มากพอที่จะปล่อยหนูไปได้หรือยัง...


"......มากพอที่หนูจะต้องทนอีกมั้ยคะ หนูเจ็บมากพอที่พ่อกับแม่จะเลิกทำร้ายหนูได้หรือยัง... สักครั้งมั้ยคะที่หนูสำคัญสำหรับพ่อกับแม่จริงๆ สักครั้งมั้ยคะที่พ่อกับแม่จะแคร์ความรู้สึกหนูบ้าง..."



การตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากกินยานอนหลับเกินปริมาณที่เภสัชกรแนะนำ ทำให้ตัวฉันถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลอย่างกระทันหัน ฉันไม่อยากฝื้นขึ้นมาอีก นั้นเป็นสิ่งที่ฉันคิดได้ในตอนนั้น...

การลืมตามาครั้งนี้ คนข้างๆที่ฉันมองเห็นคือแม่ที่กำลังกุมมือของฉันอยู่ คนที่ยืนอยู่ข้างๆแม่ก็เป็นสามีใหม่แม่นั้นเอง ถัดไปอีกข้างคือพี่ชายที่มองด้วยสายตาที่ห่วงใหญ่ที่สุด ถัดไปอีกตรงโซฟาก็คือผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าพ่อ และข้างๆพ่อก็คือแม่ใหญ่

สายตาของความห่วงใหญ่จากทุกคนทำให้ฉันรู้สึกผิด ที่คิดบ้าอะไรก็ไม่รู้เกือบเอาชีวิตตัวเองไม่รอด สีหน้าแม่ที่ฉันเห็นคือรับรู้ได้ทันทีว่าท่านคงจะผ่านการร้องไห้อย่างหนัก พ่อกับแม่ใหญ่รีบเดินมาหาที่เตียงทันทีที่ฉันลืมตาขึ้นมา

"เป็นไงบ้างลูก เจ็บตรงไหนมั้ยลูก..." แม่ถามขึ้น พร้อมเอามือมาลูบหัวฉันเบา

ฉันมองหน้าแม่นิ่งๆ แม่ก็ยังคงเป็นแม่ที่คอยอยู่เคียงข้างฉันเสมอทุกครั้งที่ฉันอ่อนแอ ยังคงเป็นคนที่ใจเย็นได้ทุกครั้งไม่ว่าจะเกิดสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน

"หนูเจ็บตรงไหนมั้ย ให้พ่อเรียกหมอมั้ยลูก..." พ่อพูดขึ้นบ้าง พ่อดูกังวลเป็นพิเศษ แม่ใหญ่ยื่นน้ำมาให้ฉันดื่ม และฉันก็ดื่มโดยไม่ปฏิเสธ

ฉันยังคงนิ่งเหมือนเดิม ไม่รู้สิ!!! ต้องตอบว่าไม่เป็นไรงั้นหรือ... หรือต้องพูดคำว่าขอโทษก่อน... "ฉันผิด" นั้นคือสิ่งที่ฉันคิดได้ แต่ฉันผิดแค่เพราะตัวเองกินยาฆ่าตัวตายหรือเปล่า แรงจูงใจก็มาจากคนที่เป็นห่วงฉันทั้งนั้นมั้ย... 

จริงๆ ฉันไม่ควรฝื้นขึ้นมาด้วยซ้ำ การตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าสุดท้ายพอฉันหายดี ฉันก็ต้องใช้ชีวิตคนเดียวอยู่ดี 

พี่ชายก็คงไม่ได้กลับไปใช้ชีวิตด้วยกัน 

พ่อก็คงเลือกแม่ใหญ่ 

แม่ก็คงไปอยู่กัครอบครัวใหม่ 

แล้วฉันก็คงอยู่ในบ้านหลังเดิม พร้อมเหตุการณ์เดิมๆ เหตุการณ์ที่ฉันหลอกตัวเองว่าชิน แต่มันก็ไม่เคยหายไปในความฝันสักที...

ฉันหลับตาลงอีกครั้ง อยากอยู่กับตัวเองให้ได้นานที่สุด ก่อนที่การลืมตาครั้งนี้จะทำให้ฉันต้องเริ่มยอมรับความจริงให้ได้ มันคงไม่ได้ยากมากเกินไปหรอกมั่ง กับอีแค่ยอมรับความจริงให้ได้นะ...

"อยากคุยมั้ย..." พี่ชายเดินมาคุยข้างๆ

ฉันหันไปมองทุกคนอีกครั้ง ฉันพยักหน้าเบาๆ พร้อมหันไปมองทุกคน น้ำตามันก็เริ่มทำงานทันที แม่จับมือฉันแน่นๆ พ่อก็ขยับมานั่งข้างๆ ตามด้วยแม่ใหญ่ที่มานั่งข่างๆพ่อ 

"พ่อ..." ฉันเรียกพ่อด้วยเสียงสั่นๆ นานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้เรียกเค้าว่าพ่อ นานแค่ไหนแล้วที่ฉันไม่ได้เรียกคำคำนี้ มันนานจนฉันจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่เรียกมันตอนไหนกัน

"พ่อรักแม่ของหนูบ้างมั้ย..." ฉันยังคงถามต่อ พ่อนิ่งเงียบไปทันที ฉันหันไปสบตากับแม่ ที่ตอนนี้น้ำตาเริ่มอาบแก้มทุกที คำถามของฉันมันไม่ได้ยากเลย แต่พ่อก็เลือกที่จะเงียบแล้วปล่อยให้ทุกอย่างเงียบลง

"พ่อเคยรักหนูบ้างมั้ย... ตอนพ่อกับแม่มีหนู เคยตั้งคำถามกับตัวเองบ้างมั้ยว่าจะเลี้ยงหนูให้โตยังไง... เคยคิดหรือเปล่าที่อยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์โดยการมีหนูอยู่ด้วย..." ฉันยังคงสะอื้นต่อไปพ่อร้องไห้ แม่ก็ร้องไห้ ทุกคนเริ่มรองไห้ตาม โดยเฉพาะแม่ใหญ่ที่ร้องไห้หนักอยู่ข้างๆพ่อ

"ตอนพ่อเลือกที่จะสร้างครอบครัวกับแม่ใหญ่ แล้วเลือกพาพี่ชายมาด้วย พ่อรู้บ้างมั้ยว่าพ่อทำร้ายแม่ของหนูมากแค่ไหน แม่ร้องไห้ทุกวัน ร้องไห้ทุกครั้งที่พ่อโทรมา หนูลอกตัวเองมาตลอดว่าพ่อแค่ไปทำงานยังกลับมาหาหนูไม่ได้ พ่อรู้มั้ยว่าหนูรอพ่อกลับมานานแค่ไหน หนูรอจนหนูลืมไปเลยว่าหนูก็มีพ่อเหมือนคนอื่นเค้า..." พ่อเงยหน้ามามองฉัน พร้อมจะเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตา แต่ฉันเลือกที่จะปฏิเสธด้วยการเช็ดน้ำตาให้ตัวเองก่อน

"ทุกคนทำเหมือนหนูไม่มีความรู้สึก... พ่อทิ้งหนูไปเพราะมีอีกคนที่พ่อต้องรับผิดชอบ แล้วก็เลือกที่จะพาพี่ชายไปด้วย เพราะเทอคนนั้นไม่สามารถมีลูกได้ แล้วพ่อก็เลือกที่จะโทรมาหาแม่บ่อยๆโดยการรู้เรื่องราวของหนู ทั้งๆที่พ่อก็รู้อยู่แก่ใจว่าแม่รักพ่อมากแค่ไหน และแม่ก็เลือกที่จะยอมเจ็บ เพราะอย่างน้อยก็ได้คุยกับพ่อ ถึงแม้ว่าพ่อจะไม่แคร์ความรู้สึกของแม่เลยก็ตาม... วันหนึ่งพอถึงจุดที่แม่รู้ว่าต้องพอกับพ่อได้แล้ว แม่ก็เลือกที่จะแต่งงานใหม่ โดยไม่ถามหนูสักคำว่าหนูโอเคมั้ย? หนูอยากได้พ่อใหม่หรือเปล่า? แม่ไม่เคยถามเลยสักคำว่าหนูต้องการอะไรกันแน่ แม่ไม่เคยถามเลย... พอแต่งงานไป เค้าก็จะพาแม่่ไปอยู่ด้วย แม่ก็ตอบตกลง เพราะหนูเห็นด้วยกับการแต่งงานงั้นหรือ.. แม่ถึงคิดว่าหนูโอเคนะ!!! ถามหนูหรือยังว่าหนูรู้สึกยังไง แม่ก็เลือกที่จะไม่ถาม... " ฉันยกมือมาเช็ดน้ำตาตัวเองอีกครั้ง

"มันมากพอที่หนูจะต้องทนอยู่อีกมั้ยคะ หนูเจ็บมากพอที่พ่อกับแม่จะเลิกทำร้ายหนูได้หรือยัง... มีสักครั้งมั้ยคะที่หนูสำคัญสำหรับพ่อกับแม่จริงๆ มีสักครั้งมั้ยที่พ่อกับแม่จะแคร์ความรู้สึกหนูบ้าง... เคยรักหนูบ้างหรือเปล่า... เคยอยากดูแลหนูมั้ย... เคยอยากมีหนูในชีวิตมั้ยคะ"

"พ่อขอโทษลูก พ่อขอโทษ..." พ่อขยับมากอดฉันทันที

"รักหนูบ้างหรือเปล่า..." ฉันถามขึ้นท่ามกลางความเงียบเหล่านั้น

มันเจ็บเหลือเกิน... ฉันรอคำตอบ รอเหตุผลจากทุกคนมานานมากไป จนตอนนี้ฉันไม่รู้ว่ามันจำเป็นอีกมั้ยที่จะต้องฟังเหตุผลกับทุกคนแบบนี้

หลายครั้งที่ฉันบอกกับตัวเองว่ามันคงเป็นเรื่องธรรมดาของผู้ใหญ่ที่ต้องปล่อยให้เค้าได้เข้าใจกันเอาเอง หลายครั้งที่ฉันพยายามเข้าใจว่ามันเป็นเรื่องธรรมชาติ หลายครั้งต่อมิหลายครั้งที่พยายามหาคำตอบ แล้วพบว่ามันว่างเปล่า... ถ้ามันเป็นเรื่องของผู้ใหญ่ ทำไมถึงปล่อยให้เด็กข้างๆอย่างฉันถึงต้องมาเจ็บปวดไปด้วย

การที่ผู้ใหญ่จะอยู่ด้วยกัน จะแยกทางกัน จะทะเลาะ หรือจะมีปัญหาอะไรก็ช่าง สิ่งหนึ่งที่เด็กอย่างฉันจะขอ คือขออย่ามีเลยบุคคลที่เรียกว่า "ลูก" เพราะถ้ามีแล้วเค้าต้องโตมาเจอกับปัญหาขาดความรับผิดชอบของผู้ใหญ่แบบนี้ ก็ไม่ควรให้เค้าเกิดมาตั้งแต่แรก




"มีอะไรต้องโทรหาพี่ทันทีเลยนะ..." เป็นคำสั่งแรกที่พี่ชายได้ฝากไว้ก่อนขึ้นเครื่อง

"หนูสัญญานะคะ ถ้าหนูทำใจได้กับทุกๆเรื่องแล้ว หนูจะกลัับมา" ฉันเดินไปกอดพี่ชายอีกครั้ง

"ทุกคนรักหนูนะคะ" พี่ชายก็ขยับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นอีกครั้ง

พี่ชายส่งกล่องเล็กๆชิ้นหนึ่งที่แม่ใหญ่ฝากมาให้ ในกล่องเป็นสร้อยเล็กๆที่มีแหวนวงหนึ่งห้อยอยู่ มีกระดาษที่แม่ใหญ่เขียนติดมาด้วย ประโยคไม่ได้สวยหรู่ แต่พอให้ฉันเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าแม่ใหญ่คงรักฉันมากๆเท่าแม่ของฉันนั้นแหละ "ถ้าหนูพร้อมจะกลับมา ใส่สร้อยที่แม่ตั้งใจทำให้หนูกลับมาด้วยนะ" 

แม่ใหญ่ไม่ได้แย่งพ่อ แต่เป็นพ่อต่างหากที่เลือกแม่ใหญ่ 

พ่อไม่ได้จะทิ้งแม่ของฉันไป แต่เป็นแม่ของฉันเอง.. ที่เลือกปล่อยให้พ่อออกมา

ส่วนแม่... ก็ไม่ใช่ไม่รักพ่อ แต่เพราะแม่รู้ว่าต่อให้ทำยังไงก็เอาหัวใจพ่อมาครอบครองไม่ได้อยู่ดี


หนูไม่อยากเอ่ยคำขอโทษเลย เพราะหนูรู้ว่าหนูไม่ผิดที่คิดเช่นนั้น และหนูก็ไม่หวังคำขอโทษจากใครด้วย เพราะหนูก็รู้เช่นกันว่าทุกคนมีสิทธิคิดในแบบของตัวเอง...


"แล้วหนูจะกลับไปหา ในวันที่หนูพร้อมมากกว่านี้นะนะคะ..."

ขอโทษ...

และขอบคุณ...


#เด็กชายมุมมืด
SHARE
Written in this book
เด็กฝึกหัด Diary life
ทุกเรื่องราว มันมีความเจ็บปวดซ่อนอยู่
Writer
AMAB
writer
เสียงสะท้อนที่ไม่ได้ยิน

Comments

kuntoongfha
15 days ago
รู้สึก​เศร้าทุกครั้งเลยที่ได้อ่านอ่าาา​ เหมือนหลุดเข้าไปเป็นเทอคนนั้นไปแล้ว​ ไม่เป็นไรน่าาา​ ตอนนี้ยังไม่่เข้าใจ​ เดี่ยวเวลาจะรักษาคุณนะ🙂🙂🙂
Reply
Jok
11 days ago
สู้ๆนะครับ ขอให้ถึงวันที่ทำใจได้ คุณเก่งที่สุดเเล้วรู้มั้ยที่กล้าเขียนกล้าระบายเรื่องออกมาเก่งที่สุดเลย
Reply