สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การลบคุณออกจากความคิด
วันนี้วันที่เท่าไหร่ก็ไม่แน่ใจของการไม่มีคุณ 
จำได้แค่มันเกือบจะ4เดือนแล้ว
บางครั้งฉันก็รู้สึกดีที่ไม่มีคุณ 
ไม่ต้องคอยกังวล คอยหวงรอยยิ้มของคุณ 
กลัวว่าคุณจะไปส่งรอยยิ้มแบบที่ให้ฉันกับคนอื่น
แต่หลายๆครั้ง มันแย่ 
มันแย่ที่ไม่มีคุณอยู่ตรงนี้ มันแย่ที่เวลาฉันไปเจอเรื่องดีๆแล้วไม่รู้จะส่งไปบอกใคร
หรือว่าที่รถติด ฝนตก ชีวิตห่วย ก็ไม่รู้จะบ่นให้ใครฟัง
มันแย่ที่ฉันไม่มีสิทธิที่จะกล้าคิดแม้แต่จะทักคุณไปด้วยซ้ำ
มันแย่จริงๆ 

ฉันไม่รู้เลยว่าจะทำวิธีไหนให้หยุดความคิดไม่ให้ไปถึงคุณ
แต่มันคงจะไปไม่ถึงหรอก ฉันรู้ดี

สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การลบคุณออกจากความคิด
แต่เป็นการลบความรู้สึกที่ฉันมีให้คุณต่างหาก 


นั่นแหละเป็นสิ่งที่ยากและฉันไม่สามารถควบคุมมันได้
บางคนบอกว่ามันคือความเคยชิน บางคนบออกว่ามันคือความผูกพันธ์
แต่ฉันไม่สนใจหรอกว่ามันจะเรียกว่าอะไร 
เพราะสุดท้ายแล้วผลลัพธ์คือการคิดถึงคุณ 
มันไม่จำเป็นต้องหาคำอื่นมาอธิบายอยู่แล้วหรือเปล่า
ความคิดถึงมันอธิบายตัวมันเองอยู่แล้ว ... ชัดเจน

ในหลายๆเพจ หลายๆที่ชอกพูดกันว่า การจะลืมคนๆนึง คุณก็ต้องเริ่มจากการหยุดส่องเขาเป็นอันดับแรก
สาบานด้วยอะไรก็ตาม ฉันไม่เคยกดค้นหาชื่อคุณหลังจากวันที่คุณหายไปเลยแม้แต่ครั้งเดียว
ไม่ดูรูป ไม่ส่องเฟสบุค ไอจี ไม่เปิดฟังเพลงที่คุณชอบฟัง เพลงที่เป็นเพลงของเราหรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับคุณ
ฉันอัพเดทเรื่องราวบนไอจี แต่ไม่เคยเปิดดูรายชื่อคนที่มาดูเพราะรู้ว่าคุณจะต้องเข้ามาดูแน่ๆ 

แต่ยิ่งหยุดทุกอย่าง มันกลับยิ่งคิดถึงคุณ 
เรารู้ไทม์ไลน์ของชีวิตกันและกันมากจนเกินไป 
ฉันรู้ว่าตอนนี้คุณคงจะเรียนต่ออยู่ที่ฝรั่งเศสแล้ว
คงจะสนุกกับการไปสถานที่ใหม่ๆ เจอเพื่อนใหม่ๆ 
และแน่นอนคุณคงจะปาร์ตี้ทุกคืนวันศุกร์และวันเสาร์อย่างสุดเหวี่ยงเลยสินะ 

เบาได้เบานะ เราเป็นห่วง
เดินกลับบ้านดีๆ ไม่ไหวก็เรียก uber ล่ะ 
เข้ายิมบ้างเมื่อมีเวลาว่าง กินอาหารดีๆ 

ความจริงเวลานี้เราควรจะได้เจอกันแล้วด้วยซ้ำ  เราควรจะได้ใช้เวลาร่วมกัน
ตื่นเช้ามาฉันจะเจอคุณเป็นคนแรก อาบน้ำเตรียมตัวไปทำงาน คุณตื่นขึ้นมาทำอาหารเช้าและรอส่งฉันไปทำงานแบบที่เราเคยคุยกันไว้ 
จริงๆก็คิดภาพไม่ออกหรอกว่าการที่มีคุณมาเดินอยู่ในบ้านของเราจะเป็นอย่างไร
แต่ฉันคิดความรู้สึกออก คิดออกว่าฉันจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ 
จะต้องมีรอยยิ้มกว้างๆ จนเพื่อนร่วมงานต้องทักกันไปเลย

ความจริงแล้ว....ฉันรู้ว่า
ฉันไม่มีความกล้าแม้แต่จะทักคุณไปด้วยซ้ำ ไม่เลยจริงๆ
อีก11วันจะวันเกิดเราแล้วนะ ไม่รู้ว่าคุณจะยังจำมันได้ไหม
แต่ยอมรับกับหัวใจตัวเองเลยว่า คาดหวัง
ยังมีความคาดหวังอยู่เต็มหัวใจที่จะได้เห็นคำอวยพรจากคุณ

ไม่รู้สิ ฉันเหมือนคนที่กำลังพายเรือวนอยู่ในความคิดของตัวเอง
คิดวนไปวนมา ไม่เจอทางออก 
ฉันคงแค่คิดถึงคุณ...ละมั้ง


SHARE
Writer
Apinn
Writer
นักสะสมประสบการณ์

Comments