สตอรี่ ของ คนว่างที่ไม่ได้ว่าง
 01 / 08 / 63
       เริ่มวันใหม่ กับอะไรเก่าๆ งานเดิมๆ บ้านหลังเดิม ผู้คนที่เคยพบพานเดิมๆ
ไม่ได้ต่างอะไรจากวันที่ผ่านมา มีแค่ ความรู็สึก ที่ค่อยๆเปลี่ยนไปในแต่ละวัน แต่สุดท้าย
ก็มาบรรจบ ที่วันเวลา และบ้านหลังเดิม เพิ่มกับความรู้สึกที่เหนื่อยล้า สมอง ที่เริ่ม ต้องคิดเรื่องต่างๆมากขึ้น เงินที่ต้องเก็บ งานที่ต้องส่ง งานกลุ่มที่ต้องทำ ของที่อยากได้ สิ่งที่ต้องทำ
ในวันถัดไปของทุกๆวัน ร่างกายเริ่มอ่อนล้า พลังงานที่น้อยลง สังเกตตัวเองในทุกๆวัน 
พยายามทำให้ทุกวันมีแต่ความสุข แต่แล้วก็มีแต่เรื่องให้เครียดมากขึ้น พยายาม หาความสุข
พยายามมตามหามัน แต่ก็พบแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง มันก็เป็นทุกๆวันที่ ป ก ติ ดีนะ....

23 : 25
  ตอนนี้ก็กำลังนั่งพิมพ์เรื่องไร้สาระของตัวเอง จริงๆก็เป็นชีีวิตประจำวันมากกว่า
ตอนนี้ก็ม.ปลายแล้ว แต่ก็ยังทำตัวเป็นเด็กอยู่ดี เพราะไม่อยากให้ตัวเองกลับมาเป็นโรคซึมเศร้าอีก
เหมือนตอนเด็กๆ ที่คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าควรจะอยู่หรือไปดี พอโตขึ้นรู้จักคนมากขึ้น มันก็พอ
จะเป็นเหตุผลหนึ่งทีเรายังอยากทำอะไรต่างๆนานากับเขาอยู่ การมีคนค่อยบอกค่อยเตือน โดย
ที่เขาไม่ใช่คนในครอบครัว แรกๆมันก็แปลกๆ พออยู่ด้วยกันบ่อยๆ ก็เหมือน บทละครสมมุติ 
ที่มีเราเป็นพ่อ ที่ค่อยเตือนนู้นนี่นั้น และมีเขาเป็นแม่ ที่ค่อยเป็นห่วงเป็นใย แม้บางครั้งก็รุนแรงไปหน่อยก็ตาม55 ไม่เคยเป็นแฟนกัน เราทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน ทั้งๆที่สนิทกันได้แค่ 3 ปี ก็ไม่คิด
ว่ามันก็สนิทกันได้ขนาดนี้ ไม่เคยงอนกันรุนแรงสักครั้งเพราะส่วนมาก หยอกแบบกวนๆตลอด
มันก็เป็นทุกวันที่ดีนะ ที่ได้เจอกันอ่ะ แม้จริงๆจะอยู่คนละห้องก็เถอะ ชอบการที่บอกว่า
" กูดูแลดีกว่าพ่อแม่มึงอีก" มันก็จริงที่ว่าแหละ เพราะพ่อกับแม่ไม่ค่อยมีเวลาให้ เราก็ไม่ได้ว่า
ไม่ได้ตามหาความรักจากเค้า (ตอนเด็กโหยหาฉิบหาย) โตขึ้นก็เหมือนว่าทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม
ต่างคนต่างมีงานของใครของมัน ไม่ได้มีเวลามาค่อยดูเเลเหมือนตอนเด็ก แต่อย่างน้อย ก็ยังไม่ชีวิตอยู่แหละ.... มี ชี วิ ต อยู่...
SHARE
Writer
nutt_099
lonely
จักรวาลที่ว่างเปล่า

Comments