ไม่เลิกรัก..แต่เราเลิกกัน..เถอะ
ทำไมเราถึง....รัก......คนแบบนั้นนะ
คนที่ทำให้เรารู้สึก "ไร้ค่า" 
คนที่ไม่เคยให้ความสำคัญกับเราเลย

คนที่พูดว่า "จะมาหา" พูดแค่หยั่งเชิง
พูดให้เราหลงดีใจ แล้วก็ไม่มา
คนที่..ทำให้เรา "ร้องไห้" ได้บ่อย
คนที่..ทำให้เรา "ป่วย" เข้าโรงพยาบาล
แล้วไม่ถามเลยสักคำว่า "เป็นไงบ้าง"
"อาการดีขึ้นหรือยัง"
ไม่เคยถามเลย

ถ้าเราอยู่ต่อไป ..คงเครียด
คิดมาก ไม่ได้นอน เสียสุขภาพ

คนที่ไม่เคยห่วงใยเราเลย แม้แต่นิดเดียว
คนที่เมิน ข้อความที่เราส่งไป 
คนที่ทำเหมือนว่า แคร์ แค่เศษเวลาที่มอบให้
ทำเหมือนว่า ใส่ใจ 
พูดแต่เรื่องของตัวเอง 
เห็นเราเป็นของตาย
คนที่ไม่เคยรับฟังเรา
ไม่เคยเข้าใจเราเลย 

เพราะรู้ว่าเรารักเขา
ทำไมเราต้องไปรัก คนแบบนั้นด้วย

แค่หันกลับมามองตัวเอง
คนที่เห็นเรา เป็น "ตัวตลก"
คอยปั่นหัวเล่น...ให้เราโมโห

คนที่เอาเราไปพูดว่าเป็น "แฟนเก่า"
ทั้งที่เขา ไม่เคยแทคแคร์เราแบบแฟน
แม้แต่ครั้งเดียว 
ไม่เคยไปเที่ยวด้วยกัน 
ไม่เคยออกมาส่งขึ้นรถกลับบ้าน
ไม่เคยมาหา ไม่เคยกินข้าวด้วยกัน
ไม่เคยบอกว่าคิดถึง ไม่เคยบอกว่ารัก
ไม่เคยบอกว่าเป็นห่วง ไม่เคยถามว่า 
สบายดีหรือเปล่า
ไม่เคยสนใจ 
เราไม่เคยเป็นอะไรกัน..
คนแบบเขาไม่เคยรักใคร
หรือถ้าจะรักใคร ..ก็คงไม่ใช่เรา แน่ๆ 

เราแค่ คิดไปเอง....แค่หลงคิดไปเอง
จากเศษความหวังดีเล็กๆ ที่เขาก็ทำให้
เขาก็ทำให้คนอื่นเหมือนกัน
เราไม่ได้พิเศษอะไร

เราอย่าเป็นอะไรกันเลยดีกว่า
เป็นเพื่อนกันก็ยังไม่ได้เลย
ขอ...อย่า...เจอกันอีกเลย 
ไม่ว่าชาตินี้ หรือชาติไหน 
ไม่รู้ว่ามันเป็นกรรม หรืออะไร ?
ทำไม..ยังต้องวนเวียนกับเรื่องแบบนี้
เหนื่อยใจ...

เพื่อน ไม่เคยมีใคร ทำกับเราแบบนี้ 
เพื่อน พร้อมจะรับฟังตอนเรามีปัญหา
เพื่อน ไม่ทำให้เราเสียใจ ....และ "ไร้ค่า"

พอแล้วนะ.....
อย่ามาถามว่า ทำไมไม่เลือกพี่เป็นแฟน
คำถามที่....ไม่ควรถามเลย

รู้อยู่แล้วว่าเรารัก 
เราต้อง นั่งคุกเข่าขอความรักจากใครหรอ
ต่อให้ต้องตาย เราก็คงไม่ขอความรักจากใคร
ต่อให้ต้องตาย เราก็จะเรียกร้องให้ใครมารักเรา

เราขอเดินจากไปเอง

ทำไมต้องเลือก คุณ เป็นแฟน
คุณบอกใครๆ ว่า "คุณทิ้งเราไป" 
นั่นแหละคือความจริง

มีเรา ในชีวิตทำไมหรอ..?
ลืมไป..เขาไม่ได้อยากมี 
เขา "บล็อค" เราไปตั้งนานแล้ว
เราไม่ควร ..เข้าไปในชีวิตเขาเลย 

เขาเองที่อยากจะทิ้งเราไว้แบบนี้แหละ
เขาคงจะ สะใจ...รู้สึกสะใจ 
แบบ พี่เฉยๆแล้ว
ไม่คิดอะไรแล้ว พี่ไม่แคร์อะไรแล้ว
อย่ามาอะไรกับพี่อีก...

ก็ไม่ต้องอะไร...กันอีกดีแล้ว เข้าใจแล้ว
เขาคงคิดว่า เราอยากไปตายก็ตายเถอะ
แต่เราไม่ตายหรอกนะ
เราไม่เสียใจ ไม่เสียน้ำตา 
ให้กับคนที่ไม่แคร์เราแล้ว

ขอบคุณนะ...ที่ไม่พูดตรง ๆ 
แต่การแสดงออกชัดเจนมาก
ว่าต้องการให้เรา ออกไปซะ 

วิธีการของเขา ที่ทำกับเรา 
ทำให้เรา...ไปเอง
อย่าทำแบบนี้กับใครอีก ไม่น่ารัก 
ถ้าไม่รัก..อย่าทำเหมือนให้ความหวัง 
ทำแบบนี้ ไม่น่ารักตั้งแต่แรกแล้ว 

เราไม่ได้ต้องการอะไรแล้วล่ะ 
ชนะไปเลย เอาโล่ห์รางวัลไปเลย
รอยยิ้มบ้อบอนั้น เสียงหัวเราะปลอม ๆ
เราไม่อยากได้แล้ว

ไม่ต้องห่วงหรอก ไม่ต้องกลัวหรอก
นับตั้งแต่นาทีนี้ไป...
ชีวิตเราไม่มีเรื่องของเขาในสมองอีก 
เราจะไม่เขียนถึงเขา
ไม่คิดถึงเขาอีกแล้ว 
เราจะไม่สร้างจินตนาการ อะไร
เพื่อหลอกตัวเองอีก

ครั้งนี้ เป็นครั้งสุดท้าย 
ขอให้เราจำความรู้สึกนี้เอาไว้
แล้วอย่ากลับไปโง่อีก เขาไม่ได้แคร์ป่ะ 
อย่าไปเรียกร้องให้เขารำคาญ
เราถามมาก...ให้เขาโมโหใส่ ...
คืออะไร ทำไมต้องขึ้นเสียงใส่เรา
พ่อแม่เรายังไม่เคยโมโหใส่เราแบบนั้น
เราทำตัวแบบนั้น...มันไร้ค่ามาก

เราจะทิ้งทุกความทรงจำออกไป 
ทิ้งของทุกอย่างที่เขาเคยให้ 
ลบภาพทุก ๆ อย่าง 

มันก็แค่ ....ต้องตื่นจากความฝัน 
มาเจอความจริง
ทิ้งความทรงจำ 10 ปีนั้นไปเถอะ
ทิ้งวันแรกที่เคยเจอกัน
ทิ้งรอยยิ้มวันนั้นของเขาไป 
แค่...บังเอิญ เดินผ่านกัน 
แค่...บังเอิญ รู้จัก

อย่างน้อย 10 ปีที่แล้ว 
เราก็เข้าใจเหตุผลบางอย่าง
ที่เราก็เลือกถูก ที่ไม่เข้าไปในชีวิตของเขา

และ 10 ปีที่ผ่านมา จนถึงวันนี้
เราก็เลือกเองที่จะ ไม่เข้าไปในชีวิตของเขา 

บางครั้งอีก 10 ปีข้างหน้า
เราอาจจะขอบคุณตัวเอง ที่ตัดสินใจแบบนี้
ขอบคุณตัวเองที่รักตัวเองได้
ไม่ต้องร้องขอเศษความรักจากคนที่ไม่ได้รักเรา
ขอบคุณตัวเองที่ไม่ต้องจม กับความคาดหวัง 
ที่ไม่รู้หวังอะไร...
หวังแค่ รู้สึกดีไปวัน ๆ ยังไม่ได้เลย 

เราต้องการ
อยู่กับตัวเองอย่าง "มีค่า"

ไม่อยากร้องไห้อีกแล้ว..
ไม่อยากรออีกแล้ว เหนื่อยแล้ว
ไม่อยากรักอีกแล้ว เจ็บปวดมาพอแล้ว
ไม่อยากคุยอีกแล้ว ไม่รู้จะคุยเพื่ออะไร
ไม่อยากรับรู้อีกแล้ว เขาจะเป็นตายร้ายดี 
ก็เรื่องของเขา เขาจะคิดกับเรายังไงก็เรื่องของเขา
เขาจะเกลียดเรา จะเฉยๆ กับเรา ก็เรื่องของเขา
เขาจะหัวเราะสะใจ สมน้ำหน้าเราอะไรก็เรื่องของเขา
ไม่อยากได้ความรักจากเขาอีกแล้ว 
เพราะมันไม่มีหรอก..มันไม่มีตั้งแต่แรก 

หลอกตัวเองทำไมอ่ะ
เอาความทรงจำดี ๆ 10 ปีของเราคืนมา..
เราจินตนาการไปเอง มันไม่เคยมีความรักในนั้น
มันเกิดขึ้นปลอม ๆ
ตามบริบท....ตามบทที่ใครเขียนขึ้นมาก็ไม่รู้......เพ้อเจ้อว่ะ เราอ่ะ 

ความรัก คือ อะไร 
ตลกมากที่ฝากความหวัง ฝากหัวใจ ฝากความรู้สึกของตัวเองเอาไว้กับความรักของอีกคน ที่ไม่ได้รักเรา.....เราประหลาดอย่างที่ไม่เคยเป็น 
สมองหายไปไหนหมด 

กลับมา..รักตัวเอง


ถ้าเราได้กลับมาอ่าน ข้อความนี้ อีก 10 ปีข้างหน้า
แล้วบอกกับตัวเองว่า...เราคิดถูก..เราตัดสินใจถูก
ที่เลือกแบบนี้ 

เก็บใจไว้ รักตัวเอง..เถอะ


SHARE

Comments