"น้ำตาของแม่มด"
| บทที่ 10 |
ปราสาทงดงามดูคล้ายผลึกเพชรขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางอาณาจักรเกทมัลเน่

ดินแดนที่มีสิ่งมหัศจรรย์มากมายเกินบรรยาย เวทย์มนต์ ความลี้ลับ ภูติ และ สิ่งมีชีวิตที่โลกมนุษย์นั้นไม่อาจหาพบและเป็นเพียงเรื่องเล่าหรือตำนานเท่านั้น

ราชวังแห่งนี้ล้อมรอบด้วยภูเขาน้อยใหญ่ และ ป่าสนหนาทึบ ที่ยังเป็นจุดเชื่อมต่ออาณาจักรนี้กับเส้นทางสู่อาณาจักรต่างๆในโลกเวทย์มนต์นี้อีกด้วย



ด้านหนึ่งของปราสาทนี้เอง หญิงสาวนางหนึ่งยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ยามค่ำคืนและลมหนาวที่พัดโกรกเข้ามา ทำให้เส้นผมงดงามดุจเส้นไหม นั้นพริ้วไหวไปตามกระแสลม ดวงตาเรียวเล็กคู่นั้นมีขนตาแพน้อยปกคลุมไว้อย่างพอควร ดวงตาสีน้ำทะเลจดจ้องอยู่ที่ดวงจันทร์ในยามค่ำคืน

ดวงจันทร์ครึ่งเสี้ยว มีหมอกจากๆ ปกคลุมมีสีขาวซีดเช่นเดียวกับเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่

เอมิเลีย เอิรล์เวน ดิ เวอราซซี่ องค์หญิงลำดับที่สามแห่งอาณาจักรเกทมัลเน่ บุตรสาวที่เกิดจากแม่มดแห่งแดนเหนือ มอร์กาน่า ทาราทาร์ ซิลเวอร์ บลัด และพระราชาพ่อมด ล็อกเซอุส องชานเต้ ดิ เวอราซซี่ เธอยังมีพี่สาวร่วมสายเลือดหนึ่งคนซึ่งก็คือ

ลิเลีย แอน ดรากูนเนียร์ ดิ เวอราซซี่

ผู้สืบทอดลำดับที่หนึ่ง ซึ่งเป็นว่าที่ราชินีแห่งอาณาจักรนี้นั่นเอง สองพี่น้องรักใคร่เอาใจใส่กันและกันเสมอมา

แม่มดน้อยทั้งสองเติบโตมาอย่างดีและได้รับการศึกษาในสำนักเวทย์ที่ดีที่สุดของดินแดนนี้ พวกนางมีความรู้ความสามารถและพลังอำนาจยิ่งใหญ่ด้วยเพราะมีสายเลือดที่ดีเป็นทุนเดิม จนได้รับตำแหน่งแม่มดระดับสูง ไพโรแมนเซอร์และไคโรแมนเซอร์เพียงสองตนในรอบหนึ่งพันปี

อย่างไรก็ตามคำขนานนามของลิเลีย

'แม่มดต้องสาป'

เมื่อแรกเกิดนั้นยากที่จะเปลี่ยนแปลง

สายเลือดแห่งผู้ใช้เวทย์ดั้งเดิม สืบทอดมานับหมื่นปีแล้วในดินแดนแห่งเวทย์มนต์นี้ ผู้ใช้เวทย์ที่ลดจำนวนลงสร้างความวิตกกังวลใจแก่เอมิเลียอยู่มาก

ย้อนนึกถึงเรื่องราวในอดีตเมื่อครั้งลิเลียมีอายุถึงเกณฑ์ต้องมีคู่ครอง บิดาสรรหาพ่อมดและผู้ใช้เวทย์ชายทุกสายมาทำการคัดเลือกหาคู่ให้แก่นาง

จุดกำเนิดแห่งหายนะ

เริ่มขึ้นนับแต่นั้นนั่นเอง

ลิเลียเด็กน้อยที่เติบโตมากับการรูโหว่ในหัวใจจากการสูญเสียมารดาผู้เป็นที่รักจากการตัดสินประหารชีวิตของผู้เป็นพ่อนั้น สร้างรอยแผลลึกและความชิงชังในหัวใจน้อยๆ อันบริสุทธิ์

หัวใจที่เหมือนดั่งมีไฟที่เผาไหม้จนกลายเป็นสีดำไปทั้งดวง ความเกลียดชังกัดกินทุกซอกหลืบหัวใจของแม่มดน้อยลิเลียทำให้เธอเติบโตมาเป็นสตรี ที่หยิ่งผยอง และน่าสะพรึงกลัวที่สุดในรอบหลายร้อยปี

แต่กับเอมิเลียน้องสาวที่รักยิ่งของเธอ ลิเลียเป็นดั่งแสงอาทิตย์ที่อบอุ่น พี่สาวที่แสนดีและน่ารักเสมอ

แม้แต่การตายของมารดาที่สุดแสนจะเศร้าใจ พี่สาวก็ไม่เคยปริปากเล่าเรื่องราวความโหดร้ายนั้นให้น้องสาวที่เติบโตมาโดยปราศจากความรักของมารดาได้กังวลใจแม้แต่ครั้งเดียว

ลิเลียจึงเป็นบุคคลที่เอมิเลียรักที่สุดในโลกใบนี้ อย่างไม่ต้องสงสัย...



งานพิธีเลือกคู่ครองของลิเลียได้ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่เอิกเริก แขกเหรื่อทั้งในและนอกอาณาจักรล้วนเข้าร่วมเป็นสักขีพยาน บรรยากาศเต็มไปด้วยความครึกครื้น สนุกสนาน



เมื่อองค์หญิงอันดับหนึ่งก้าวเดินออกมายังลานกว้างที่มีหนุ่มรูปงามมากหน้าหลายตา เรียงรายราวฝูงมด ช่างเพลิดเพลินสำหรับบรรดาสาวๆ บริเวณนั้น



นางสามารถเลือกใครมาเป็นคู่ครองก็ได้ หรือจะสร้างข้อจำกัดสิ่งใดก็ได้เพื่อให้ได้มาซึ่งคู่ครองที่เหมาะสมและคู่ควรกับว่าที่ราชินีแม่มด



ไม่ว่าการแข่งขันจะยากเย็นโหดร้ายเพียงใดก็มีพ่อมดหนุ่มมากมายพร้อมใจกันเข้าแข่งขันเพื่อให้ได้มาเป็นราชาแห่งอาณาจักรเกทมัลเน่ ที่ยิ่งใหญ่และเก่าแก่ที่สุดแห่งนี้



ในวันนั้น ลิเลียงดงามที่สุดเท่าที่เอมิเลียเคยเห็น นางหยุดหัวใจชายหนุ่มได้ทุกดวงอย่างไม่ยากเย็น



ชายผู้รอดชีวิตจากการคัดเลือกแสนโหดร้ายที่คร่าชีวิตผู้เข้าคัดเลือกไปนับร้อย เขายืนรออยู่ด้วยหัวใจปิติยินดียิ่ง รางวัลนี้ช่างยิ่งใหญ่เหลือเกิน

ว่าที่ราชินีงามล่มเมือง อาณาจักรยิ่งใหญ่ไพศาล และอำนาจมากมายที่จะได้รับจากการเป็นสามีของนาง

ช่างน่ายินดีเป็นที่สุด น้องสาวของนางก็งดงามไม่น้อยหน้า การได้รับตำแหน่งนี้จึงยิ่งเสียกว่าคุ้มค่า ในการเสี่ยงชีวิต

แม่มดลิเลียเดินนวยนาดมาหาเขาอย่างไม่ช้าไม่เร็ว อากัปกิริยางดงาม ชดช้อย นางย่อตัวคำนับชายหนุ่มเบื้องหน้าอย่างสุภาพอ่อนโยน

ใบหน้างดงามผุดผ่องยื่นไปใกล้กับชายหนุ่มรูปงามที่บนใบหน้ามีคราบดินโคลนเปรอะเปื้อนอยู่เล็กน้อย

กลิ่นกายหอมจรุงชวนลุ่มหลง ยิ่งใกล้ชิดความงดงามยิ่งเด่นชัด



"น่ารังเกียจ..."



เสียงกระซิบแว่วหวานดังข้างหูชายผู้นั้น



ก่อนจะมีเสียงฉับ และ เส้นผมที่ฟุ้งกระจายไปในอากาศ



' ตุ๊บ! '

ศรีษะร่วงลงกระแทกพื้นดิน พร้อมดวงตาที่ยังฉายแววปิติยินดีอยู่!



ฉึก ...



ดาบยาวสว่างวาบปักเข้าไปกลางหน้าผาก ของชายผู้นั้น



ศรีษะที่ได้ถูกตัดอย่างงดงามปรานีตในดาบเดียว มีดาบสีเงินส่องประกายสู้แสงตะวันยามบ่ายคล้อยปักอยู่บนหน้าผาก เลือดสีเข้มที่ไหลซึมไปบนพรมแดงกำมะหยี่ราคาสูงนี้ดูคล้ายงานศิลปะ



รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้างดงามล่มเมืองนั้นอีกครั้ง หยดเลือดเม็ดเล็กๆ บนใบหน้าขาวใส ดวงตากลมโตสีมรกต ฉายแววความสุขสมอย่างปิดไว้ไม่มิด



ผู้คนแตกตื่น ตกใจ เสียงกรีดร้องดังอึ้ออึงไปทั่ว แผ่นดินที่สั่นไหวนั้นได้แยกออกสูบเอาร่างพ่อมดนับสิบที่ยืนนิ่งก้าวขาไม่ออก



หลายชีวิตต่างตะเกียกตะกายเอาชีวิตรอดจาก รอยแยกของผืนดิน เปลวเพลิงพวยพุ่งจากใต้พิภพ เผาไหม้ ราวอสูรที่หิวโหย



เสียงร้องโหยหวลเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมานและกลิ่นเนื้อถูกเผาไหม้จากเปลวไฟที่กำลังแผดร้อนท่วมร่าง

หญิงสาวยืนมองดูอย่างเพลิดเพลิน ราวกับการฟังเสียงนกร้องในยามเช้า



เปลวเพลิงแห่งโทสะที่ลุกท่วมในใจของลิเลีย สร้างความอบอุ่นไปถึงขั่วหัวใจ ทำให้ใบหน้าอิ่มเอมนั้นเผยรอยยิ้มแห่งความสุขราวกับหญิงสาวที่พบคนรัก



สร้างความสยดสยองแก่ผู้พบเห็น ติดตรึงในความทรงจำของชาวเมืองไปไม่รู้ลืม

.
.
.
.

เหตุการณ์ในวันนั้นส่งผลให้อาณาจักรเกทมัลเน่ วุ่นวายไปด้วยศึกสงครามระหว่างอาณาจักร แม้กระทั่งกับเผ่าพันธุ์ต่างๆ มากมาย



เรื่องประหลาด ก็คือ ไม่มีผู้ใดเอาชนะแม่มดแห่งทะเลเพลิงได้ เธอเป็นดั่งเปลวไฟที่ไม่มีวันดับ การปะทะกับกองทัพของแม่มดเสียสติ เป็นการเอาชีวิตมาทิ้งเท่านั้น



ลิเลียนอนอยู่บนผืนหญ้าฉาบเลือด และซากศพที่กระจายเกลื่อน เปลวไฟยังคงขยับไหวราวกับมีชีวิต



'สนุกแต่ก็ไม่ได้มีความสุขอีกแล้ว'

มันเป็นความสุขที่ไม่มีความสุขเอาเสียเลย...

ดวงตาคู่งามที่เหม่อมองบนท้องนภาสีเลือด

'มารดาท่านสบายดีไหม? ท่านเห็นผลงานของข้าหรือไม่? ..'

ดวงตาที่ตกตะลึงคู่นั้นของเอมิเลีย ยามเห็นปีศาจในร่างพี่สาวสุดที่รัก ฉายความผิดหวังลึกๆ ออกมาเพียงเสี้ยววินาที



หยาดน้ำตาอุ่นๆ ไหลรินอาบพวงแก้มสาวน้อย



.



.



.



แปะ แปะ...



หยดน้ำเม็ดโตกระทบใบหน้าอ่อนล้าของแม่มดสาว ท้องฟ้ากำลังร้องไห้เป็นเพื่อนเธออย่างนั้นหรือ...



หยาดฝนที่หลั่งริน เปลวเพลิงที่มอดดับลงช้าๆ



และชายชราที่หยุดยืนมองลงมาที่เธอด้วยสีหน้าที่แสนอบอุ่น และใจดี



เขาย่อตัวลงมาคุยกับเธอ



"เจ้าเหนื่อยมากหรือ? "


'ใช่แล้ว ....เหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน หัวใจของข้าทั้งปวดร้าว ทั้งเหนื่อยล้าไปหมด '



"เช่นนั้นเราจะช่วยให้เจ้าได้พักผ่อน...หัวใจที่เจ็บปวดของเจ้าจะได้รับการเยียวยา..ดีหรือไม่? "

ชายแก่ยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยนราวกับนางเป็นลูกหลานที่เขานั้นเอ็นดู



" ดี ...ดีมาก ....." เธอตอบอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน






และนั่นคือวันที่พระเจ้ามอบการพักผ่อนหัวใจให้แก่ลิเลีย......เธอจึงได้ตื่นขึ้นมาในหมู่บ้านเล็กๆ ในโลกมนุษย์ที่ได้พบกับเจ้ายักษ์นั่นเอง......


When you get what you want that's God's direction , when you don't get what you want that's God' protection




To be continued ~
🔥 Pyromancer ผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟชั้นสูง/ได้รับพรส่งต่อยังสายเลือดเป็นคำสาปสถานะเผาไหม้แก่ศัตรูที่ปองร้าย
❄ Cyromancer ผู้ใช้เวทย์ธาตุน้ำแข็ง/สร้างสถานะน้ำแข็งที่สามารถใช้ในการป้องกันและโจมตี ต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถในการควบคุมอารมณ์อย่างมากจึงจะบรรลุเวทย์ศาสตร์นี้
SHARE
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

yourbestfriend
3 months ago
ชื่อเต็มแต่ละคนก็คือสงสารอำเภอตอนทำบัตรประชาชนเลย555
.
.
.
.
ซีนที่ลิเลียฆ่าล้างคนมากมาย ภาพในหัวเรามันสุดยอดมากเลย บรรยายซะเห็นภาพตามเลยครับ ชอบมากๆๆ
Reply
MinorSetback
3 months ago
นายอำเภอย้ายอำเภอไปแล้วค่ะ 🤣🤣