ชื่อของเจ้ายักษ์ II
| บทที่13 | 


ผู้บุกรุกยังคงยืนหันหลังให้กับเจ้ายักษ์ เธอมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสงบ แม้จะรับรู้การมาถึงของเจ้าของห้องนอนนี้แล้วก็ตาม

" ท่านคงสบายดีแล้ว.." เธอกล่าวขึ้นพร้อมกับหันกลับมายังเจ้ายักษ์ที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หน้าบานประตูที่เพิ่งปิดไป



'ข้าจะไม่สบายอีกทีก็ตอนที่เจอเจ้านี่ล่ะ !!'


" เป็นเช่นนั้น ท่านเอมิเลีย มีธุระอะไรกับข้าหรือ? " เขาตอบอย่างเป็นธรรมชาติ เห็นนางยังคงนิ่งเงียบ จึงกล่าวขึ้นมาอีก

"ข้าจะไปบอกสาวใช้ให้ยกขนมกับเครื่องดื่มมาให้ ท่านโปรดรอสักครู่" 

"ไม่ต้องลำบากท่านหรอก ข้าไม่ได้ตั้งใจมานั่งกินดื่มเป็นเพื่อนท่าน เพียงแต่....คำขอที่ข้าเคยขอไป ท่านยังไม่ได้ให้คำตอบ" 

.

.

กลืนน้ำลายอึกใหญ่ ...

นางช่างเป็นคนเถรตรง ชัดเจนเสียจริง

เรือนผมสีเงินสะบัดพริ้วตามร่างที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงสี่เสาขนาดใหญ่ของเจ้ายักษ์  การแต่งกายสุภาพเรียบร้อย ชุดกระโปรงสีขาวบางดูสดใสน่ารัก ทำให้นางผู้นี้ดูไร้พิษสง บวกกับใบหน้าเรียวเล็ก จิ้มลิ้มนี้แล้ว ดูเป็น'สาวน้อย'มากกว่าแม่มดหิมะ ผู้ล้มยักษ์ใหญ่ใจเสาะอย่างเขาให้ต้องนอนซมอยู่หลายวัน



" ข้าช่วยท่านไม่ได้ ต้องขออภัย..."



ใบหน้าน้อยๆนั้นหากยิ้มคงงดงามไม่หยอก หากแต่เธอผู้นี้ช่างดูเหมือนกับหุ่นกระบอกเสียมากกว่าด้วยสีหน้านิ่งๆเหมือนหุ่นนั้น
.
.
.

" ทำให้ท่านพี่ลิเลียรักเจ้าและพานางไปจากอาณาจักรนี้เสีย หรือ มอบลูกชายให้กับข้า หนึ่งในสองอย่างนี้ที่ท่านจะต้องเลือก และในหนนี้ มิใช่คำขอ..

แววตานั้นแยบเย็น ....

และความเย็นที่ก่อตัวขึ้นมาจนปลายเท้าของเขารู้สึกได้ถึงความเย็นดุจหิมะ ขาเก้าอี้ตรงมุมห้องปรากฏเกล็ดน้ำแข็งที่ก่อตัวขึ้นมา อย่างเฉียบพลัน

ไม่บอกก็รู้ว่าไม่ถึงชั่วยามเขาคงได้แข็งตาย

"ดะ เดี๋ยว...ท่าน.. ให้เวลาข้าคิดสักนิดเถอะ 

ตัวข้าที่จริงแล้วมีร่างกายเป็นยักษ์ หน้าตาก็ไม่ต่างจากยักษ์ภูเขาเขียวๆที่พวกท่านใช้งาน เพียงแต่ถูก
ลิเลียใช้เวทย์มนต์ให้อยู่ในร่างมนุษย์ !! ร่างยักษ์ของข้า แม้แต่หน้าท่านคงไม่อยากมอง หากมีบุตรด้วยแล้วท่านจะยิ่งอับอายเสียเปล่า...."

เจ้ายักษ์กล่าวขึ้นมา



"ท่านช่างโง่งมนัก..." หญิงนั้นกล่าวขึ้นมาในที่สุด

ดวงตารีเล็กจ้องมาที่เขา ก่อนจะลุกขึ้นมาจากเตียงขนาดมหึมานั้น เธอเดินตรงมาหาเขาอย่างใจเย็น

" คิดว่าข้าหลงไหลในตัวท่านหรือ? ข้าไม่มีศรัทธาในความรักและไม่ลุ่มหลงในรูปกายของท่านไม่ว่าท่านจะมีสภาพเป็นเช่นไร ผลประโยชน์ คือสิ่งที่ข้าต้องการจากท่านเท่านั้น.... " เสียงเรียบแต่กังวาลนั้นดังสะท้อนไปทั้งโถง

เจ้ายักษ์ยืนสงบปากสงบคำอยู่อย่างนั้น

" คำทำนายบอกไว้ว่า ชายผู้มีจิตใจใสสะอาด งดงามดั่งสวรรค์สร้าง หากท่านเป็นชายในคำทำนายจริงๆ ท่านก็ไม่ได้มีร่างแท้เป็นยักษ์เขียวๆ และหากท่านไม่ใช่ ท่านคงไม่มีโอกาสมายืนคุยอยู่ตรงนี้
........
....
..
ลิเลียคงจะฆ่าท่านทิ้งไปนานแล้ว...ท่านคงไม่เคยได้สัมผัสอีกด้านของนาง 'แม่มดต้องสาป'  'ปีศาจสงคราม' ช่างไม่รู้อะไรเอาเสียเลย!! "

......

..........

ความเงียบเข้าครอบงำห้องโถงหลังคาทรงสูงนี้

หญิงสาวร่างเล็ก ผู้มีบุคลิกลึกลับซับซ้อน ก้าวเข้ามาหาเขาอย่างเชื่องช้า และหยุดอยู่ตรงหน้าเขาในระยะห่างเพียงคืบ

'ตุ๊บ.. ตุ๊บ..ตุ๊บ..' 

หัวใจเจ้ายักษ์เต้นรัวเหมือนกลองอยู่ภายในอกหนากว้างนี้ แต่เขาก็ไม่หลบสายตาแม่มดหิมะผู้เยือกเย็นนี้แม้แต่น้อย กลับกันเขาจ้องตรงไปยังดวงตาหงส์คู่นั้น



" ข้าก็มิขัดหากท่านไม่อยากร่วมรักกับข้า..... แต่ด้วยความหวังดีต่อท่าน ข้าขอบอกก่อนเลยว่าข้อเสนอที่สองนั้นง่ายกว่ามากนัก เมื่อเทียบกับการทำให้นางผู้เกลียดชังความรักเป็นที่สุด มาหลงรักท่านได้? ศรีษะบนบ่าจะหลุดเอาเสียก่อน ในความคิดของข้า"



ลิเลียอาจจะฉุนเฉียวเจ้าอารมณ์อยู่บ้างแต่เจ้ายักษ์ก็ไม่อาจจินตนาการถึงความโหดเหี้ยมเกินจริงที่น้องสาวนางบรรยายถึง...



'หนาวจนจะแข็งตายเสียก่อนน่ะสิตอนนี้'


ร่างเล็กๆเบียดเสียดเข้ามา พลักเจ้ายักษ์ในร่างบุรุษหนุ่มชิดไปที่กำแพงเบื้องหลัง สัมผัสได้ถึงก้อนเนื้อนูนๆนุ่มๆคู่นี้อีกครั้ง ในวงแขนเจ้ายักษ์ ร่างน้อยๆและใบหน้าจิ้มลิ้มจ้องมองมาที่เขาอย่างเดาอารมณ์ได้ยาก

มือหนานั้นจับไหล่ทั้งสองของนาง ความนุ่มนิ่มนั่น ช่างให้ความรู้สึกดีอย่างประหลาด เจ้ายักษ์พยายามดันตัวของนางและหน้าอกนิ่มๆที่พุ่งเข้าหาให้ห่างตัว แต่ลำตัวช่วงล่างของนางก็กดทับ ส่วนล่างของชายหนุ่มอย่างตั้งใจ

ในหัวของเจ้ายักษ์ก็ตรึกตรองถึงสารที่นางสื่อถึง และคิดว่าความรักนั้นก็อาจจะเป็นสิ่งที่ยากเกินเอื้อมอยู่หน่อย ' มารดาและน้องชายที่เขารักและห่วงใย ยังไม่ใยดีต่อความรักที่เขามีให้ แม้แต่น้อย นับประสาอะไรกับราชินีแม่มดเช่นลิเลีย' 

ศรีษะถูกโน้มลงมายังใบหน้างดงามนี้และเติมเต็มด้วยรสสัมผัสของริมฝีปากอวบอิ่ม ที่ครอบครองริมฝีปากเรียวบางของชายผู้นี้ 

แปลกใหม่ หวาบหวิว ตื่นเต้น

เลือดร้อนๆแผ่กระจายสูบฉีดไปทั้งร่าง 

รสสัมผัสจากจูบนุ่มนวล อ่อนโยน ชวนฝัน 
พาจิตใจชายหนุ่มหลุดลอย

' วิญญาณยักษ์คงล่องลอยไปไกลแล้ว ~ '

ต้นขาหญิงสาวกลับถูกยกขึ้นมาพาดไว้แนบกับสะโพกหนาๆของเขาอย่างไม่ต้องใช้ความคิด ร่างกายที่ตอบสนองไปตามสัญชาติญาณ

ริมฝีปากอิ่มๆนั่นกลับถูกกินกลืนโดยอสูรผู้นี้ อย่างเหนือความคาดหมาย

ปลายลิ้นที่หมุนวนเข้าไปเพิ่มกำลังขึ้นมาหลายส่วน ดวงตาของนางกระตุกเล็กน้อยอย่างตกใจ แล้วก็ได้ปิดลงอีกครั้ง หัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกทั้งสองดังเสียจนเหมือนเต้นอยู่ภายนอก

ชายกระโปรงบางๆ ถูกมือใหญ่หนาเริกมันขึ้นมาสูงท่วมเอวก่อนที่มือซุกซนนั้นจะไล่ไปอย่างเปะปะไร้แบบแผน ซอกแซกเข้าไปถึงส่วนที่อยู่ใต้กระโปรงขาวสะอาดนั่น ก่อนจะคว้าหมับเข้ากับบั้นท้ายกลมๆ บีบขยี้หนักเบาอย่างสนุกมือ

มือเล็กๆรวบจิกเส้นผมบางๆไว้ในกำมือน้อยๆนี้ 

ความเงียบของโถงนี้มีเพียงเสียง ลมหายใจ และ การดูดดื่มรสริมฝีปากที่ดุดันมากขึ้นทุกขณะ

บรรยากาศหนาวยะเยือกแทนด้วยไอน้ำจากการผกผันของอุณหภูมิ จากเย็นเป็นร้อนระอุ

ท่อนกายแข็งๆภายใต้กางเกงชายนั้นแข็งขืนจนแทบจะทะลุออกมาจากผ้าเนื้อหนาสีดำขลับ มือใหญ่บีบคลึงบั้นท้ายนิ่มๆสลับกับทรวงอกกระทัดรัดนี้ชายหนุ่มดูเหมือนอสูรผู้หิวโหยที่พร้อมจะเหยียบย่ำกลืนกินสาวน้อยไร้เดียงสาผู้ยั่วยุนี้อยู่รำไร

จนแม่มดช่างยั่วยังรู้สึกตื่นกลัวไปชั่วขณะหนึ่ง

เธอได้ปลุกอสูรกายที่หลับใหลอยู่ภายใต้ชายไร้เดียงสานี่หรืออย่างไรกัน....



" อะ แฮ่ม! เอออ เอ้ออมม...ท่านทั้งสอง " 

เสียงนุ่มๆขององครักษ์หนุ่มซิกมุนด์ดังขึ้นมาท่ามกลางสมรภูมิเร่าร้อนของชายหญิงคู่นี้ จนมีอันต้องหยุดชะงัก..



.

.

.

อย่าได้เข้าใจไปว่าความอ่อนโยนนั้นคือความอ่อนแอ 'อสูร 'ในกายข้ามันเพียงแต่หลับไหลมิได้ตายจาก -.เจ้ายักษ์



To Be Continued 


     爪丨几ㄖ尺 丂乇ㄒ乃卂匚Ҝ



👩‍💻 !!!!สู้ๆลูกแม่!! 👹💕 
สั่งสอนนังหนูเอมิเลียมันหน่อย หึหึ~👿


SHARE
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

MinorSetback
3 months ago
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า
"เมจที่ดีควรโจมตีจากระยะไกล!" 🤭😅
นี่ฉันเขียนนิยายหรือรีวิวเกมส์🎮🏅
Reply
yourbestfriend
3 months ago
ร้อนแรงตลอดคู่นี่ อ่านไปมโนตามแซ่บม่ายหวายยยยย
Reply
MinorSetback
3 months ago
ต้องมีสีสันบ้างจะได้ไม่เหงา👩‍💻💕