ขอร้องไปก็ไร้ค่า...
ขอโทษที่คิดถึงตอนตี 1 กว่า...

       

         ผลของการขอร้องของเราสูญเปล่าเลยว่ะ เพราะแกแม่งเต็มใจยื่นหัวใจไปให้เขาขยี้ซ้ำไปซ้ำมาอีกแล้ว เราขอร้องแค่ไหน พยายามมาเท่าไหร่มันส่งไปไม่ถึงแกเลยหรอวะ...




        ทำไมไม่ยอมฟังที่พูดบ้าง ทำไมไม่ยอมฟังที่เราเฝ้าภาวนาไม่ให้แกเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่าดูบ้าง รู้ไหมว่ามันต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยยากและน้ำตามหาศาลแค่ไหน เคยรู้บ้างไหม? 




เจ็บว่ะ เจ็บซ้ำๆย้ำไปย้ำมาเพราะแก




        แกเจ็บปวดทุกครั้งที่เขาทิ้งแกไป 
แกเจ็บปวดทุกครั้งที่เขาหนีห่างไปจากแก แต่แกเคยรู้อะไรไหม มันมีคนๆนึงเจ็บมากกว่าแกร้อยล้านเท่าเลยเว้ย... 



        เราไงเราเอง เราเจ็บมากเจ็บทุกครั้งปลอบโยนแกที่พังมาเพราะเขา เจ็บทุกครั้งที่คอยภาวนาต่ออะไรก็ไม่รู้ให้แกหันมามองเราบ้าง สักเศษเสี้ยวใจของแกมีที่ให้เราเข้าไปบ้างไหมวะ? ได้บ้างไหม....





        
      เฝ้าขอร้องให้แกไม่เจ็บปวดเพราะเขา     แต่กลับลืมขอร้องให้ตัวเองไม่เจ็บเพราะ    แกเหมือนกัน... 



        เอาเถอะ...เรา​รู้แล้ว รู้ว่าแกไม่เคยรัก รู้ว่าแค่ไม่เคยฟังคำขอร้องของเราเลยเพราะหัวใจแกมันมีแค่เขาไง แค่เขาคนเดียวที่เจาะทะลุกำแพงหนาๆนั่นได้ แค่เขาคนเดียว



         และคำขอร้องของเราที่แลกมาด้วยน้ำตาเกือบร้อยล้านหยด แลกมาด้วยความเจ็บปวดในหัวใจราวกับว่ามีมีดมากรีดแทงใจเราซ้ำๆจนมันปวดหนึบ จนมันถลอกและช้ำไปหมดแล้ว เรารู้แล้วว่ามันไม่มีความหมายเลย ราวกะบว่าขอร้องไปก็ไร้ค่า เราไม่เอาแล้วล่ะ ไม่เอาอีกแล้ว....









                            -​โชคดีนะ :)​ -























13/11/63

:)))











******เรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้เขียนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน




SHARE
Written in this book
ตอนตี2

Comments