ฝน
ก็แค่ฝนที่โหมกระหน่ำ       ฝนที่ร่วงลงสู่พื้นในยามค่ำคืน มันช่างทำให้ใจหวิวมากกว่าทุกวัน เสียงเม็ดฝนที่กระทบหลังคานั่น ทำให้ฉันหูอื้อไปหมด ฉันได้แต่นอนมองเพดานแล้วคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
       เราเปียกปอนไปกับสายฝนมาแล้วกี่ครั้งนับไม่ถ้วน เมื่อตอนยังเด็กเราต่างวิ่งเล่นท่ามกลางน้ำฝนโดยไม่ได้กังวลอะไร จะมีเพียงแต่พ่อ แม่ ที่คอยเป็นห่วงและดุเรา เมื่อโตขึ้นทุกคนต่างกลัวที่จะเปียกฝน กลัวที่จะเผชิญกับความทรมานจากไข้หวัดกันทั้งนั้น  
       ไม่มีใครชอบตอนที่พายุพัดโหมกระหน่ำ ไม่มีใครชอบที่จะเปียกปอนท่ามกลางสายฝนนั่น เราต่างภาวนาให้มันพัดผ่านไป และอยากให้ตัวเราแห้งสนิทเร็วที่สุด มันเหมือนเรากลัวที่จะต้องเจอกับปัญหาและอุปสรรคที่จะเข้ามาในชีวิต และภาวนาให้เรื่องร้าย ๆ มันผ่านพ้นไปให้เร็วที่สุดเช่นกัน... 
       แต่สุดท้ายแล้ว เราก็แค่หวังเพียงว่าจะมีใครสักคนที่พร้อมจะเปียกฝน และผ่านมันไปด้วยกันเท่านั้นเอง....
SHARE
Writer
cheewaporn
std.
ฉันเป็นนักเล่าเรื่องตามความรู้สึก

Comments

Papilion
4 months ago
💗😊
Reply