Portait of 23yearold boy
หากยังจำได้ว่า ชีวิตริเริ่มผุดเกิดจุดตรงไหนหากต้องลากเส้นเชื่อมโยง จากก้นบึ้งดำมืดของความไร้ชีวิต สู่ผุดเกิดชีวิตขึ้นมา อาจมิได้สลักสำคัญจนต้องหยุดมองครุ่นคริดย้อนกลับไป

หรือความสมบูรณ์ครบถ้วนของชีวิตที่สำคัญ เหตุฉไนเราจึงรู้สึกเว้าแหว่ง ในเมื่อชีวิตมิได้เอาสิ่งใดมากจากก้นบึ้งดำมืดไร้ชีวิตเลย เพียงแต่ว่าขาดเหลือความรู้สึกสมบูรณ์พูนสุข ชีวิตขาดสะบั้นไปในทันทีทันควัน และยากจะเยียวยารักษา

เครื่องเพศร่างกายฉุดให้เป็นหนึ่งในการมีอยู่ของตัวตน ตัวตนเป็นส่วนหนึ่งของการมีอยู่ ใบหน้ารูปร่าง ชื่อแซ่ เรียงนาม มีอยู่และเฝ้ามองถึงสิ่งที่วางเตรียมเอาไว้ โดยใครต่อใครไม่เคยรู้ หญิงชายพึงควรใช้ชีวิตอย่างไร และมิเคยได้ค้นพบถึงความหมายของเพศและความรักอันประกอบมนุษย์เข้าหากัน

กว่าจะรู้สิ่งที่ควรรู้ว่าอะไรอะไรต่างมิเคยสลักสำคัญอะไรเลย และผู้หลักผู้ใหญ่ก็มิเคยตระหนักต่อสิ่งเหล่านี้เลยว่ามันไม่เคยสำคัญ เถียงและตีตราอย่างแข็งขันโดยมิฉุกคิด เรื่องเทือกนี้้หล่อหลอมว่าโลกเป็นอย่างไรและต้องรู้จักโลกอย่างไร ราวกับมีกฎเกณฑ์ที่หนักแน่นและห้ามที่จะผิด เช่นนั้นจะเรียกมนุษย์ได้เยี่ยงไร

น้าตากลั้นจากรอยแผล รอยแผลเปิดออกโดยความเชื่อว่าการเหลือขาดแสนเสียดายของชีวิตที่มีอยู่ครั้งเดียว ได้เหลือขาด มิสมบูรณ์ มิรู้วิธีถึงการต่อประกอบ มิรู้จะต่อสู้สิ่งใด ยากจะเข้าใจ

ฟูมฟักซ่อมแซมตนเอง ในรังสถานเคหะที่ปลอดภัย ไร้พิษภัย ไร้การหลั่งเลือดเจ็บปวด
วาดภาพแบบลายมือเด็กเพื่อสนองต่อความสดใสของวัยเด็กที่เริงร่า หัวเราะ เอิ้กอ๊ากไร้มารยาท เปี่ยมสุข สรรพสิ่งงดงาม สรรพสิ่งยิ่งใหญ่ สรรพสิ่งอบอุ่น เหลือเพียงแต่ไร้ซึ่งมิตรภาพ มีเพียงจินตภาพว่าหยอกล้อเล่นกับใครสักคนในสวนดอกไม้

พลังไร้พลัง ถูกจุดมิได้ถูกจุดในทำนองเดียวกัน ถูกปล่อยร้าง ความอบอุ่นมิได้ถูกกักเก็บ มีซอกมุมที่มีทรงจำกาลก่อน มีเสียงร้องไห้เพราะความลำบากลำบนของสองพ่อลูก มีเสียงวิ่งเล่นไปมาในยามสาย ลมเชี่ยวนำพาใบมะขามโหมเข้ามา มีเสียงพูดคุยเรื่อยแจ้ว เรื่องโม้ถึงโลกในฝัน เรื่องพันธะสัญญาว่าเราจะไม่จาก เรื่องรูปโครงใบหน้า เรื่องที่ไม่อยากให้ทุกอย่างถูกพรากจากไป

สู่วันใดสักวันจากพรากจาก สู่ดินแดนแห้งแล้งแตกสลาย ไม่พบแม้รอยฝันที่เคยวาดฝัน
ความอบอุ่นถูกหวนคิดถึงอีกครั้ง โอบกอดที่มิเคยถูกเอื้อนเอ่ย โอบกอดจึงเป็นภาพจินตภาพ 
รอยยิ้มครั้งสุดท้ายเป็นภาพเลือนพร่าราง เสียงหัวเราะถูกกลืนหายไร้เสียง หวนคืนสู่วันที่จากไปโดยมิได้เอ่ยถึงคำจากลาใดๆ

จดหมายเขียนถึง อย่างน่าเสียดมเสียดาย ความคิดถูกกลืนไป จึงหยุดเขียนและเลิกคิด จึงนำมาเพื่อป่าวร้องว่าขีดเขียนคือตัวตนฉันในสะท้อนจากชีวิตฉันที่พบพาน


SHARE
Writer
MEATBALLstory
1818
ผู้เศร้าสร้อยในโลกของตน และผู้มีอารมณ์ขันในวงสังคม

Comments