บางซื่อ
การนั่งรถไฟทำให้ฉันรู้สึกว่ามีคนกำลังพาฉันไปยังสักที่

รางรถไฟที่พาดผ่าน ถักทอเป็นเครือข่ายทั่วโลกนั้นให้แสงสว่างแก่ฉันบอกว่าฉันยังมีที่ไปอยู่เสมอ

เธอคงไม่สังเกตว่าผมมองเธออยู่ มันไม่ใช่การแอบดูหรอกมันคือการช่างสังเกตมากกว่า ผมเห็นเธอถือหนังสืออยู่ 2 เล่ม หนึ่งคือ เธอ เขา เรา ผม ของโตมร ศุขปรีชา สองคือ เงาสีขาว ของแดนอรัญ แสงทอง

ผมแบ่งหนังสือออกเป็นกลุ่ม พลางคิดว่าถ้าหนังสือ 2 เล่มแทนหญิงสาว 1 คน ผมจะชอบคนแบบไหน ผมคิดถึงเธอคนนั้น ในวันนั้นก่อนจะข้ามไปลาว เธอให้อีเมลผมไว้ ผมสมัครเมลใหม่หลังจากวันนั้น เวลาผ่านไป 3 เดือนได้กระมัง ผมอ่าน "เงาสีขาว" จบ ได้รับพลังจากแดนอรัญ ส่งข้อความไปหาเธอ ผมรออยู่เป็นนาน เธอไม่ตอบกลับ ผมตัดใจ คิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้เจอกันอีก หลังจากผ่านไปกว่าค่อนปี เธอเมลกลับมาหาผม "คุณลงมากรุงเทพได้ไหม ฉันอยากคุยกับคุณ เรื่อง "เงาสีขาว"

ตอนนั้นผมคบกับผู้หญิงคนนึงอยู่ แต่ภายในผมกลับมิอาจปฏิเสธข้อเรียกร้องนั้น ผมรู้สึกผิดแต่ผมก็รู้สึกกล้าหาญในเวลาเดียวกัน ผมจองตั๋วรถไฟเข้ากรุงเทพ หวังว่าจะนอนเหยียดหลังให้สบายและตื่นตอนรถเริ่มเข้ากรุงเทพ พอดี เธอบอกจะมารอผมที่หัวลำโพง/ บางซื่อ

ฉันกำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ การเดินทาง 1 ปีที่ผ่านมาสอนฉันหลายสิ่ง ในวัยก่อน 30 ฉันอยากทำตามที่ใจปรารถนา แม้ว่าฉันจะต้องเจ็บปวดก็ตาม เขาขอเบอร์ฉัน "จะจีบฉันหรืออยากมีเซ็กส์กับฉันกันแน่คะ" "ทั้งคู่ครับ" เขาตอบตรงไปตรงมา ผู้ชายนั้นไม่รู้หรอกว่าผู้หญิงมีความต้องการทางเพศมากแค่ไหน แต่ที่ฉันให้เบอร์เขาไปเพราะเขาซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเอง

ณ ห้อง 402 ในซอยลึกย่านสะพานควาย เราร่วมสังวาสกันในบรรยากาศอันแสนอึมครึม มันเป็นวันที่ประหลาด เป็นวัยที่ประหลาดและเป็นการตัดสินใจที่ประหลาด หลังจากกระบวนการเสร็จสิ้น เธอหยิบบุหรี่จุดสูบ "ฉันขอสูบในนี้ได้ไหม"

เขากลับไปแล้ว ฉันสูบบุหรี่อีกมวน อยากรู้ว่าบุหรี่หลังเซ็กส์จะหวานจริงมั้ย ไม่รู้สิ แต่เราลืมคุยกันเรื่องเงาสีขาวไปเลย

รถไฟกำลังเข้าเทียบสถานีอุดรฯ ผมนอนคิดตลอดทาง ทั้งเรื่องเธอและเงาสีขาว ผมเพิ่งนึกได้ว่าเราลืมคุยกันไปเลย "มันไม่ใช่หนังสือที่ดีกับผู้หญิงเลย" ผมไลน์ไปหาเธอ "ไว้เรามาคุยเรื่องเงาสีขาวกันใหม่" เธอไลน์ตอบสั้นๆ

หลังบุหรี่หมดมวน ฉันรู้สึกว่ามันหวานจริงๆ
SHARE
Writer
mozartz
~ walker ~
while you walk listen to music and drink coffee

Comments