"ค่ำคืนแห่งความลุ่มหลง"

The Big Ugly Giant | CH19
มาเป็นกายเดียวกับข้าเถอะ ข้าอยากได้เจ้า! 
ชายหนุ่มผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ใบหน้างดงามที่นางคุ้นเคย เจ้ายักษ์ในร่างมนุษย์! 

ผมดำยาวสยายจรดพื้นหญ้า ดวงตาดุจดั่งทวยเทพ ลึกลับงดงาม จ้องมองลงมาที่แม่มดสาวที่ยังอยู่ในอาการตกตะลึง ภายใต้ร่างของชายหนุ่มกำยำผู้นี้

คำถามที่ไม่ได้รับคำตอบ

มีเพียงความเงียบเท่านั้น

วงแขนของชายหนุ่มหยัดพื้นอยู่ เส้นเลือดปูดโปนบนแขนนั้นเด่นชัดให้ความรู้สึกถึงความแข็งแรงร่างกายที่เปลือยเปล่าของชายนั้นเผยให้เห็นแผงอกหนาและมัดกล้ามได้รูปสวยงามบริเวณหน้าท้อง 
.
.
.

แม่มดสาวดึงสายตากลับมายังใบหน้าของชายผู้นั้นอีกครั้ง....

ชายหนุ่มนั้นได้คว้าเอาข้อมือน้อยๆ ทั้งสองของนาง มารวบไว้เหนือศีรษะ มือใหญ่ของเขาบีบกำข้อมือนั้นอย่างกระชับในฝ่ามือเดียว มืออีกข้างก็ได้ประคองใบหน้าขาวผ่องของแม่มดผู้มีดวงตาสีเขียวกลมโตนี้ไว้อย่างทะนุถนอม

แววตาทะเล้นของแม่มดดำลิเลียหายไปเหลือเพียงความตื่นเต้น ตกใจ ฉายอยู่ในดวงตาคู่นั้น

ใบหน้าของชายนั้นก็ได้โน้มลงมาอย่างเนิบช้าและริมฝีปากหนึ่งคู่ก็บรรจบกันอย่างนิ่มนวลและอ่อนโยน นางหลุดอยู่ในภวังค์ เปลือกตาปิดลงอย่างเชื่องช้า

เมื่อหลับตาลงสัมผัสต่างๆ นั้นยิ่งชัดเจนขึ้น แต่ในหัวกลับมีความคิดร้อยแปดพันเก้าแล่นวนอยู่ในนั้น

.

.

นับตั้งแต่ได้พบกับเจ้ายักษ์อัปลักษณ์ตัวนี้ที่แดนมนุษย์และได้ร่วมเดินทางกัน นางมิเคยนึกรังเกียจในรูปกายของเจ้ายักษ์

ที่แม้จะมีรูปลักษณ์ภายนอกน่าเกลียดน่ากลัวแต่มีอุปนิสัย อ่อนโยน อบอุ่นและเมตตา นางกลับรู้สึกร่มเย็นด้วยซ้ำยามอยู่กับเจ้ายักษ์

ทั้งชีวิตของนาง รังเกียจชายทั้งโลก ไม่แยแสต่อความรักหรือคู่ครอง เพราะปมในใจและภาพจำในวัยเด็ก ที่สั่งสมความคับแค้นข้องใจจนความเข้าใจด้านความรักนั้นผิดเพี้ยนไปหมด นางรู้สึกสะอิดสะเอียน อึดอัด จนแทบหายใจไม่ออกยามเผชิญหน้ากับเพศตรงข้าม เสียจนอยากจะฆ่าทิ้งเสียให้หมด ให้หายจากอาการอึดอัดทรมานนี้

แต่สำหรับเจ้ายักษ์นั้น ลิเลียกลับไม่เคยมองมันเป็นชายหนุ่มหรือมนุษย์ด้วยซ้ำ! เป็นเพียงสัตว์ประหลาดและตัวอัปลักษณ์ นางจึงคบหามันอยูู่ได้

จนเมื่อเจ้ายักษ์ได้มีร่างกายเป็นมนุษย์นั่นเองที่ทำให้แม่มดต้องรู้สึก สับสน งุนงงอย่างประหลาด

การใช้เวทมนตร์เปลี่ยนเจ้ายักษ์ให้กลายเป็นมนุษย์นั้น ทำให้นางต้องตกใจกับรูปโฉมงดงามของมัน ทำให้นางเกิดความรู้สึกที่ชีวิตนี้ไม่เคยมีมาก่อนไม่ว่ากับชายใด..

ความหลงใหล 

อย่างไรก็ตามในหัวของนางยังคงมองเจ้ายักษ์เป็นตัวอัปลักษณ์ตัวเดิม และทำให้เจ้ายักษ์เป็นชายเพียงผู้เดียวที่นางใกล้ชิดไปโดยไม่รู้ตัว

แต่ความใกล้ชิดระดับนี้

ลิเลียคงไม่เคยคาดคิดมาก่อน!

ริมฝีปากเรียวบางของชายนั้น เพิ่มความหนักหน่วงขึ้นมาหลายขุม นางรู้สึกตระหนก ชายนั้นได้ใช้นิ้วหัวแม่มือของตน ไล้ไปตามริมฝีปากหนาอิ่มน้ำของนางอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะที่ปลายนิ้วนั้นจะเผยอริมฝีปากที่เม้มสนิทอยู่ของหญิงสาวให้เปิดออกและตามเข้าประกบด้วยริมฝีปากของตนโดยไม่ทิ้งจังหวะ ปลายลิ้นอุ่นหนารุกล้ำเข้าไปราวกับทำการสำรวจ ดุดันรุนแรง ขึ้นในทุกเสี้ยววินาที ราวกับเขาต้องการจะดูดกลืนเอาจิตวิญญาณของแม่มดออกมาด้วย ข้อมือเล็กที่ถูกเกาะกุมอยู่ ถูกบีบรัดจนนางรู้สึกเจ็บขึ้นมา อากาศจะหมดแล้ว ใบหน้านางขึ้นสี แดงเรื่อขึ้นในทุกขณะ 

ก่อนที่นางจะขาดอากาศหายใจนั้นเอง ชายหนุ่มจึงหยุดการคุกคามริมฝีปากเธอ หญิงสาวรีบสูดเอาอากาศเข้าปอดทันทีเมื่อได้รับการปลดปล่อย

แต่แล้วร่างบางนั้นกลับกระตุกวูบอีกครั้งเมื่อมือหนาข้างเดิมได้ลูบไล้อย่างซุกซน ล่วงล้ำสู่อาณาเขตหวงห้ามของแม่มดนางนั้น

ราวกับนักโทษที่ถูกจองจำอยู่ภายใต้ร่างหนากำยำของชายผู้นี้นางทำได้เพียงดิ้นขลุกขลัก ส่งเสียงออกมาอย่างไม่เป็นภาษา

"ข้าหลงใหลในตัวเจ้านัก ข้าอยากได้!!"

มือนั้นกระตุ้นความปรารถนาของนางอย่างต่อเนื่องไม่ทิ้งจังหวะให้แม้แต่จะหายใจ แม่มดสาวไม่อาจเปล่งเสียงออกมาให้เป็นคำพูดได้ มีเพีีียงเสียงเหนื่อยหอบ ฟังไม่ได้ศัพท์

" เจ้ารังเกียจตัวตนของตัวเจ้าหรือไม่นะ ..แม่่่่่มดแห่งเปลวเพลิง?"เขายังคงกล่าวต่อไปอย่างไม่ใส่ใจในคำตอบเท่าใดนัก

กลิ่นหอมดอกไม้ป่าโชยมาพร้อมกับลมหนาวยามค่ำคืน สร้างความรัญจวนใจให้แก่หญิงสาวที่ยามนี้ มีใบหน้าแดงก่ำ เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาตามเรือนร่างงดงามของแม่มดสาวร่างบางที่จิตใจและสติหลุดลอยไปตามสายลม 

ด้วยชายนั้นยามนี้ใบหน้าซุกไซ้อยู่บริเวณจุดที่ไวที่ต่อประสาทสัมผัสเป็นที่สุด ทำให้นางนั้นสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความรู้สึกดั่งตกนรกและขึ้นสวรรค์ในคราวเดียว มือเล็กจิกทึ้งใบหญ้าแหลมๆ ที่ขึ้นอยู่จนขาดวิ่นคามือนั้น 

.

.

ชายหนุ่มรุกรานจนสาแก่ใจก่อนจะเปลี่ยนอิริยาบถของตนและแม่มดคนงามโดยมีขาทั้งสองข้างของร่างเล็กพาดอยู่ข้างเอวหนาใหญ่ของเขานั้น แขนทั้งสองข้างถูกขึงไว้ด้วยมือใหญ่กำยำนั่นอย่างไร้ซึ่งอิสระ

"หืม เจ้าจะมิตอบสิ่งใดเลยหรือ? "

ดวงตาสีเขียวคู่นั้นเพ่งมองไปยังดวงตาของเจ้ายักษ์ในร่างมนุษย์ 

"หากเจ้านั้นรังเกียจตัวตนของแม่มดต้องสาปของเจ้า มอบแก่ข้าเสียสิ! แล้วข้าจะมอบร่างกายงดงามของชายที่เจ้าปรารถนาและหลงใหลให้เป็นการตอบแทน........ ดีหรือไม่?? ตกลงหรือไม่ ??"

รอยยิ้มประหลาดปรากฏอยู่บนใบหน้าชายผู้นั้นปลายลิ้นซุกซนไล้ไปตามฟันขาวที่เรียงตััวอย่างเป็นระเบียบนั่นราวกับยั่วยุ และจ้องมองด้วยสายตาคาดคัั้น

.

.

"ว่าอย่างไรล่ะ ดรากูนเนียร์? ?"

เสียงของชายนั้นยังนุ่มนวลอยู่เช่นเดิม

ดวงตาสีเขียวนั้นกระตุก

ดวงตาคู่นั้นของเจ้ายักษ์ นางจำมันได้ดีไม่ว่าจะในยามที่อยู่ในร่างมนุษย์หรือร่างยักษ์ ไม่แม้สักครั้งที่มันจะมีสายตาเหยียดหยามและว่างเปล่าเช่นนี้!!

และเป็นไปมิได้ที่มันจะเรียกชื่อนี้



"อินเฟอร์โนเบลด!!!"

.

.

หญิงสาวตะโกนขึ้นสุดเสียง ดังกึกก้องสะท้อนไปทั้งผืนป่าก่อนที่โลหะสีเงินเงาวับ รูปทรงยาวจะลอยอยู่บนท้องนภาเหนือร่างทั้งสอง ประกายเพลิงโลกันตร์สว่างวาบพวยพุ่งและเคลื่อนไหวเป็นวงอยู่รอบดาบเงินนั่น ก่อนจะฟาดเปรี้ยงลงมายังร่างของชายนั้น จนเหลือเพียงเศษซากจากเปลวไฟสีดำ เล็กๆ น้อยๆ ล่องลอยในอากาศ และอันตรธานหายไป

แม่มดดำรู้สึกถึงความเย็นของกระแสน้ำที่เท้า

สติสัมปชัญญะกลับมาอย่างเต็มร้อย

เสียงคลื่นน้ำดังสนั่นหวั่นไหว

เธอยืนอยู่บริเวณใกล้กับผาน้ำตกสูงตระหง่าน 

ความลึกของผานั้นทำเอาหัวใจสั่นวูบ

นึกถึงเหตุการณ์ประหลาดก่อนหน้า ความตื่นเต้น วาบหวามแทบสิ้นสตินั่น เกือบพานางลงไปสู่น้ำตกสูงชันนี้และบึงน้ำเบื้องล่างที่มีสีดำสนิทนั้น ส่องประกายสีเขียวสว่างจากก้นบึงแห่งความลุ่มหลงที่ลึกลับน่ากลัวนี้

หากตัวนางนั้นเพิ่งผ่านการทดสอบจิตใจแล้วเจ้าตัวซื่อบื้อนั่นเล่า? 



'เจ้ายักษ์!!'


หัวใจนางหล่นวูบ


สายตากวาดมองบริเวณโดยรอบก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างสูงๆของเจ้ายักษ์ตัวใหญ่ไร้สติที่กำลังก้าวเขายาวๆ ของมันมุ่งสู่ผาน้ำตกสูงชันด้วยสีหน้าเหมือนคนกำลังละเมอ

ร่างเล็กเคลื่อนกายอย่างว่องไวดุจแสงไปยังเจ้ายักษ์น่าเกลียดที่ยังคงก้าวเท้าออกไปอย่างต่อเนื่อง
จนตัวใหญ่ๆของมันจะพ้นปากเหวนั่น

.

.


แต่แล้วนางกลับคว้าไว้ได้เพียงอากาศ...




'ไม่่่นะ! ! !'

.

.

.

To be continued~



Pic :WLOP on Patreon!
ตอนที่19นี้  ร้องไห้เลยค่ะ😢💔
เศร้าหรอ....

.

.
ไฟล์หายTT" ต่างหาก! ! !
หลังจากที่พิมพ์ตอนนี้เสร็จและอัพขึ้นเว็บ
กลับมี0ตัวอักษรจนต้องมานั่งพิมพ์ใหม่อีกรอบมันเศร้าใจจับจิตเพราะดันไม่ได้เหมือนรอบแรก และใช้พลังงานเพิ่มอีกรอบเหนื่อยฝุดๆ จนในที่สุดก็เสร็จกับตอนนี้ซักที!
เห้อออ~💆‍♀️


Thx all for reading guys! !
SHARE
Written in this book
The Big Ugly Giant
"ยอมรับในตัวตนของเจ้า ....เจ้าจึงจะได้ค้นพบความจริง"
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

yourbestfriend
3 months ago
อึ้ยยยย สุดท้ายก็แค่บททดสอบสินะ ทดสอบซะมโนจิตไปไกลเลย5555
Reply
MinorSetback
3 months ago
งื้ออ~ 👻 555555