ค่ำคืนยาวนานบนทางรถไฟแห่งคำสัญญา
ครั้งแรกกับการนอนบนรถไฟตู้นอน เป็นความรู้สึกที่แปลกใหม่จากที่ผมเคยสัมผัสมาก เพราะเราคุ้นชินกับการนั่งรถไฟชั้นสามมาตลอด พอเวลาผ่านไปทุกอย่างลงตัวมากขึ้น การเดินทางของผมเองก็อัพเกรดมากขึ้นเรื่อยๆ จนได้มาถึงวันนี้

เอาจริงๆ ผมคงไม่มีโอกาสออกท่องเที่ยวไปในที่ไกลๆแบบนี้ หากไม่พอเจอกับเพื่อนสายเที่ยวที่พาผมออกไปสำรวจโลกใหม่ๆ อยู่เสมอ จะมองว่าผมเป็นกบในกะลาก็ได้เพราะความรู้เรื่องรอบตัวผมแทบจะเป็นศูนย์ เดินทางมานับสิบครั้งก็ยังหลงทิศหลงทางอยู่เป็นประจำ คิดแล้วก็ตลกตัวเองจริงๆ ใครจะเชื่อว่าคนมึนๆซื่อๆ อย่างผมจะได้ออกเดินทางไปไหนมาไหนได้ ควรจะนอนอยู่บ้านอ่านหนังสือเล่นเกมซะมากกว่า

การเดินทางทริปนี้เป็นเหมือนความฝันของผม เพราะครั้งนึงเคยบอกกับเพื่อนผู้ร่วมเดินทางกับผมไว้ว่า
กูอยากไปเชียงใหม่ว่ะ มึงต้องพากูไปนะ
แล้วเวลาก็ผ่านไป 5 ปี จนผมกับมันเรียนจบ ได้บรรจุเป็นข้าราชการครูทั้งคู่ ผมเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไร เกือบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยบอกว่าอยากไปเชียงใหม่ จนมาถึงวันนี้ มันทำให้ผมรู้สึกว่า เราสองคนผ่านอะไรด้วยกันมามากมายเหลือเกิน
ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ ที่ยังอยู่ข้างๆกันจากที่่่่่่่่่่่่่เคยคิดมาตลอดว่าสักวันนึง ผมกับมันก็คงต้องห่างกันไปเรืื่อยๆ ต่างคนต่างออกไปทำงานใช้ชีวิตของตัวเอง เวลาที่เราจะได้เจอกันก็คงยากขึึ้นเรื่อยๆ 
แต่สงสัยผมคงคิดผิดไป..

ทุกวันนี้เราต่างคนต่างทำงานก็จริง แต่พอมีเวลาก็ทักหากัน มีปัญหา มีเรื่องก็จะคุยกัน มันเลยกลายความเคยชินไปแล้ว ผมดีใจมากที่ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี ขอบคุณเวลาที่ยังคงรักษาความสัมพันธ์ของเราสองคนเอาไว้ ต่อจากนี้จะเป็นอย่างไร ไว้ผมจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะครับ ฝันดีครับ^^
มึงอยากไปเชียงใหม่อ๋อ เดี๋ยวกูพาไป
SHARE
Writer
Kuguide
Umm
ยิ่งใกล้...ยิ่งห่างไกล

Comments