ความรู้สึกแบบนั้น ..คืออะไร
ฉันไม่ได้ตกหลุมรัก ไม่ได้เรียกว่า “รัก”
แต่แปลกตรงที่ บางที ก็รู้สึกดี แบบที่ไม่เข้าใจ

เขาชัดเจนตั้งแต่แรก และเหมือนเดิม สม่ำเสมอ
ไม่เคยทำให้รอ ไม่เคยทำให้อึดอัด บางที
อาจจะทำให้โมโห..เวลาที่ ชอบถามอะไรแปลก ๆ 
หรือไม่เข้าใจกับเรื่องง่าย ๆ 

ถูกเลี้ยงดูมาแบบไหนกันนะ...
ครอบครัวเขาคงอบอุ่นมากสิเนอะ 
น่ารัก อบอุ่น และเป็นผู้ใหญ่ที่มีความเป็นเด็กซ่อนอยู่
สดใสร่าเริง และยังห่วงใย เทคแคร์

6.30 น.เขามากดกริ่งที่หน้าบ้านเหมือนทุกวัน วันนี้มาสายไป 18 นาทีนะคะ 
“พอดี พี่หาถุงเท้าไม่เจอ” พี่หมอบอก
“ขนาดนั้นเลยหรอคะ?” ฉันถาม
“แม่บ้านลาป่วย” เขาทำหน้าซีเรียส
“พี่เคยซักถุงเท้าเองมั้ย ตั้งแต่เกิดมาเนี่ย” ฉันถามจริงจัง 
“5555 ถามอะไรแบบนั้น ตอนพี่เป็นนักเรียนทุนอยู่ที่นู้น พี่ทำเองทุกอย่าง ซักยันกกน อย่าว่าแต่ถุงเท้าเลย สบ๊าย” เขาตอบแล้วยักไหล่ ท่าทางน่าหมั่นไส้
“เอ่อออออ” 
“ดูหน้าหนูดิ ไม่ได้นอนหรอ ดูเพลีย” เขาทัก
“อือ ..ไม่ได้นอนทั้งคืน ยันสว่างเลย”ฉันบอก
“ทำงานดึกอีกแล้วหรอ พักบ้าง”
“ป่าว...คุยกับผู้ชายทั้งคืนเลย” ฉันหัวเราะ
“5555ตลก เป็นเอามากนะเราน่ะ” เขาพูด...แปลกที่ไม่เซ้าซี้ถามเรื่องส่วนตัวของฉันเลยแฮะ
“เป็นเอามากจริง ๆ ค่ะ....นี่โปรเจคจะตั้งชื่อไรดี ยัดตำราทั้งโขยงลงไปหมดแล้วนะ หนูเขียนเป็นร้อยชื่อเลย ให้เลือก” ฉันชวนคุยเรื่องที่ตั้งใจจะถาม
“เดี๋ยวพี่มา วันนี้ไม่ปั่นนะ เอาจักรยานไว้บ้านนี่แหละ” พูดจบเขาก็วิ่งไปหน้าปากซอย

“กล้วยหอมกับสปอนเซอร์ มาแล้วครับ กลัวเป็นลม” เขายื่นมาให้
“ยังไม่ตายยยยยย ยังไหว” ฉันรับกล้วยหอมมาปอกเปลือก
“กินพร้อนกัน” เขาบอก 
“นู่น วิ่งไปกินตรงนู้นเลย ..ห้ามเคี้ยวเสียงดังนะ” ฉันพูดยังไม่ทันจบ เขาก็วิ่งไปร้อยเมตร แล้วตะโกนบอกว่า กินพร้อมกัน เห้อ กวนตีนจริง ๆ 

วันนี้เดินกึี่งวิ่ง จริง ๆ แล้ว ไม่เหนื่อยเลย ไม่รู้สึกอะไรเลย รู้สึกสมองโล่ง ๆ สบาย ๆ 

แล้วอยู่  ๆ โลกก็ดับไปเลย 
——

พอลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันนอนให้น้ำเกลือในโรงพยาบาล เหมือนหนังไทย “เป็นลม” 
เกิดมาไม่เคยเป็นลมเลยนะ ..ครั้งแรก 
ก่อนหน้านี้ฉันไม่ได้นอนแค่ 2 คืนเอง 
คงวูบไป...

ตื่นขึ้นมาเช้าแล้ว ฉันหลับไปทั้งวันจริง ๆ หรอ 
มีสายน้ำเกลือ อยู่ที่แขน 
“สบายจัง หลับแบบนี้ สบายจัง” ฉันพูดกับตัวเอง
ปกติฉันเป็นคนแข็งแรงมาก เคยเข้ารพ.ไม่กี่ครั้ง ถ้าไม่นับไปเรียนนะ เพราะตอนเรียนต้องเจอคนไข้ทุกวัน...เรียนตึกคณะแพทย์ คุ้นชินกับเตียงรพ เหมือนบ้านของตัวเอง แต่ก็นะ...ก็ไม่ได้อยากมานอนเล่นแบบนี้ 


ทำยังไงต่อดี.. นอนลืมตา งง ๆ คิดไรเลื่อยเปื่อยไปเกือบครึ่งวัน..

“ตื่นนานแล้วหรอ” พี่หมอเข้ามาทัก
“อ่อค่ะ ขอบคุณที่พามาโรงบาลนะคะ หนูวูบไปใช่ป่าว”ฉันถาม รู้สึกดีใจ แบบไม่เคว้งคว้าง 

“อือ คุยกันอยู่ดี ๆ shutdowns เลยครับ” 
“โหลดหนัก ...5555” ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน 

“หิวมั้ย นอนนาน นึกว่าตายไปแล้ว”
“หมอพูด กับคนไข้แบบนี้ได้หรอคะ” ฉันท้วง

“ป๊าวววว พี่ออกเวรแล้ว..หนูไม่ใช่ เคสของพี่นี่นา”
“กวนตีนเนอะ ..” ฉันงอน

“หืออออออ อะไรนะ” พี่หมอถามเหมือนไม่ได้ยิน
“เหนื่อย หิว .....” ฉันเปลี่ยนเรื่องคุย

“ป๊ะ...กินไรดี” เขาถามจริงจัง
“ตอนนี้นึกถึง.....” ฉันกำลังคิด 

“ไก่ย่างหรอ 5555” พี่หมอทำท่าล้อเลียน กวนประสาทซะมัด 
“เส้น” ฉันตอบแบบไม่มีแรงจะต่อกรด้วย

“ราเมน” 
“ก๋วยเตี๋ยวค่ะ”

“โอเค เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้ ..
“ไม่อ่ะ จะออกแล้ว อยากออกแล้ว” ฉันไม่อยากนอนเฉย ๆ แบบนี้ มีเรื่องต้องทำมากมาย

“อ่ะเดี๋ยวพี่บอกหมอเปรมให้ครับ”
“ขอบคุณค่ะ”

——-
ณ ร้านก๋วยเตี๋ยวเรือ
“พี่ขออย่าง” อยู่ ๆ เขาก็พูดขึ้น หลังจากนั่งมองหน้าฉันเงียบ ๆ อยู่นาน 
“ขอไรคะ” ฉันกำลังคีบเส้นก๋วยเตี๋ยวส่งเข้าปาก

“อย่านอนดึก ไม่เกิน เที่ยงคืน ได้มั้ย" เขาทำน้ำเสียงจริงจัง เป็นห่วง  
“อืมมม รู้ค่ะ ไม่ควร” ฉันบอก 

“ก็รู้ใช่มั้ย” พี่หมอทำหน้าจริงจังแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อน 
"ค่ะ" ฉันบอก

"ค่ะ แปลว่า..." พี่หมอย้ำ..
"ก็ได้" ฉันพูด 

"เห้อออออ" พี่หมอถอนหายใจ
"ไม่ต้องซีเรียสค่ะ คราวหลังหนูไม่นอนดึก เกินเที่ยงคืน รับปาก" ฉันบอกให้เขาสบายใจ และไม่อยากให้เป็นห่วง รู้สึกว่าเป็นภาระ ทำให้เขาต้องลำบาก พามาโรงพยาบาล 

"ดีครับ....คนเก่ง" พี่หมอชม
"อิ่มละ พี่หมอกินสิ .." ฉันบอก 

"โอเค กินเสร็จ เดี๋ยวพี่ต้องเข้าคลีนิคตอนบ่าย พี่จะไปส่งหนูที่บ้านแล้ว ...ตอนเย็นพี่จะไปรับนะ"
"ไปไหนคะ กินข้าวเย็นหรอ" ฉันถาม

"ฟังดนตรีกัน" 
"ไหวป่ะ สภาพหนู..ไม่ไปดีกว่า" ฉันปฏิเสธ 

"หมอเปรมให้น้ำเกลือ 1 ขวดครึ่งนะครับ ไหวสิ นั่งฟังเพลงโฟล์คซอง สบาย ๆจะได้ไม่เครียดนะ"
"ที่ ........."

"one away"
"อ่อ....ก็ได้" 

ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วง... 

ฉันไม่ได้ตกหลุมรัก ไม่ได้เรียกว่า “รัก”
แต่แปลกตรงที่ บางที ก็รู้สึกดี แบบที่ไม่เข้าใจ

SHARE

Comments