ความผิดพลาดของฉัน เด็กไม่รู้จักโต 2

เรื่องต่อไปนี้ เป็นเหตุการณ์ที่ต่อเนื่องและผลมาจากเหตุการณ์ในตอนที่ 1 ซึ่งเป็นช่วงตลอด 1 ปีกว่าๆ ที่เราต้องอยู่ตัวคนเดียว และได้แต่คิดถึงและเฝ้ามองเขา

หลังจากที่เลิกกันไปแล้ว เราพยายามทำหลายๆอย่างให้เขาและคนอ่ืนๆไม่เข้ามาในตอนที่เรายังเป็นแบบนั้น เราแชร์ทุกอย่างๆที่สามารถ ปิดกั้นคนอื่นๆไม่ให้เข้ามาในชีวิตเรา ให้เราได้อยู่ตัวคนเดียว ให้เราได้ทำใจ แต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น

เราเก็บทุกเรื่องมาคิด เก็บทุกเรื่องมาจำไว้ทุกๆเรื่อง ยิ่งเป็นเรื่องเขาเราก็ยิ่งคิด ซึ่งมันทำให้เราคิดจะหายไปจากโลกนี้จากสิ่งที่เราทำ และสถานภาพของเราในตอนนั้น จนวันนึงเพื่อนสังเกตอาการผิดปกติของเรา เห็นเราเครียด ซึ่งเราก็ไม่ได้รู้ตัว เพื่อนแนะนำให้ไปพบจิตแพทย์ และเราได้ใช้เงินที่มีอยู่น้อยนิดตอนนั้นไปปรึกษาตามที่เพื่อนแนะนำ ได้ผลสรุปมาว่าเราเป็นโรคเครียดและแนวโน้มที่จะเป็นซึมเศร้า 

ซึ่งเราก็คิดว่า ถ้าเราไม่ไปวันนั้นเราอาจจะจบชีวิตไปแล้วก็ได้ หลัวจากที่ไปแล้ว เหมือนจะมีอะไรดีขึ้นนิดนึง แจ่ที่เหมือนเดิมก็คือ เรายังคิดถคงเขา รักเขา และเฝ้ามองเขาตลอดเวลา 

หลังจากนั้นเราเริ่มคิด ปรับเปลี่ยนตัวเอง อยากจะลาออกมาทำงานอยากลาออกจากมหาลัยที่เรียนเนื่องจากค่าใช้จ่ายและออกมาทำงาน แต่ทางบ้านคงไม่ยอมเราเลยต้องเรียนให้ทางบ้าน และเราก็เริ่มที่จะหาทางใหม่ๆทางที่เราทำได้ ทางที่เราคิดว่าจะหาเงินได้ แบ่งเบาที่บ้านได้

แต่ในช่วงนั้นเองเราก็มีบ้างที่ตามส่องเขา ทักไปหาเขาบ้าง และมีวันนึงคิดยังไงไม่รู้เรากลับเข้าไปในที่ทำงานเก่าซึ่งเป็นที่ๆเราเคยทำงานกับเขา และมีเขาอยู่ในนั้น ซึ่งทำให้เขา "ร้องไห้" เพราะเรา และเราเป็นต้นเหตุอีกนั่นแหละ

แต่ก็เป็นตอนนั้นเองที่เราเริ่มเห็นทางที่จะทำงานเองได้ ซึ่งงานนั้น เราต้องใช้ความคิดและพยายามเป็นอย่างมาก เพื่อที่จะทำให้ชีวิตเรา สถานถาพเราดีขึ้น ซึ่งเราก็มีเขานั่นแหละเป็นแรวผลักดันให้เราไม่ทำผิดพลากครั้งที่ 2 จนถึงช่วงปลายปีที่แล้ว เราทำมันสำเร็จแล้วล่ะ ไม่ล้มเหลวไม่ผิดพลาดแล้วล่ะ เราจะมีชีวิตที่ดีขึ้นแต่

ถ้ามีเขาอยู่ตรงนี้ในวันที่สำเร็จก็คงจะดีไม่น้อย
อยากให้เขากลับมาจัง
อยากเจอจัง
คิดถึงมากๆเลยนะ
ถ้าเป็นไปได้ อยากจะสำเร็จให้เร็วกว่านี้
เราเริ่มกลับมาโทษตัวเอง เริ่มกลับมาเครียด อีกครั้ง จากที่ช่วง 1 ปีนั้น เราร้องไห้จนน้ำตาแทบไม่ไหล จนไม่มีน้ำตาออกมาเลย แต่ตอนนี้กลับร้องไห้โดยที่มีน้ำตาไหลอีกครั้ง เราจะทำยังไงดี 

 
อยากกลับไปหาเขาจัง
เขาจะยังรักเราอยู่หรือเปล่านะ
เขายังจะรอเราอยู่ไหมนะ
คงไม่ไหวแล้วล่ะ ตัดใจซะเถอะ เราผิดเอง เราเป็นต้นเหตุ
ตอนนั้นถึงจะคิดแบบนั้น เราก็ยังคอยเฝ้ามองเขา คอยดูเขาอยู่ห่างๆ ตามดูเขาที่มีคว่ทสุขกับชีวิตใหม่ ซึ่งเราไม่รู้เลยว่าเขา เสียใจมากมายขนาดไหน และทำให้เขาเปลี่ยนไปมากขนาดไหน

//เราไม่รู้ความรู้สึกเขาเลย
//และในช่วง 1 ปีนั้นเราแสดงเก่งมากๆ เก็บความรู้สึกเก่งมากๆ และเราก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน เราเริ่มหันมา คิดถึงเขา ฝั้งมองเขา และยินดีกับเขา เริ่มคิดได้ว่า คงไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม คงเสียเขาไปตลอดไปแล้วล่ะ

ตอนต่อไป จะมาเล่าเหตุการณ์หลังจากที่ เริ่มคิดตัดใจจากเขาไป.....
ฝากติดตามเรื่องราวต่อ ใน ความผิดพลาดของฉัน เด็กไม่รู้จักโต 3 เร็วๆนี้
SHARE
Writer
NatkungS
Gamer
เด็กน้อยที่ความคิดไม่รู้จักโต อาจจะอธิบายหรือเขียนไม่เก่ง แค่อยากมีพื้นที่ได้จดบันทึก

Comments