ฝืนยิ้ม
''ตอนนั้นมันเป็นมันเย็นเเล้วเเหละเเถมมืดมากเเล้วด้วย  เราก็ทำลังนั้งเล่นอยููู่ปกติ  ทีนี้ยายกก็เดินมาเเล้วบอกว่าไปเก็บเสื้อผ้าไป ทีนี้เราก็งงว่าทำไมถึงให้เราไปเก็บเสื้อผ้าทั้งไที่ตะกร้าก็วางอยู่่่่่่ตรงนั้น เเล้วก็ทั้งๆที่ยายก็เก็บมาเเล้ว เราก็เลยถามยายไป เรา : เเล้วนั้นตะกร้าอะไรไม่ใช่ยายเก็บมาเเล้วไม่ใช่หลอยาย ยายลืมรึเปล่า??
   ยาย : ยายไม่ได้ลืม ยายเก็บมาเเต่ของยายเเต่ของเองยายไม่ได้เก็บมาให้
    
เมื่อเราได้ยินยังงั้นเรารูู้สึกน้อยใจเเล้วก็ได้เเต่คิดเเล้้วถามในใจว่าทำไมถึงไม่เก็บให้้้้หนูด้วย ก็เข้าใจเเหละว่าเราเองเเหละที่ผิิดเเต่ก็ทำผิดมาตั้งหลายหนเเต่ก็ไม่เคยรู้สึกน้อยใจเท่านี้มาก่อนเลย
       เราก็เลยออกไปนอกบ้านเเล้วคือตอนนั้นมันน่ากลัวมาก อันที่จริงเราก็เป็นคนกลัวความมืดด้วยเเหละ ตอนนั้นคือเเบบมันเงียบมากกก เราเลยรีบเก็บเเล้วเข้าบ้านเเบบรวดเร็ว
   พอเก็บเสร็จเราก็โมโหเเล้วเข้าห้องไปร้องให้คนเดียวเหมือนเคย  เเล้ส
วยายคงตะเห็นว่าเราโมโหมั้งก็เลยโทรบอกเเม่เเล้วเเม่ก็โทรมาเรา
ตอนนั้นเรานั้งร้องให้อยู่ได้ยินเสียงมือถือ พอหยิบขึ้นมาดูก็รู้ว่าเเม่โทรมาเลย พยายามยิ้มออกมาเเล้วทำเสียงให้สดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะไม่อยากให้เเม่รู้ว่าเราร้องให้เเล้วก็กลัวด้วยว่าถ้าเเม่รู้ว่าเราร้องให้เเม่จะคิดมา 
   เรา : ฮัลโหลเเม่

เเม่ : ฮัลโหลเเม่ :  เมื่อกี้เเม่คุยกะยาย ยายบอกว่าหนูโมโมเเล้วก็ร้อง หนูไม่เป็นไรนะ
เรา : อะไร หนูไม่ได้เป็นไร 
  เเม่ : จริงนะ 
เรา : จริง เเค่นี้เด้อเเม่หนูจะทำการบ้านต่อการบ้านเยอะมากเลย 😊
เเม่ : งั้นเเค่นี้นะ 

พอวางสายเท่านัั้ั้นเเหละร้้องให้ออกมาเเบบหนักมาก 

อยากรู้จังว่าจะมีใครรู้จริงๆไหมว่าที่จริงเเล้วเรารู้สึกยังไง  "เหนื่อยนะในเเต่ละวันที่ต้องพยายามยิ้มเพื่อให้ตัวเองดูสบายดี




SHARE
Written in this book
ความรู้สึก
Writer
NaSuKi
Hello
สวัสดีจ้าาาา เรื่องของเรามันเเย่มั่งเลยไม่มีคนติดตาม

Comments

rainclouds
2 months ago
มากอดแน่นๆ เลยนะคะคนเก่ง ถ้าไม่อยากยิ้มก็ไม่ต้องยิ้มเลย ชีวิตเป็นของคุณนะ
Reply
NaSuKi
2 months ago
งือออ ขอบคุณนะ💗