ขอร้องไปก็ไร้ค่า...
ขอโทษที่คิดถึงตอนตี 1 กว่า...

       

         ผลของการขอร้องของเราสูญเปล่าเลยว่ะ เพราะแกแม่งเต็มใจยื่นหัวใจไปให้เขาขยี้ซ้ำไปซ้ำมาอีกแล้ว เราขอร้องแค่ไหน พยายามมาเท่าไหร่มันส่งไปไม่ถึงแกเลยหรอวะ...




        ทำไมไม่ยอมฟังที่พูดบ้าง ทำไมไม่ยอมฟังที่เราเฝ้าภาวนาไม่ให้แกเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่าดูบ้าง รู้ไหมว่ามันต้องแลกมาด้วยความเหนื่อยยากและน้ำตามหาศาลแค่ไหน เคยรู้บ้างไหมคนดี? 




เจ็บว่ะ เจ็บซ้ำๆย้ำไปย้ำมาเพราะแก




        แกเต็บปวดทุกครั้งที่เขาทิ้งแกไป แกเจ็บปวดทุกครั้งที่เขาหนีห่างไปจากแก แต่แกเคยรู้อะไรไหม มันมีคนๆนึงเจ็บมากกว่าแกร้อยล้านเท่าเลยเว้ย เราไง เราเอง เราเจ็บมาก เจ็บทุกครั้งที่ปลอบโยนแกที่พังมาเพราะเขา เจ็บบทุกครั้งที่คอยภาวนาต่ออะไรก็ไม่รู้ให้แกหันมามองเราบ้าง สักเศษเสี้ยวใจของแกมีที่ให้เราเข้าไปบ้างไหมวะ? มีบ้างไหม....





        
เฝ้าขอร้องให้แกไม่เจ็บปวดเพราะเขาแต่กลับลืมขอร้องให้จัวเองไม่เจ็บเพราะแกเหมือนกัน...



        เอาเถอะ...เรา​รู้แล้ว รู้ว่าแกไม่เคยรัก รู้ว่าแค่ไม่เคยฟังคำขอร้องของเราเลย คำขอร้องที่แลกมาด้วยน้ำตาหลายล้านหยด แลกมาด้วยความเจ็บปวดในหัวใจราวกับว่ามีมีดมากรีดแทงใจซ้ำๆ มันปวดหนึบ มันถลอกและชอกช้ำไปหมดแล้ว เราไม่เอาแล้วล่ะ ไม่เอาอีกแล้ว....









                            -​โชคดีนะ :)​ -























23/07/63

:)))











******เรื่องนี้เป็นเพียงจิตนาการของผู้เขียนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
SHARE
Written in this book
ตอนตี2

Comments