แรงบรรดาลใจในครั้งนั่น กับกี้ต้าร์ในวันนี้
ผมต้องเล่าก่อนว่า อันนี้เป็นเรื่องราว Story Telling ครั้งแรกของผมในเว็บไซย์ Storylog ครั้งแรกคำบ้างคำอาจจะผิดเยอะมาก ขออภัยด้วยครับ

เรื่องราวที่ผมจะเล่าต่อจากนี้เป็นเรื่องราวในวัยเด็กของผมเป็นเรื่องของตัวผมเอง ซึ่งต้องย้อนไปเมื่อ ผม อยู่มัธยม 1-3 ในโรงเรียนต่างจังหวัด ที่เป็นโรงเรียนของ ตำบลๆ หนึ่งที่อยู่ทางภาคเหนือ ผมเป็นเด็กที่ไม่ค่อยขยันสักเท่าไหร่ ผมมักจะไม่สุงสิงกับใครสักเท่าไหร่นัก ผมเลยโดนแกล้งเป็นประจำ 

นั่นเป็นสาเหตุแรกของการที่ผมมักจะอยู่คนเดี่ยวเสมอ ในช่วงอยู่โรงเรียน เวลาเลิกเรียนมันคือสวรรค์ที่สุดสำหรับผมในช่วงนั่น ช่วงที่ว่างผมมักจะหากิจกรรมอะไรทำอยู่คนเดี่ยวเสมอเวลาที่ ผมอยู่คนเดี่ยว ผมเปิดไปเจอคนนึ่งๆ ศิลปินชายที่เล่นกี้ต้าร์และเท่ไปในเวลาเดี่ยวกัน ความรู้สึกตอนนี้มันประทับใจเหมือนอยู่ในทุ่งหญ้าสีเขียวแสงพระอาทิตย์อ่อนๆ มาฉายแสงในตัวผม ราวกับฟังเสียงสายลมที่ผ่านพัดมาผ่านมายังไงยังไง อย่างงั้น และเขาคนนั่นแรงบรรดาลใจแรกที่อยากเล่นกี้ต้าร์โปร่งคนแรกนั่นก็คือ
พี่ แสตมป์ อภิวัชน์ เอื้อถาวรสุข
มันเป็นครั้งแรกที่ผมอยากเล่นดนตรีในครั้งนั่น ผมเลยตัดสินใจไปขอตังค์แม่ผมที่กำลังทำกับข้าวอยู่

"เอ่อ.. แม่ครับผมขอตังค์ไปซื้อกี้ต้าร์หน่อยครับ"

แต่ทันใดนั่นฮะ ไม่ทันจะขาดคำ แม่ผมตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว
"ถ้าแกจะเอาเงินไปทำเรื่องไร้สาระแบบนี้ ไปเรียนหนังสือดีกว่ามั้ย"

ผมได้ยินคำนั่นในใจของผมที่มันลุกเป็นไฟก็เริ่มใกล้จะดับลง ในทันตา ผมมักไม่ค่อยเถียงแม่หรอกครับ ผมเหมือนคนกำลังจะตัดใจกับสิ่งตรงนี้ แต่มันคชั่วครู่แค่นั่นเอง ผมกลับไปดูคลิปของพี่แสตมป์ อีกครั้ง ไฟในตัวผมได้ลุกขึ้นมาอีกครั้ง ผมตัดสินใจเก็บเงินวันละ 20 บาทของผมเพื่อซื้อกี้ต้าร์ตัวแรกในช่วง ม.1 มันเลยได้กี้ต้าร์มาช่วง ม.2 

ใช่ครับมันคือช่วงที่ผมอดกินขนมไปถึง 1 ปี ด้วยกัน ผมเก็บสะสมเรื่อยๆ จนได้กี้ต้าร์ตัวแรกคือ YAMAHA F-310 ผมขอวานให้เพื่อนผมไปส่งซื้อในครั้งนั่น 

หลังจากได้มาไม่นาน ผมยังจับคอร์ดทำอะไรไม่เป็นเลยครับ แต่นั่นยังไม่ใช่ประเด็นครับผม ด้วยในช่วงนั่น ม.2 ผมเริ่มเป็นคนเกเร ตามในสังคมเด็กมัธยมต้นในครั้งนั่น มีโรงเรียนดนตรีมาเปิดข้างๆ โรงเรียนผมครับ ผมตัดสินใจ โดดเรียนคาบคณิตศาสตร์ วิชาที่ผมค่อนข้างที่จะเกลียดเข้าไส้ ของผมโดดเรียนเพื่อไปแอบดูเขาเล่นกันยังไง ด้วยความทางผมและทางบ้านของผมไม่ได้มีเงินจะเรียนดนตรี เหมือนใครคนอื่นเขา และทางบ้านไม่สนับสนุนทางนี้ผมเลยจำเป็นต้อง "ครูพักลักจำ" ตลอดช่วง 1 เทอม ของมัธยม 2 ที่ผ่านมา 

แต่ความซวยของผมได้มาเยื้อนเมื่อครูที่สอนดนตรีเขารู้ว่า ผมมักแอบมาลักจำสิ่งที่เขาสอนคนที่จ่ายตังค์ที่เข้ามาเรียน จนตัดสินใจ คว้างขวดสปอนเซอร์ใส่ผมหัวผมจนหัวแตก เข้าโรงพยาบาล หลังจากนั่นผม มาก็เล่นกี้ต้าร์เป็นมาถึงวันนี้ จนได้ลงออดิชั่น HOT WAVE AWARD 2013 ในอีก 2 ปีต่อมา 

บทเรียนในครั้งนี้มันทำให้ผมรู้สึกว่า
ทุกสิ่ง ทุกอย่างไม่ได้มาด้วยง่ายดาย ความพยายามเท่านั่นที่จะทำให้มันเกิดผลประโยชน์ตามมา 



SHARE
Writer
boomthanawat
Boom T. Guardianrich
BLOG นี้เกี่ยวกับการเล่าประสบการณ์ที่เคยพบเจอในชีวิตประจำ และเนื้อเรื่องบทความเพื่อแต่งขึ้น เพื่อความบันเทิงและสื่อถึงชีวิตความเป็นอยู่

Comments