"ความบังเอิญที่ไม่บังเอิญ"


| CH11. |

ความโกลาหลมากมายจากความเดือดคลั่งของลิเลีย'แม่มดแห่งทะเลเพลิง' หรือที่ชาวเมือง รู้จักนางในชื่อ 'แม่มดต้องสาป'

การคร่าชีวิตบรรดาผู้ใช้เวทย์ที่มาร่วมพิธีคัดเลือกคู่ครอง อย่างโหดร้ายทารุณ ก่อให้เกิดความขัดแย้งกับอาณาจักรต่างๆที่ส่งบุตรชาย และ ทายาทของตนมาร่วมด้วย 

ศึกสงครามที่กินเวลาไปกว่าครึ่งปี สร้างความเดือดร้อนไปทั่วทั้งอาณาจักร ไพร่พลที่ล้มตาย ข้าวยากหมากแพง การถูกคว่ำบาตรจากอาณาจักรอื่นๆ

แม้กระทั่งโลกมนุษย์ก็ยังพลอยได้รับผลกระทบไปด้วย 

เส้นกั้นบางๆระหว่างสองภพสั่นคลอน..

โลกมนุษย์ที่เกิดไฟป่า ความร้อนระอุที่ไร้สาเหตุ ทั้งยังความแห้งแล้งเหนือบรรยาย หรือน้ำป่าไหลหลากอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ชาวบ้านชาวเมืองที่ลุ่มหลงในศาสตร์มืดต่างเชื่อกันว่าเป็นลางร้าย

ลางร้ายที่ต้องมีสิ่งไม่ดีบางสิ่งในหมู่บ้านนี้

' ไอ้ครอบครัวประหลาดนั่นอย่างไรล่ะ !!'

ครอบครัวของ'ภูติยักษ์ ' บุรุษหนุ่มใบหน้างดงามที่มีท่าทางสง่างามราวกับเทพ หรือ ชนชั้นสูง มันชวนให้ผู้คนสงสัย

ลูกชายคนโตก็มีลักษณะประหลาดไม่เหมือนกับมนุษย์ 

ปีศาจ... จำแลง

กาลกินีบ้านเมืองไม่ผิดแน่

เช่นนั้นเองการหาแพะของชาวบ้านจึงเกิดขึ้น 

ครอบครัวอบอุ่นของเจ้ายักษ์จึงพังทลายลง

บิดาที่หายสาปสูญ มารดาที่เกลียดชังเขาเพราะการสูญเสียทั้งชายผู้เป็นที่พึ่งทางจิตใจของนางและลูกชายคนเล็กวัยแบเบาะ คำครหาและการล่าแม่มด

เสียสติ...

'ไอ้เด็กคนนี้ต้องเป็นวิญญาณร้ายที่ทำลายทุกสิ่งพรากทุกอย่างไปจากนางอย่างไม่ต้องสงสัย '

เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาถูกเกลียดโดยคนทั้งโลก

ไม่มีผู้ใด...เลย ที่เห็นคุณค่า

การมีตัวตนของเจ้ายักษ์ช่างรกหูรกตาผู้คนเหลือเกิน...


ความรู้สึก โดดเดี่ยว เจ็บปวด เหนื่อยล้า

ของเจ้ายักษ์น่าเกลียด และ แม่มดต้องสาป

เหมือนกันราวกับว่าพวกเขาเป็นคนๆเดียว




อาณาจักรเวทย์มนต์สงบลงอีกครั้ง เมื่อแม่มดตัวร้ายจู่ๆก็หายตัวไปอย่างเป็นปริศนา 

เช่นเดียวกับภัยพิบัติในโลกมนุษย์ที่จากไปพร้อมกับจิตวิญญาณของภูติยักษ์ที่นอนจมกองเลือด

ภูติยักษ์บิดาของเจ้ายักษ์อัปลักษณ์ที่ใช้ชีวิตนับหมื่นปี เฝ้าดูแล ช่วยเหลือเผ่าพันธุ์มนุษย์ ที่ตกทุกข์ได้ยากในการเดินป่าหาของมาจุนเจือครอบครัว จนภูตินี้ได้รับพรจากพระเจ้าที่ประทานให้ทุกๆหนึ่งพันปีมาใช้ชีวิตเฉกเช่นมนุษย์ตามที่ภูติยักษ์ทูลขอ

ชีวิตดุจเทพเจ้า อายุขัยที่ยั่งยืนนั้น จืดชืดน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน ต่างจากการเป็นมนุษย์ที่มีช่วงชีวิตแสนสั้นทำให้ภูติตนนั้นพึงระลึกอยู่เสมอว่า ทุกเวลานั้นมีค่าแค่ไหน

ขวดยาในกำมือที่เขาบีบมันเอาไว้ ได้มันมาอย่างยากลำบากเหลือเกิน ....

ก้อนหินน้อยใหญ่ถูกขว้างปาใส่เขาครั้งแล้วครั้งเล่าจนความเจ็บปวดแทบจะไม่หลงเหลือแล้ว มีเพียงความรู้สึกชาๆเท่านั้น

ร่างกายงดงามของภูติยักษ์มีสภาพไม่ต่างจากก้อนเนื้อเละๆ หนึ่งก้อน นอนหายใจรวยริน

ชาวบ้านต่างพึงพอใจแล้ว 

สิ่งอัปมงคลนี้จะหายไปตลอดการ...

พวกเขาแยกย้ายกันไปเหลือเพียง

เด็กหญิงท่าทางประหลาด ยืนมองดูเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ 

เธอไม่ได้เข้ามาร่วมทำร้ายแต่ก็ไม่ได้เข้ามาช่วยเหลือเขา เพียงแต่ยืนดูอยู่ห่างๆเหมือนกับว่าชมการแสดงหนึ่งเรื่อง

เมื่อการแสดงจบม่านจะถูกปิดลง และผู้ชมต่างจากไป...

เป็นเช่นนั้น.....

ลิเลียที่ยืนมองภูติยักษ์ ถูกฆ่าตายไปต่อหน้าต่อตา อีกหนึ่งชีวิตที่เธอมอบชะตากรรมโหดร้ายให้โดยมิได้ตั้งใจ 

การผูกเงื่อนชะตาชีวิตของเธอเข้ากับชีวิตของเจ้ายักษ์โดยไม่รู้ตัว

พระเจ้ากำลังลงโทษเธอหรือนี่?

ให้ต้องมาใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์

คำทำนายของแม่มดต้องสาปดังขึ้นในโสตประสาทของแม่มดในร่างเด็กสาว

'หญิงงามมากด้วยบุญบารมี

ผู้ทำให้แผ่นดินนองเลือด

นำมาซึ่งหายนะและยุคมืด

การสูญสิ้นพงศพันธุ์



เว้นแต่นางจะได้รับการช่วยเหลือ

จากชายผู้มีหัวใจใสสะอาดบริสุทธิ์

เขาผู้มีความงดงามดั่งสวรรค์สร้าง

จะคืนความสุขสงบแก่เผ่าพันธุ์นี้

ให้คงอยู่สืบไป....



เอมิเลีย ที่ยืนเหม่อมองพระจันทร์เสี้ยวที่ทองแสงสว่างลงมาดูงดงามดั่งภาพวาด

แม่มดน้ำแข็งผู้ไร้อารมณ์นี้ ครุ่นคิด อยู่ทุกคืนวัน ถึงหนทางช่วยเหลือพี่สาวร่วมมารดาของเธอกับความถูกผิดที่จะต้องได้รับการแก้ไข

หากชายผู้นี้คือคนในคำทำนายแล้ว เขาจะนำพาอาณาจักรนี้กลับสู่ความสงบได้อย่างไร?

แม้นางไม่อาจคาดเดาได้ แต่ก็มิอาจทนเห็นผู้คนต้องทนทุกข์และประสบกับความยากลำบากเช่นในอดีต 

หากลิเลียคิดฆ่าเขาผู้นั้นซึ่งก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้  มันก็ถึงการอวสารแห่งเผ่าพันธุ์พวกเรา

พวกเราพี่น้องต่างไร้คู่ครองจะร่วมสร้างทายาทสืบสกุล เพราะวีรกรรมโหดร้ายของพี่สาว  ชายใดหรือจะกล้า

เมื่อไปขอร้องชายผู้นั้นให้ร่วมแผนการกลับไม่ได้ง่ายดายอย่างที่คิด

หากวันใดลิเลียฉุนขาด คิดเอาชีวิตเขาผู้นั้น

อย่างน้อยๆ ก็ให้นางได้มีบุตรชายไว้สืบเชื้อสายพวกเราสักคนเถอะ !!

" ข้ามิเคยเกลียดท่านเลยสักครั้ง พี่สาวข้า..."

แต่ความรักความผูกพันธุ์ กับการดูแลผู้ใต้ปกครองมันไม่สามารถควบคู่กันไปได้ 

บัลลังค์สำหรับเรานั้นช่างเป็นสิ่งไร้ค่าเหลือเกิน

แต่เชื้อสายของพวกเราจะสูญสิ้นในยุคเรานั้นไม่ใช่เรื่องที่จะยอมให้เกิดขึ้นได้ 

และข้าจะไม่ยอมให้มือของท่านเปื้อนเลือดอีก

คิดได้แล้วนางจึงกลับเข้าห้องนอน เหลือเพียงความเงียบสงบในยามค่ำคืนและสายลมหนาว

.

.

.


SHARE
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments