อาชญากรรมเลวร้ายที่สุดของผมคือการทำให้คุณเสียน้ำตาด้วยคำสัญญาที่ทำไม่ได้เสียที

ผม คือ ชายผู้ที่พร่ำบอกกับคุณเสมอมาว่ารักคุณเสียเหลือเกิน รักจนแม้กระทั่งคุณเองก็ไม่อาจจะเข้าใจผมได้เสียทั้งหมด

ผม คือ ชายผู้ให้คำมั่นกับคุณเสมอมาว่าหากแม้นทำคุณเสียใจ การเสียใจในเรื่องนั้นเกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

ผม คือ ชายผู้ที่เชื่อมั่นอย่างหมดหัวใจดวงจ้อยแสนเหี่ยวเฉาว่าตัวนั้นเข้าใจและรู้ดีเกี่ยวกับคุณไปเสียทุกอย่าง

และคุณไม่อาจเถียงผมได้แม้สักครึ่งคำ คุณนั้นสัมผัสได้ถึงความรักของผม สัมผัสได้ถึงความจริงแลสัตย์จริงทั้งจากถ้อยคำที่ผมพร่ำบอกและการแสดงออกผ่านร่างกาย เป็นเช่นนั้นเสมอมา

ผมจับมือคุณเมื่อเราต้องข้ามถนนแสนปลอดภัยของประเทศไทยที่แม้การข้ามทางม้าลายก็ยังต้องรอให้รถยนต์นั้นขับไปก่อน

ผมโอบกอดคุณและเอ่ยออกมาเพียงแสนง่ายว่า"ไม่เป็นไรนะ พี่อยู่ตรงนี้"ยามคุณพบปัญหาไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่แค่ไหน

ผมลูบหัวคุณทุกครั้งเมื่อคุณยิ้มแย้มแล้วมีข่าวดีมาบอกผม แม้มันจะเป็นเพียงการที่คุณได้เอาลูกชิ้นมือให้กับหมาจรจัดข้างทางก็ตาม


ผม คือ ชายผู้รักคุณมากเกินไปเสียจนคุณแบกรับมันไม่ไหว ช่างน่าอึดอัดและชวนหายใจไม่ออกเสียจริง

ผม คือ ชายผู้ที่รักษาคำมั่นได้หนึ่งครั้งและจะทำให้คุณเสียใจอีกครั้งในเรื่องต่อมา เป็นเช่นนี้ตลอดมาไม่เคยแปรเปลี่ยน

ผม คือ ชายผู้หยิ่งยโสที่คิดว่าตัวเองเข้าใจคุณมากกว่าใคร แต่ไม่เคยจะรู้เลยว่าการเข้าใจคุณมากกว่าคนอื่นนั้นไม่ใช่ว่าจะเข้าใจคุณไปเสียทั้งหมด และส่วนที่ไม่เข้าใจคุณผมก็มักจะเมินเฉยไปเสียทุกที เมื่อนั้นผมก็ได้ก่ออาชญากรรมขึ้นเสียแล้ว

และคุณไม่อาจเถียงได้เพียงครึ่งคำเหมือนเดิม คุณแบกรับความรักของผมไม่ไหว มันย่อมเหนื่อยเมื่อเราได้รับอะไรก็ตามมาในจำนวนที่มากเกินไป เหมือนการปรุงอาหารเมื่อใส่เครื่องปรุงในสัดส่วนปริมาณที่มากเกินรสชาติก็จะเพี้ยน เพียนถึงขนาดที่ว่าคุณจะพยายามแก้ไขมันก็ไม่เหมือนเดิม

เททิ้งสิ
แล้วเริ่มทำใหม่
ทุกคนก็คิดแบบนี้หลังจากพยายามปรุงรสอาหารจานห่วยให้ดีขึ้น

ผมไม่เอื้อมมือไปจับมือคุณในวันสุดท้ายก่อนที่เราจะเลิกกันเพียงเพราะว่าทิฏิในหัวใจมันบอกว่าผมกำลังโกรธที่คุณไม่มีเวลาให้ทั้งที่สมองก็รู้ดีว่าคุณนั้นให้เวลากับผมเสมอเมื่อคุณมี แต่สายไปแล้วเราเลิกกัน

ผมโอบกอดคุณเช่นเดิมและพูดว่า"ไม่เป็นไรนะ" เพียงแต่ครั้งนี้คุณร้องไห้ออกมาเป็นเด็กขี้แย คุณเป็นแบบนั้นมาตลอดสิ่งที่ทำให้การร้องไห้ครั้งนี้มันไม่ปกติก็เป็นเพราะว่าวันนั้นเราเลิกกัน คุณนั้นบอกเลิกผม แม้จะเจ็บเกินกว่าจะพูดอะไรผมก็ยังกอดให้คุณหยุดร้องน่าเสียดายที่ยิ่งกอดเท่าไหร่คุณก็ยิ่งร้องออกมา

ผมเอ่ยขอโอกาสแต่คุณบอกว่าไม่มีอีกแล้ว ผมละทิ้งโอกาสครั้งแล้วครั้งเล่าเพียงเพราะความหยิ่งผยองในตัวเอง ความอวดดีที่คิดว่ารู้วิธีการอยู่กับคุณ ความเลวทรามที่ทำให้คุณร้องไห้แล้วค่อยไปปลอบประโลม

สิ่งที่แปลกประหลาดในชีวิตของผมก็คงจะเป็นการที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ตาม ผมไม่เคยจะรักคุณลดลงแม้แต่เสี้ยวธุลีของจิตใจแสนบอบช้ำ ยังคงเป็นห่วงคุณเหมือนในวันที่คุณซุ่มซ่ามจนเจ็บตัว ยังเป็นห่วงคุณเหมือนในวันที่คุณทะเลาะกับครอบครัว ยังเป็นห่วงคุณแม้ในวันที่มีใครอีกคนมาทำให้คุณร้องไห้ในเรื่องเดียวกันกับผมเมื่อครั้งนั้น

"พี่ไม่เชื่อเรื่องบาปหรือบุญ ชีวิตนี้เชื่อแค่การทำดีกับการทำไม่ดี แต่ถ้าจะให้เปรียบเทียบหรือเชื่อขึ้นมาบ้าง อาชญากรรมเลวทรามที่ก่อบาปมหันต์จนทำให้พี่เป็นคนบาปผู้ไม่สมควรแก่การอภัยคงเป็นการทำให้หนูร้องไห้อีกแล้ว แม้ในวันที่เราเลิกกันไปนานแล้ว"

เธอบอกว่าผมไม่รักตัวเองเหมือนกับที่เธอยังรักผม บอกว่าผมเอาความห่วงใยเธอไปย่ำยีเล่นเหมือนสิ่งไร้ค่า บอกว่าผมคิดว่าตัวเองไม่สำคัญทั้งที่ผมนั้นสำคัญกับเธอเสมอ

"พี่ขอโทษ"

เธอบอกว่าเลิกขอโทษแต่อย่าพยายามทำอีก

"พี่ขอโทษที่ทำเธอกลัว"

เธอบอกไม่เป็นอะไร แต่เธอหวาดกลัวจริง ๆ

ผมไม่มีถ้อยคำแก้ตัวใด ๆ ในตอนนั้นมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ผมรู้แค่ว่าผมต้องทำมันไม่เช่นนั้นคุณจะไม่ปลอดภัย แม้ร่างกายจะบาดเจ็บเจียนตายในตอนนั้นผมก็ทำได้ดีสุดแค่วิ่ง วิ่ง วิ่งตามคุณไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดที่คุณปลอดภัย

สายตาของคุณเมื่อหันกลับมามองผมนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ไม่ได้เห็นถึงความรัก ความห่วงใยเสียแล้ว

แต่ผมโล่งใจ
คุณปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว
เป็นปีศาจ เป็นคนเลว เป็นซาตานก็ได้
แค่
ขอให้คุณปลอดภัย

อย่างน้อยก็ขอให้คนบาปผู้นี้ได้เป็นห่วงคุณ ได้ดูแลคุณในแบบที่พอทำได้เถอะนะ คุณผู้ที่ผมทำให้เสียน้ำตาครั้งแล้วครั้งเล่า คุณผู้ที่เป็นที่รักของผมเสมอแม้ในวันที่คุณไม่รักผมอีกแล้วก็ตาม



SHARE

Comments