สักวัน...มันก็เป็นอดีต!
ช่วงเวลาที่เหน็บหนาว เรา...คิดถึงใคร?

ขนผมลุกซู่ ในอากาศที่ไม่ได้หนาวและออกจะอบอ้าวของต้นเดือนพฤษภา..
เป็นความเหน็บหนาวจากในหัวใจ!...

หัวใจ? บางคนคิดถามว่าผมมีด้วยเหรอ...
บางครั้ง เราก็คิดจะมีหัวใจ เพียงแค่คิด ความเหน็บหนาวก็เข้ามาเยือนและทักทาย

ดอกไม้สวยงามดอกหนึ่ง แกว่งไกวอยู่ในสายลม ให้ทุกคนได้ชื่นชม...
ผมมีความสุขที่ได้มอง ได้เห็น สัมผัสด้วยสายตา หัวใจผมอบอุ่นด้วยชีวิตที่งดงามนั้น

บัดนี้ดอกไม้ ไขว่คว้าหาแจกัน
ผมดีใจที่ดอกไม้ดอกนี้จะมีโอกาสฝากใจไว้กับแจกันสักใบ...

แต่ผมเหน็บหนาว เพราะคงไม่อาจชื่นชม และสัมผัสความอบอุ่น จากชีวิตของดอกไม้ที่อยู่ในแจกันนั้นอีกแล้ว...
...เหน็บหนาว ช่วงเวลาที่ผมเหน็บหนาว ผม...คิดถึงใคร?

//////// คำตอบและปลุกปลอบใจ

คำตอบของผมนั้นกลับไม่ใช่คิดถึงใคร แต่เป็นคิดถึง...ความเหน็บหนาว!
เรียนรู้ที่จะอยู่กับความเหน็บหนาว และอยู่ด้วยความสุข ;-)

หัวใจของนักกีฬา ย่อมมีความสุขได้ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ และรู้จักการให้อภัย...
คารวะให้ตัวเองหนึ่งจอก และยิ้มให้กับความเหน็บหนาว ;-D

โชคดีครับที่รัก... :-)

- - - - - - - - - - - - - - - - -
version : เล่น กับความรู้สึก..
บันทึก : 2006
SHARE
Written in this book
StoryLog
เรื่องเก่าเล่าใหม่!!

Comments