when you left,




ไม่มีการจากลาใดที่เกิดขึ้นกระทันหัน
และไม่มีการจากลาใดที่หน่วงหนักเกินทนไหว



เป็นประโยคจากหนังสือแปลของประเทศเกาหลีเล่มนึง
ที่ยังคงตราตรึงอยู่ในหัวใจของฉัน



ทุกๆครั้งที่คนเราต้องผิดหวัง 
ความรู้สึกแรกหลังจากโดนบอกเลิก
คงเป็นการโทษคนคนนั้นก่อน
ตามมาด้วยการโทษตัวเอง



ความรักครั้งนั้นของฉันก็คงเป็นแบบนั้น



ตัวฉันในช่วงเดือนแรกนั้นก็คงเอาแต่กล่าวโทษเขา
เฝ้าแต่นึกถึงจิตใจที่เปลี่ยนไปของเขา
ทำไมหัวใจช่างเปลี่ยนไปง่าย
คำถามเดิมวนเวียนซ้ำๆทุกครั้งที่หลับตา



เหมือนช่วงเวลาที่ผ่านมาไม่เคยมีความหมาย
เพียงเวลาไม่นาน กลับแปรเปลี่ยน
เขามันก็เหมือนคนอื่นอื่นที่ฉันเคยพบเจอ
ไม่ได้แตกต่างกันเลย



จนผ่านล่วงเลยมาอีกสักพัก
ฉันกลับกล่าวโทษตัวเอง
เป็นฉันเองที่ทำให้ความสัมพันธ์ต้องจบลง



เป็นตัวฉันเองที่ไม่สังเกตถึงความรู้สึกของเขา
ได้แต่คิดถึงแต่ความรู้สึกตนเอง



อาจจะเป็นเพราะตัวฉันเอง
ที่ไม่เหมาะกับความรักของเขา



แต่เมื่อเวลาผ่านมานาน
จนต่างคนต่างใช้ชีวิต
แม้ภาพจำและกลิ่นไอยังอยู่
แต่ความรู้สึกเลือนลางลงทุกที



ฉันในตอนนี้ไม่ได้กล่าวโทษตัวเอง
และไม่ได้กล่าวโทษเขาอีกแล้ว
กับความรักไม่มีใครผิด



ฉันไม่ได้ผิดที่ทำตามความรู้สึก
และเขาไม่ได้ผิดที่เปลี่ยนไป
ที่เป็นเเบบนั้น คงเพราะคิดมาเนิ่นนาน
ไม่มีการจากลาครั้งไหนที่กระทันหัน
คงเป็นเรื่องจริง



ความอึดอัดคงสะสมมามาก
ความทรมานของฉันก็สะสมมานานเช่นกัน
เขาไม่ผิดตัวฉันก็ไม่ผิด





ตัวฉันในวันที่โดนบอกลา
ร้องไห้ฟูมฟายทั้งวันทั้งคืน
ร่างกายผอมซูบจนแม่เอ่ยทัก
เป็นแบบนั้นเรื่อยมากว่า3อาทิตย์



จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเขา
ถ้าได้ย้อนอ่านแชทไลน์ที่ส่งไปหาเพื่อน
คำนี้คงขึ้นมาไม่ต่ำกว่า50ครั้งในระยะเวลานั้น



เพราะเอาเขาเป็นทุกอย่างในชีวิต
เมื่อเขาจากไป 
ก็เหมือนถูกพรากทุกๆอย่าง



ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา
พร่ำบอกตัวเองแบบนั้นตลอดมา
จนถึงจุดที่ต่ำที่สุด 
ฉันได้ลดศักดิ์ศรีทักไปหาเขา



เย็นชา เยือกเย็น 
เหมือนกับไม่ใช่คนที่ฉันเคยหลงรัก
คงเป็นคำนิยามตัวเขาในช่วงเวลานั้นได้ดี
เปรียบเหมือนจุดแตกหักของความรู้สึก



เขาคนนั้นจากไปแล้ว
แบบไม่มีทางหวนคืนมา



เป็นดาบสองคมที่ทำให้ฉันเจ็บปวด
ทว่ากลับเดินหน้าได้อย่างดี
ฉันในช่วงเวลานั้นเจ็บจนเกินทน



แต่เมื่อเวลาล่วงเลย ใครล่ะไม่เปลี่ยน
ฉันที่เคยคิดว่าอยู่ไม่ได้หากไม่มีเขา
ก็ใช้ชีวิตแบบมีความสุขได้มากขึ้น



ไม่มีการจากลาใดที่หนักเกินทน
คำนี้ก็จริง 
ถึงจะหนักหนาในช่วงเวลานั้น
แต่ตอนนี้ฉันยังมีชีวิต
ฉันอดทนก้าวผ่านมาได้



วันนี้ฉันเดินหน้าได้อีกก้าวใหญ่ๆ
และวันข้างหน้า 
ฉันก็จะก้าวเดินต่อไปได้อีก



วันนึงทุกๆอย่างคงหายไปอยู่ในความทรงจำ
เลือนลางไปตามกาลเวลา
ถึงแม้จะใช้เวลามากเพียงใดก็ตาม



วันนี้ฉันเลือกที่จะโยนทิ้งความรู้สึก
ทิ้งความเจ็บปวดและการจากลาครั้งนี้ไว้
และถ้าหากเป็นไปได้
ก็ขอทิ้งมันไว้ตลอดกาล











SHARE
Writer
myrnx
Blogger
it never rains forever:-) @__meriin

Comments

cuddlemei
7 months ago
คุณเก่งมากแล้วค่ะ :)
Reply
ARBAN
7 months ago
อ่านเรื่องของคุณแล้วฟังเพลงนี้ คือ ใช่เลยอ่ะ........
https://www.youtube.com/watch?v=K-a8s8OLBSE
Reply
PARALELL
7 months ago
เก่งมากๆเลยค่ะ
Reply