Please remain your incandescent youth 🕊
กาลครั้งหนึ่ง

อาจจะไม่นานเท่าไหร่นัก


มันเริ่มจากตรงนั้น ทุ่งดอกไม้ ลมฤดูหนาว และตู้โทรศัพท์เก่าๆ มีเด็กสาวคนนึงนั่งอยู่ในนั้น ดูเหมือนเธอไม่มีสติและหลงทาง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามกดเบอร์โทรศัพท์สุ่ม ๆ ไปเรื่อย ๆ ราวกับกำลังรอให้ใครสักคนเดินมาบอกว่าตู้โทรศัพท์นี้ใช้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

ดวงตาเธอปราศจากประกายสว่างไสว และน่าแปลกใจเหลือเกินที่อยู่ๆมันก็ระยิบระยับขึ้นมา

“....”

เพราะมีหญิงสาวอีกคนหยุดยืนอยู่หน้าตู้โทรศัพท์ นั่งลงยอง ๆ เพื่อมองเข้าไปในตาเด็กสาวหลงทาง

เธอผู้มาใหม่มีดวงตาแห่งฝัน ราวกับท้องฟ้าค่ำคืนนี้จะไร้ดาวเสียแล้วเพราะเธอครอบครองความสวยงามเหล่านั้นไว้เสียหมด นอกจากนั้นผมเธอยังยาวถึงเอว มีผ้าผูกผมที่เธอมัดไว้ข้างๆเหมือนดอกสึบากิ — รักในอุดมคติและความอ่อนน้อมถ่อมตน นั่นแหละความหมายของดอกไม้สีแดงชาดนั่น

“ทำไมมาอยู่ตรงนี้”

“....” 

เด็กตู้โทรศัพท์รอคอยให้เธอถามอีกครั้ง

“ไม่หนาวเหรอ”

เพื่อจะส่ายหน้าช้า ๆ และรอคอยให้เธอถามอีกครั้ง

“จำชื่อตัวเองได้ไหม”

“ไม่ได้”

แทบจะทันทีที่คำถามถูกตอบกลับมา เหมือนเป็นคำตอบที่อยากบอกใครสักคนมานานแล้ว นานเสียคนอยากจะเริ่มต้นบอกทุกคนที่เดินผ่าน

“....”

“จำไม่ได้ จำอะไรไม่ได้เลย”

เจ้าของผ้าผูกผมสึบากิพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบผมอย่างแผ่วเบา อย่างนอบน้อม อย่างอ่อนโยน

จู่ๆ ท้องฟ้าที่เพิ่งเริ่มมืดก็มีพลุสว่างไสวขึ้น มันกระจายตัวเป็นดอกไม้ขนาดยักษ์ สีส้ม เหลือง ขาว สลับกระจายกันไป

ในขณะที่มือเรียวของเธอกำลังทัดผมเด็กสาวหลงทาง 

เธอกระซิบ กระซิบก่อนพลุจะถูกจุดขึ้นมาอีก

“ชื่อของเธอ แปลว่าเป็นที่รัก”



กาลครั้งหนึ่ง ต่อจากกาลครั้งที่แล้ว 

เมื่อพลุลูกที่สามที่มีสีน้ำเงินและม่วงเข้มถูกจุดขึ้น ท้องฟ้าก็กลายเป็นตอนกลางวัน

ตู้โทรศัพท์หายไปแล้ว และทุ่งดอกไม้ก็หายไปด้วย เด็กสาวหลงทางหยีตาและพยายามปรับสายตาให้เข้ากับแสงสว่างแห่งพระอาทิตย์ แล้วก็พบบ้านครึ่งปูนครึ่งไม้ปรากฏขึ้นต่อหน้า มันเหมือนจริงราวกับมันอยู่ตรงนั้นมานานแล้ว และเธอก็แค่เพิ่งเดินมาถึงแค่นั้น

“หิวไหม ไปกินข้าวกันนะ”

“....” 

เด็กสาวหลงทางได้แค่พยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะเดินตามหญิงสาวผู้ครอบครองดวงตาแห่งดวงดาวไป

เธอไม่ได้มีผมยาวถึงเอวอีกแล้ว หากยาวเพียงประบ่าเท่านั้น แต่สีของมันยังดำสนิทตัดกับผ้าผูกผมดอกสึบากิ

มันแปลกมาก ราวกับฝันฝันหนึ่งเท่านั้น ทางเดินเข้าไปในบ้านมีลูกแมวสามสี กระต่ายสีขาวสองตัวและลูกกระต่ายอีกสี่ห้าตัว หมาหลังอานสีน้ำตาลที่กำลังกัดไม้บรรทัดเหล็ก หนูแฮมเตอร์ที่กำลังวิ่งอยู่ในกรงอย่างเอาเป็นเอาตาย

ก่อนจะเดินเข้าไปในตัวบ้าน แดดเช้าส่องกระทบกับเรือนไม้ เด็กสาวหลงทางเงยหน้าขึ้นไปมองบนระเบียง มีโต๊ะเล็กๆและชุดน้ำชาแบบจีนโบราณวางอยู่ ชายแก่ที่มีรอยยิ้มใจดีที่สุดในโลกยืนอยู่บนนั้น เขาโบกมือให้เธอ และรอยยิ้มนั้นเกือบทำให้เธอรู้สึกว่าเธอไม่ได้หลงทาง

“นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ”

“เดี๋ยวสิ จะไปไหน”

“ไปเอาขนมปังกรอบมาให้ เอาโอวัลตินด้วยไหม”

เด็กหลงทางส่ายหน้า “ฉันชื่ออะไร”

“เธอต้องนึกเอง”

“บอกหน่อยไม่ได้เหรอ ฉันชื่อว่าอะไร”

แล้วจู่ๆข้างนอกบ้านก็มีฝนตกลงมาห่าใหญ่ ลมแรงเสียจนกระดานไม้ชั้นบนส่งเสียงประหลาด

“พ่อของเธอบอกไว้ เธอเป็นแรกรัก รักแรกของพ่อกับแม่” 

ลมแรงขึ้นอีก เหมือนจะยกบ้านทั้งหลังไปพร้อมกับพายุ

“แล้วฉันชื่ออะไร”

เปรี้ยง

ฟ้าผ่าลงที่ใดที่หนึ่ง ดูเหมือนไม่ไกลออกไปมากนัก

“นึกให้ออกสิ”



กาลครั้งหนึ่ง อาจจะครั้งนี้ก็ได้ที่เป็นตอนจบ 

อากาศเย็นชื้น เสียงกรอบแกรบและการขยับตัวเบาๆ รอบตัวมืดสนิทเหมือนตอนกลางคืน กว่าจะรู้ว่ามันคือโรงหนัง ก็ตอนที่สายตาปรับเข้ากับจอยักษ์มหึมาได้แล้ว

บนนั้นกำลังมีนักแสดงที่เหมือนเดินออกมาจากโบสถ์ ขอบตาเต็มไปด้วยมาสคาราเปรอะเปื้อน กำลังคุยโทรศัพท์กับใครสักคน

I love you and thank you 
I love you and thank you
I love you and thank you
I love you and thank you


นั่นคือสิ่งที่จับใจความได้ เพราะอยู่ดีๆหนังก็ขึ้น end credits และผู้คนกำลังทยอยเดินออกจากโรงภาพยนตร์

อยู่ๆความรู้สึกเจ็บแปลบที่ขมับข้างขวาก็ทำให้ต้องเอามือไปจับ เพื่อค้นพบว่ามีพลาสเตอร์ยาแปะไว้อยู่

พอพ้นประตูโรงภาพยนตร์ อยู่ๆวิวแม่น้ำเจ้าพระยาก็ปราฏขึ้น พอหันหลังไปก็มีแต่ถนนที่รถยนต์วิ่งอยู่เต็มไปหมด มีคนเดินสวนไปมามากมายบนสะพานเหล็กสีเขียวแห่งนี้

“จำได้หรือยัง”

เธออีกแล้ว เธออีกครั้ง คราวนี้เธออยู่ในชุดนักเรียน ผมสั้นเลยติ่งหูมานิดหน่อย และผ้าผูกผมคาดข้างหูเหมือนดอกสึบากิ

“เธอเดินทางมาไกลมากแล้วนะ”

“ฉัน....”

“จำได้เสียที อย่าหลงลืมขนาดนี้เลยนะ”

“ฉันไม่รู้ว่าฉันอยู่ที่ไหน และฉันชื่ออะไร”

อยู่ๆเพลง winter is coming ของ Han suji ก็ดังขึ้น ราวกับมีคนเล่นดนตรีสดอยู่แถวนี้

“อย่าลืม อย่าลืมสิ”

แม่น้ำเจ้าพระยากำลังรองรับพระอาทิตย์ดวงโตที่ค่อยๆร่วงหล่น เด็กสาวหลงทางรู้สึกเสียใจขึ้นมาที่เธอยังจำอะไรไม่ได้เลย และพระอาทิตย์ตกทำให้เธอรู้สึกผิดหวังในตัวเอง

ที่ตรงนั้น ที่ที่ฟ้ากับน้ำมาบรรจบกันและเกิดแสงมลังเมลือง เด็กสาวหลงทางยังคงได้ยินเพลงโปรดของเธอ แว่วมากับสายลม

“เธออย่าลืม ตัวตนของเธอ วัยเยาว์ของเธอ ความใจดีที่เธอมี อย่าลืมความทรงจำ”

ร่วงหล่น ปลิวคว้าง คล้ายจะเปล่าดาย แต่ยังไม่สลายไปกับอากาศ

“อย่าลืม ที่รัก อย่าลืมเด็ดขาด”

เด็กสาวหลงทางกำลังร้องไห้

ร้องไห้เพราะเพิ่งรู้ในตอนนี้ ว่าเธอเองสวมชุดเดียวกับหญิงสาวดอกสึบากิ และมีดอกไม้ดอกเดียวกันอยู่บนผม

เพิ่งรู้ และเพิ่งตระหนักรู้

ว่าคำเตือนเหล่านั้น ดังมาจากข้างในของตัวเธอเอง

อึกทึก สะท้อนกลับไปมา ราวกับจะขอร้องว่าอย่าเพิ่งลืมสิ่งเหล่านี้ 


อย่าลืมว่าถือกำเนิดขึ้นมาด้วยความรัก
อย่าลืมว่าเติบโตมาจากความใจดี
อย่าลืมว่าความทรงจำที่เธอคิดว่ามันเจ็บปวดแสนสาหัส มันมีเรื่องราวแสนดีแต่งแต้มอยู่เสมอ


อย่าลืมผู้คนที่หยิบยื่นดอกไม้ อย่าลืมคำปลอบโยนที่กอดประคองเธอเอาไว้ อย่าลืมหนังสือเล่มโปรด อย่าลืมเพลงที่ชอบฟัง อย่าลืมหนังที่เหมือนเขียนบทมาเพื่อเรา อย่าลืมเด็ดขาดว่าเธอถูกรายล้อมด้วยสิ่งดีๆมากมาย


และตัวเธอเองก็เป็นสิ่งแสนดีเช่นกัน 

แด่วัยเยาว์ที่ดำรงอยู่เหมือนดอกไม้ไฟ แต่สว่างไสวเหมือนพระอาทิตย์ 
ขอให้การเติบโตเป็นผู้ใหญ่ของเธอยังคงได้ปล่อยให้ตัวเองทำในสิ่งที่ชอบ ยังมีวันที่ร้องไห้เหมือนเด็ก มีวันที่ได้ระเบิดเสียงหัวเราะกับเรื่องอันไม่มีสาระ ยังยิ้มกว้างกับดอกไม้ ท้องฟ้าตอนเย็น คำพูดใจดี ขอให้ความมุ่งมั่นที่จะทำสิ่งที่หวังนั้นขนานไปกับวัยเยาว์อันนิรันดีของเธอ


ขอให้มีวันที่ได้เล่นกับแมวและคิดถึงผู้คนที่จากไปแล้ว ได้กินขนมปังกรอบ กินโอวัลติน เขียนจดหมายถึงอากุงที่ไปรออยู่บนดวงดาวอันไกลห่าง ขอให้ได้มีวันที่ไปดูหนังที่ชอบแม้จะทำงานหนักจนลืมว่าได้แผลช้ำมาจากไหน ขอให้มีหัวใจที่กว้างใหญ่ มีดวงตาแห่งไฟฝัน

ที่สำคัญ ขอให้อย่าลืมว่าฉันขอบคุณเสมอ

ที่เธอมีชีวิตอยู่










SHARE
Writer
charrotss
kodaline — The one
let her (grow)

Comments

Fridaymorning
16 days ago
โห งานอ่านของคุณทำให้เราขนลุกและกระแทกใจได้อีกแล้ว ขอบคุณนะคะที่เขียนผลงานดีๆแบบนี้ ขอยคุณที่ม่ให้กำลังใจกันในวันที่ลืมไปแล้วว่าเหนื่อยมากแค่ไหน ขอบคุณจริงๆที่มีคุณและงานเขียนอยู่ที่นี่
Reply
1215
16 days ago
ขอบคุณนะคะคุณชาล็อต🌷
Reply
littleice
11 days ago
ขอบคุณการมีอยู่ของคุณ ดีใจที่เราค้นพบคุณ
Reply
imoonyou_
6 days ago
ขอบคุณที่เกิดและเติบโตมาอย่างดีนะคะ :)

Reply
Hydrangeana
6 days ago
Love every single word , thanks 💖
Reply