันไว้กับข้าวต้มเปล่า...ให้ตายสิ น่าจะไปกินแซลมอล

ฉันยิ้มให้กับชามข้าวต้มเปล่า 
ยังไม่หิวเลย ไม่กินดีกว่า  
นอนหลับตาฟังเพลงในไอพอดที่พกมาด้วย 
รู้สึกดีจัง..
ขอบคุณเสียงเพลง น้ำเกลือ กับยาคลายเครียด
เตียงนอน ผ้าห่ม หมอน และ....คุณหมอ
SHARE

Comments