เมืองเมฆ...
ดินกับฟ้า แม้ดูเหมือนจะอยู่ห่างกันมากมาย
แต่ทั้งสองก็ยังผูกสายใยกันไว้อย่างแน่นเหนียว
...

บางครั้ง... ฟ้าก็จะส่งสายใยความสัมพันธ์ เป็นหยดน้ำฝน พรั่งพรูสู่พื้นดิน
บางครั้ง... ดินก็จะส่งไอระเหยแห่งความปรารถนาดี กลับสู่ท้องฟ้าอีกครั้ง เมื่อยามที่ฟ้ายิ้มทักทายด้วยแสงแดด...
...

เป็นเช่นนี้อยู่เสมอมา ดังคำมั่นสัญญาระหว่างมิตรภาพ...
...คล้ายมิตรภาพระหว่างผู้คน...!!

เพียงแต่...ดินกับฟ้าอยู่อย่างพึ่งพาอาศัย
แต่คนนั้นไซร้ กลับสามารถเข่นฆ่า ทำลายกัน...

ฟ้าหรือดิน ยังต้องทำหน้าที่ชำระล้างและกลบฝัง
รอยด่างที่มนุษย์มอบให้กับโลก และพวกเดียวกันเอง...

บางทีมนุษย์อาจเรียนรู้อะไรได้ไม่มากนัก นอกจากการ สร้าง และ ทำลาย !!!
...

วันนี้ฝนตกหนัก ลมกรรโชกแรง
เสียงเม็ดฝนสาดกระทบหน้าต่างดัง โปะ แปะ...
...

เมื่อฝนหยุด ...ท้องฟ้าคล้ายถูกหลอมเป็นปริซึ่ม
พระอาทิตย์ที่ฉายแสงสุดท้ายก่อนตกดิน กระทบท้องฟ้าเป็นม่านหลากสี
โดยมีหมู่เมฆช่วยวาดเส้นสาย สร้างลวดลาย บนนภา...

ทอแสงทอง เรืองรองสู่สายตา...
...

- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Version : หลังฝน
บันทึก : 2007
SHARE
Written in this book
StoryLog
เรื่องเก่าเล่าใหม่!!

Comments

NariNa
2 months ago
เหมือนเพ้อๆนะ
Reply
Papilion
2 months ago
เพ้อรรอคนออกจากป่าครับ 😄
NariNa
2 months ago
ตลกละ​
Papilion
2 months ago
บอกเองทั้งนั้นน 😄😋