เสียงกระซิบจากดอกหญ้า
...ดอกหญ้ากระจิ๊ดริดที่บานสะพรั่ง อยู่มากมายริมถนนไม่มีความสำคัญ อันผู้หนึ่งจะต้องเอาใจใส่ บางครั้งมันถูกบดขยี้โดยเท้ามนุษย์และล้อรถยนต์ ในบางฤดูมันแห้งเหี่ยวตายไป แต่บัดนี้มันกลับมาชูก้านขยายกลีบเกสรรับแสงแดดอีก เมื่อเข้าพิจารณาใกล้ชิด เราก็ได้เห็นความประณีตและวิจิตรพิสดารของมัน อันฝีมือมนุษย์ไม่อาจทำเทียมได้

ดอกหญ้าเหล่านี้ มีความงามอันไม่โอ้อวด มันเผยให้เห็นดอกอันอิ่มเอิบบริสุทธิ์ มันอุทิศตนชูช่อส่งกลิ่นไปในอากาศ มันไม่หวงกันน้ำหวานไว้จากแมลงผึ้ง มันไม่สะสมเพราะมันดำรงอยู่ในโลกอันไร้ความกังวล อันมีปัจจุบันดำรงอยู่นิรันดร จงเรียนรู้การดำรงชีวิตแห่งความจริง จากดอกหญ้าริมถนนเหล่านั้น

...ความทุกข์ยากในโลกนี้ มีแหล่งกำเนิดขึ้นในจิตของมนุษย์ เนื่องจากความยึดถือผิดในตัวตน อันเกิดขึ้นจากความกระหายอยากในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัสในความมี ความเป็น หรือความไม่มี ไม่เป็น ความยึดถือผิดนี้เอง เป็นบ่อเกิดแห่งอคติ ความโลภความขัดแย้ง ความเกลียดชัง อันนำไปสู่การใช้กำลังรุนแรงในการทำลาย ในการพิฆาตฆ่าฟัน ในการสงคราม...ฯล.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Version : เก็บบันทึกเก่า
ชอบก็เลยจดไว้ในสมุดคงจะเกือบ 30ปี แต่จำไม่ได้มาจากหนังสือเล่มใด ;-)
SHARE
Written in this book
StoryLog
เรื่องเก่าเล่าใหม่!!

Comments

paweeda
6 days ago
😁👍
Reply
Papilion
6 days ago
😣😲🤩🥰
คิดฮอดหลาย หายไปไหนมาแม่ค้าตัวน้อย???? 😂
paweeda
5 days ago
เรียนๆ555
Papilion
5 days ago
👍💖😊
NariNa
6 days ago
ไปที่ไหนถ่ายรูปดอกหญ้าไว้เยอะเลย​ เพราะคิดว่าคงไม่มีใครสนใจ​ เลยสนใจมัน​
Reply
Papilion
6 days ago
ถามจริง? 🤔 น่ารักจริงๆ เลยคนนี้ 🥰😊💗
NariNa
6 days ago
เคยเขียนงานเรื่องนี้  "ดอกหญ้าส่งยิ้มมา"  
Papilion
5 days ago
แค่ชื่อเรื่อง เดาว่าคงจะโมแรนติกมาก 😊💗