ตื่นขึ้นมา..เพราะฝันร้าย
ตึง ตึง ตึง ๆๆๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าบ้าน
ไม่สิ เสียงเคาะประตูห้องนอนหรือเปล่า..
ดังก้อง รัว ๆ รุนแรง จนน่าตกใจ 

ปกติ คนที่จะมาหาเราต้องกดกริ่งหน้าบ้านสิ
เสียงดังมากในขณะที่เรานอนหลับอยู่บนเตียง
ของมาส่งครับ..คุณทิ้งความสัมพันธ์ไว้กลางทาง"
เสียงชายแก่คนหนึ่ง ที่กำลังเคาะประตู ตะโกนเรียก

เสียงกระซิบที่ข้างหู "พี่ พี่ ตื่นสิ " เหมือนเสียงน้องชายมาบอก เราลืมตาตื่นแบบตกใจ 
กลัวเสียงเคาะประตูนั้น เหมือนถูกคุกคาม....

ใจเต้นแรง...แล้วคิดทบทวน ถึงสิ่งของที่มาส่ง คล้ายกับเป็นสัญญาใจของใครบางคน 
คุณทิ้งความสัมพันธ์ไว้กลางทาง
ก่อนนอน..เราได้บอกลาความสัมพันธ์
ระหว่าง...เคสที่บำบัด เหมือนว่า เราทิ้งเขาไว้ระหว่างความเป็นกับความตาย...

เคส 3 คน ที่เงียบไป จากการตอบแชทช้าของเรา 
บางคนตอบกลับมาสั้น ๆ "ค่ะ"
บางคนหมดความไว้วางใจ จากความเงียบนานเพียง 3 นาที 
บางคน remove ข้อความออกไป เราถามว่า เพราะอะไรจึงลบข้อความที่ส่งมาแล้วออกไป เขาตอบว่า "เพราะมันทำให้เขาดูอ่อนแอ"

เรา.....เริ่มรู้สึกไม่แน่ใจ ...ว่าเรา "ไหว"
กับสถานะภาพนี้ "ผู้ให้คำปรึกษา"

เราเหนื่อยล้า ร่างกายจากการนอนน้อย
รวมถึงสภาพจิตใจที่ถูกรบกวนด้วยบางเรื่อง
เราไม่ได้เครียด แต่ ...เคสเข้ามาพร้อมกัน 3 คน
โดยไม่รู้ สถานะการณ์ที่เราต้องเผชิญอยู่ เรากำลังทำงานอีกโปรเจค และเคลียร์งานเดิมไปด้วย ในขณะทีี่เพื่อนก็มาปรึกษาเรื่องหุ้น ทองคำ และเรื่องอื่น ๆ

ไหวป่าววะ โปรเจคนี้ นี่แค่เริ่มต้นนะ....
บางครั้ง.....เคส น้อยใจ ผู้ให้คำปรึกษา ได้ด้วยหรอ...มีอะไรผิดพลาดไป 

เราตัดจบ.. ด้วยการ เคารพในการตัดสินใจของแต่ละคน และขอให้โชคดี ปล่อยผ่าน...
พูดตามตรง เราแบกรับไม่ไหว กับจังหวะที่ไม่สัมพันธ์สอดคล้อง และทำให้อีกฝ่าย ต้องการพึ่งพาทางอารมณ์ มาครอบงำความรู้สึกเรา 
สถานะภาพมันซ้ำซ้อน แปลกๆ เรียกร้อง แบบละเมิดความรู้สึกส่วนตัวเรา อีกใจหนึ่ง เราเผลอ transference ห่วงว่า ถ้าเขาฆ่าตัวตาย 
ถ้าเป็นแบบนั้น...เราคงจะรู้สึกผิด 

ในความฝัน ....ฝันร้ายจนสะดุ้งตื่น 
ความรู้สึกยังชัดเจน เหมือนถูกคุกคาม....


ความสัมพันธ์ที่ถูกทิ้งไว้กลางทาง
เพราะเราไม่เคยทนกับใครหรืออะไรเลย

ลึก ๆ แล้ว เรารู้สึกผิด...ที่ต้องทิ้งใคร เอาไว้
จริง ๆ แล้ว เราก็กำลังถูกใครบางคน 
ทิ้งเอาไว้เหมือนกัน... มันเป็นความรู้สึกทับซ้อนกัน มันคืออาการ transference ส่งผ่านความรู้สึกของอีกคน เข้ามาในตัวเอง ...

เราน่ะ ถูกทิ้งไว้ จนรู้สึกกลัวขึ้นมา 
และเรา ก็ทิ้งคนอื่น ไว้กลางทางเสมอ 

เขาทิ้งเราไปเล่นสนุ๊กกับเพื่อน ๆ เราไม่ได้คิดอะไร แต่เก็บไปฝัน...ทำให้รู้สึกกลัว
เราทิ้งพี่หมอไว้ บนความรู้สึกที่ไม่ชัดเจน เรารู้สึกดีแต่ก็รู้สึกแย่...ทำให้รู้สึกผิด

เรากลัวคนที่เรารัก ทิ้งเราไว้ แบบที่พ่อทิ้งเราไว้กับความหวังว่าจะกลับมาในเวลาที่สัญญากันไว้ 
พ่อไม่เคยทำตามสัญญา....

เราไม่ชอบการถูกทิ้งเอาไว้ แต่เราก็ทิ้งใครสักคนไว้กลางทางเสมอ....ทุกคนที่เข้ามาในชีวิตเรา.....
รวมถึงคนที่พยายามจะเข้ามา
เราไม่สามารถรักษาใครไว้ได้เลย

เสียงประตูที่เคาะดัง..เหมือนเสียงเต้นรัวของหัวใจเราตกใจสุดขีดจนสะดุ้งตื่น!!! 

...เราไม่ควรทิ้งความสัมพันธ์ที่ดีไว้กลางทาง...
...ถ้าไม่ดี ก็ปล่อยมันทิ้งไป.....


23.15 น. 
บันทึกหลังจากฝันร้าย 
SHARE

Comments