จากลา..แบบไหน ที่ใจไม่เจ็บ
เราพูดเท่าที่ทำได้...
เพื่อปล่อยมือกันไป

ปลายทาง
คือ จากลากันแบบรู้สึกดี

ไม่รั้งกันไว้..
ระหว่างเรากับเขา
เป็นช่วงเวลา 1 เดือน
ที่ได้กลับไป อยู่กับความทรงจำ
และความรู้สึกเมื่อ 10 ปีก่อน
ความรู้สึกกลัวแบบเดิม ๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
กลัวเสียใจ กลัวทะเลาะ กลัวถูกมองว่างี่เง่า
ขี้หึง เอาแต่ใจ และกลัวเขาไม่รัก
กลัวปล่อยมือกันไป 

สับสนจนบอกไม่ถูกว่า ..จะวางตัวยังไง
ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร 
หนีหรือถอย อยู่หรือไป
จับมือกันไว้ หรือปล่อยมือกัน

มันเป็นความสัมพันธ์แบบหลวม ๆ
แบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบที่ไม่รู้จะเริ่มหรือจบยังไง
ที่จะไปต่อก็ได้ ปล่อยมือตรงนี้ก็ไม่เจ็บเท่าไหร่

เราพร้อมที่จะปล่อยมือกันไป พร้อม ๆ กัน
ไม่มีใครรั้งไว้ ให้เจ็บปวด 
แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ
เพราะยื้อกันไว้ ก็คงตัดสินใจยาก และเหนื่อยใจ

ความสัมพันธ์แบบทางไกล ในระยะที่เอื้อมไม่ถึง
ระดับความคิดถึงของเรามันมากเกินกว่า 
ระยะทางจะกั้น และเราก็รู้ว่าไม่ควรเข้าใกล้มากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ ...ทั้ง ๆ ที่รู้สึกอยากจะใกล้

ถ้าเลือกคุยกันไปเรื่อย ๆ
อยู่แบบไม่คิดอะไร..อยู่ไปแบบขำ ๆ
เราทำไม่ได้เลย..เราอาจจะจริงจังจนเกินไป
และรับรู้ว่า ความรู้สึกของเขา "ไม่เท่ากัน"

เขาไม่ได้รู้สึกแบบที่เรารู้สึก
เราแทบจะลงแดง ด้วยความคิดถึง
เราคิดถึงแทบทุกนาทีที่หลับตา
เราแคร์ทุกอย่างที่เขาพูดออกมา
เราอยากใช้เวลาทุกวินาทีอยู่กับเขา

แต่ดูเหมือนว่า ความรู้สึกของเรา
"มากเกินไป"
ระยะห่างทางความรู้สึกของเรากับเขา
เกิด "ช่องว่าง" ที่เราเองก็สัมผัสได้

ไม่มีใครผิด ไม่มีใครถูก
เราก็ห้ามความรู้สึกของเราไว้ไม่ได้
เราไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตอนไหน
เราไม่ชอบที่ตัวเราเองเสียสมดุลแบบนี้
เราก็รู้ว่าไม่ควรแสดงออก มันไม่เหมาะสม
ทั้ง ๆ ที่ตอนแรก บอกกับตัวเองว่า
"ไม่คิดอะไร"

แต่ก็เผลอใจ ไปตอนไหน
ตกหลุมที่เราขุดไว้เอง
อาการสาหัส ...
เนี่ย กินไม่ได้ นอนไม่หลับ

อยากจับเขาใส่ขวดโหล
แล้วเอามาตั้งโชว์ที่หัวเตียง
มันเรียกความรู้สึกแบบนี้ว่าอะไร
"คลั่งรัก" จนจะลงแดงตาย

แต่ปกติ เรา...สงบเสงี่ยมมากนะ
ไม่เคยรู้สึกกับใครแบบนี้แม้แต่คนเดียว
ไม่เคยออกอาการ ทุเรศและน่าสมเพชขนาดนี้
แบบที่ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ
และต้องป่วยเข้าโรงพยาบาล
หยอดน้ำเกลือ...แล้วยังไง

เขาไม่ได้เดือดร้อนอะไร...
เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้ ตอนที่เราต้องการ
เขาไม่ได้ผิดหรอก
ใจเราเองที่ผิด และห้ามความคิดไว้ไม่ได้

เราภูมิใจตัวเองเหมือนกัน
ที่กล้าพูด บอกลา ออกไปแบบตรง ๆ
บอกลากันตรงนี้ บ๊ายบาย
แล้วยิ้มให้กันแบบจริงใจ 

ไม่ต้องติดค้างกันอีก
ช่วงเวลาที่เรานอนให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาล
แบบนี้ ...แบบที่ไม่มีใครมาเยี่ยม ห่างบ้าน
ไกลพ่อแม่....
เราต้องเข็มแข็งและผ่านมันไปให้ได้ด้วยตัวเองไง

ส่วนเขากำลังเล่นสนุ๊ก สนุกกับเพื่อน ๆ
ก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่น่าน้อยใจอยู่หน่อย ๆ
แต่เข้าใจได้ เพราะระดับความรู้สึกของเรา
"ไม่เท่ากัน"

อ่อนแอก็แพ้ไป ....
เราก็อ่อนแอมากด้วย...
เลิกงอแงได้แล้ว...
เลิกน้อยใจได้แล้ว
ไม่ต้องคาดหวังอะไรอีก

อีกไม่กี่วันก็ครบรอบวันเกิดเราแล้ว
ครบ 32 ปีแล้ว
เป็นผู้ใหญ่เต็มตัวได้แล้วสินะ..
HBD to Me


จากลา...แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ใจไม่เจ็บ
โตได้แล้ว เข้มแข็งและสุขภาพดีเพื่อเป็นของขวัญให้ตัวเอง เข้มแข็งนะ จะไม่นอนหยอดน้ำเกลืออีกแล้วนะ ....ไม่นอนดึกด้วย....ทำงาน เติบโต
กลับมารักตัวเอง 

ขอบคุณนะ
เรารู้ว่า เขาก็ทำดีที่สุดแล้วเหมือนกัน...
เราทำได้แค่นี้ มาได้แค่นี้ ก็ดีแล้วนะ
จบแบบนี้ และอยู่แบบนี้ ดีที่สุดแล้ว 
อย่าเอาความรักของเรา ไปทำร้ายใคร
เรื่องของหัวใจ มันบังคับกันไม่ได้ 
เพราะรักของเราไม่เท่ากัน

จากลากันแบบนี้ ...ปล่อยมือพร้อมกัน 
ก็ไม่มีใครต้องเจ็บเนอะ หรือเจ็บน้อยที่สุด  
ขอบคุณครั้งหนึ่งที่เคยจับมือกัน..
แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้น ๆ
แต่อยู่ในความทรงจำที่ยาวนาน...



SHARE

Comments