กาลครั้งหนึ่งที่คนอย่างเราเคยรักใครซักคน
บันทึกไว้เป็นความทรงจำ
ทุกอย่างมันก็เริ่มมาจากการที่เราได้คุยกับเค้าบ่อยครั้งขึ้นตอนเเรกเราก็คิดว่าอาจจะเเค่เป็ความรู้สึกเเบบเพื่อนนั้นแหละ เเต่พอเราลองเก็บมาคิดดูมันจะมีหรอว้ะความรู้สึกเเบบเพื่อนที่พอไม่ได้คุยกันเเล้วมันดาวน์ไปทั้งวัน เเต่พอเค้าทักมาก็ใจฟูเป็นขนมปุยฝ้ายเลย555 เราก็คุยกับเค้ามาเรื่อยๆนั้นเเหละ(เเบบเพื่อน) จนวันหนึ่งเค้าก็ลงสตอรี่ว่าเค้ามีเเฟนเเล้ว5555555ตอนนั้นอ่ะเครื่องค้างเลยเเบบอึ้งไปพักนึงเเล้วก็ถึงจะเรียนสติตัวเองกลับมาได้ ความรู้สึกตอนนั้นเราจำได้ดีเลยนะว่าตอนนั้นทั้งเศร้าทั้งดีใจมันปนกันมั่วไปหมดเเล้ว เศร้าก็เพราะว่าคนๆนั้นมันไม่ใช่เราอ่ะ ใจของเค้ามันอยู่กับคนอื่นไปเเล้ว เเต่ความรู้สึกดีใจก็คือดีใจที่เค้ามีความสุข ดีใจที่เค้าได้เจอคนดีๆ เราก็ดีใจกับนายด้วยเเต่เเม่งก็ดีใจไม่สุดอ่ะ ตอนนั้นเพื่อนสนิทเราอ่ะเเม่งคือที่พึ่งสุดท้ายเลยเราก็บอกเพื่อนไปว่า “ความรู้สึกตอนนั้นเหมือนเราเป็นเเม่เค้าเลยอ่ะ คือการที่เราได้มองเห็นเค้ายิ้ม ได้เห็นเค้าหัวเราะ ได้เห็นเค้ามีความสุข เเต่อีกใจก็เป็นห่วง” เพื่อนเราก็คอบกลับมาว่า “บางทีการที่เราได้ดูเค้าเติบโตเเละก็มีความสุขมันก็ไม่ได้เเย่นะ เเต่มันก็อาจจะคิดในใจว่าทำไมที่ตรงนั้นมันไม่ใช่เราว้ะ” เราก็พิมพ์ไปในเเอคหลุมว่า “เทอช่วยทำเเทนเราด้วยนะรักเค้าให้มากๆเธอกับเค้าเหมาะสมกันที่สุดเเล้วนะ ส่วนนายเราอยากจะบอกว่าเรายังรอนายอยู่ตรงนี้เสมอนะ! มีอะไรไม่สบายใจก็มาปรึกษาเราได้เลย สุดท้ายก็ยินดีกับพวกเธอทั้ง2ด้วยนะคะ” อยากให้เค้ารู้มากๆเลยนะว่าเรายังรอเค้าอยู่ตรงนี้ เเต่เราก็เเพ้คนของเค้าเเล้วเเหละ555 
                              -𝙻𝚒𝚕𝚒𝚢𝚊𝚛𝚎𝚢𝚘𝚞𝚛𝚜-
SHARE

Comments