ความกล้าที่จะสอนเรา
บางทีการไปไหนมาไหนคนเดียวมันไม่ได้น่าอายอย่างที่คิด แต่สิ่งที่น่าอายคือการที่ขาดความกล้า บางทีการไปไหนมาไหนคนเดียวมันก็ไม่ได้แย่่่่่่่่่่่ไปอย่างที่ไปอย่างที่เราคิด .. เช่นฉันไหนตอนมัธยม ไม่ว่าจะไปทำงานที่ร้านเน็ต ไปส่งการบ้าน ไปกินข้าว แม้้้้แต่มาโรงเรียนก็็็็ยังต้องมีีีีีเพื่อนคอยมาด้วย ทำทุกอย่างต้องมี  "เพื่อน"
     ตั้งแต่ฉันขึ้นมหาวิทยาลัยมา ชั่งต่างจากชีวิตมัธยมมาก เช่นตอนอยู่มัธยมปลาย ก็มีแม่คอยปลุก มากินข้าว อาบน้ำ แต่งตัวไปโรงเรียน แต่เวลามาเรียนมหาลัย เรียนเช้าแค่ไหนก็ต้องปลุกตัวเอง หาเวลารับผิดชอบเรื่องต่างๆ คนที่บ้านมีหน้าที่คอยให้กำลังใจ และส่งเงินมาในเเต่ละสัปดาห์ ส่วนตัวฉันเองเวลาที่เพื่อนๆ กลับบ้าน ฉันเริ่มนึกแล้วว่า เอ๊ะ !! ถ้าเพื่อนกลับฉัันจะไปกินข้าวกับใคร ใครจะพาฉันไปนู้นนี่นั่น คิดแล้วหนักหัว แต่มันมีจริงๆนะ บางคนที่แบบไม่กล้าไปไหนมาไหนคนเดียว 
   วันนี้เพื่อนกลับบ้านกันหมด มีฉันที่อยู่ในสารคาม การที่ฉันได้เริ่มไปไหนมาไหนคนเดียว คือ วันนั้นฉันรู้สึกหิวข้าว จะชวนเพื่อนเขาก็กลับกันหมดฉันเลยเริ่มตัดสินใจว่าจะไปกินร้าน หรือ ซื้ิอมากินเอง เอาล่ะ พอถึงร้าน ฉันก็สั่งอาหาร เจ้าเก่าเจ้าเดิม วันนั้นฉันคิดอยากจะลองกินที่ร้านคนเดียวบ้าง ฉันสั่งกับข้าวเสร็จ ฉันนั่งทาน แว๊บแรกที่ฉันคิดคือ เขาจะคิดว่าเราไม่มีเพื่อนหรือเปล่านะ ทำไมมันน่าอายจังนะมากินคนเดียว มันรู้สึกหว่าเหว่ ยังไงไม่รู้ หรือฉันเเค่ไม่ชิน .. ตั้งแต่ฉันไปกินข้าวคนเดียววันนั้น มันทำให้ฉันได้กล้าทำอะไรหลายๆอย่าง ในช่วงที่พึ่งเข้ามาอยู่สารคาม ด้วยความที่ยังไม่ชิน บางทีการไปไหนมาไหนคนเดียวมันสะบายกว่าตั้งเยอะ อย่างเช่น ถ้าเราจะไปกินข้าวแต่เพื่อนไม่อยากไปเพราะเขายังไม่หิว เพื่อนก็ต้องจำใจพาไป แม้แต่ไป ธนาคาร ไปทำฟัน  คิดไปคิดมาฉันไม่อยากให้เขามานั่งรอ มานั่งกังวลว่าจะได้กลับตอนไหน เพื่อนจะรอเรานานหรือเปล่า ครั้งหน้าเขาจะพาเรามาอีกไหม เผื่อบางทีเพื่อนมีธุระที่จะต้องทำต่อ
---- มันเลยทำให้ฉันคิิดว่าการที่เรารู้จักหัดทำอะไรเอง ใช้ชีวิตคนเดียว มันได้เรียนรู้อะไรหลายๆ อย่าง อีกทั้งยังไม่ทำให้คนที่มารอเรารู้สึกไม่สบายใจ เพียงเพราะเราไม่กล้าที่จะไปไหนมาไหนคนเดียว ----


SHARE
Writer
Nimew_
writer
สตอรี่ของฉัน

Comments