You are made my day 14 อีกครั้ง
ในวันบรรยากาศยามเช้าที่เปล่าเปลี่ยว.. ผมมองออกไปนอกระเบียงที่มีกรงและเสื้อผ้าแห้งๆ ที่ตากแดดไว้ที่ยังไม่แห้ง ความรู้สึกเหมือนทุกอย่างว่างเปล่ากว่าปกติ ผมนั่งสูบบุหรี่ตรงระเบียงพร้อมมีกรงอยู่ตรงหน้าผม ราวกับผมเป็นนกอยู่ในกรง 

เวลาตอนเช้าที่ผ่านไป.. ตอนเที่ยงของวันแดดที่ร้อนแรงท้องฟ้าอันโปร่งใส แสงที่ส่องผ่านทะลุกรงที่ผมนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานของผม จริงๆ แล้วนั่นคือโต๊ะกินข้าวที่มีแต่ของระกะระกะ เต็มโต๊ะรกแทบไม่มีให้จานข้าววางอยู่บนโต๊ะ ความรู้สึกที่ยุ้งเยิงอยู่นั่น ผมก็ตัดสินใจที่จะไปทำธุระข้างนอกนั่น " ซื้อกางเกง " ผมค่อนข้างที่จะขี้เกียจออกไปข้างนอกคอนโดของผม แต่มันก็จำเป็นที่ต้องเดินทางไปห้างสรรพสินค้าใกล้คอนโด..

ผมเดินอยู่กลางผู้คนมากมาย วุ้นวายและแทรกมาความว่างเปล่าเปลียว แต่ทันใดนั่น.. 

สายตาที่ผมสบตากับผู้หญิงคนนึ่ง เค้าส่งสายตาใส่ผมพร้อมยิ้มให้ผ่านหน้ากากอนามัยที่ปิดปาก สายตานั่นดูไร้เดียงสา สาวน้อยใสๆ ใน " 1 วินาที " ตรงนั่น ทำให้ความรู้สึกของผมวันนี้มันหม่องมน เปลี่ยนไปสดใสอย่างสิ้นเชิง ผมเหมือนกลับไปเป็นเมื่อ อายุ 14 อีกครั้งวันนั่นผมก็ยิ้นอยู่ทั้งวันเหมือนคนบ้าคนหนึ่ง และเรื่องนี้ทำให้ผมรู้ว่า..

เวลาคนเราถึงแม้จะเป็น " 1 วินาที " ที่สั่นมันก็เป็นอะไรที่สำคัญและ สิ่งที่เลวร้ายของวันมักมีสิ่งดีๆ เข้ามาเสมอ 




SHARE
Writer
boomthanawat
Boom T. Guardianrich
BLOG นี้เกี่ยวกับการเล่าประสบการณ์ที่เคยพบเจอในชีวิตประจำ และเนื้อเรื่องบทความเพื่อแต่งขึ้น เพื่อความบันเทิงและสื่อถึงชีวิตความเป็นอยู่

Comments