กลางดึก..
:มึงจะนอนยัง
:ยัง แต่ง่วงว่ะ
:ง่วงจริง
:พวกกูยังไม่ดีกันเลยว่ะ
:เอาน่ะมึง ค่อยๆคุยกัน
:กูจะหนีนอนละ
:ทิ้งกูว่ะเพื่อน
:ก็กูง่วงแล้วว
:อย่าพึ่งนอนว่อย


ปัดสตอรึ่ไอจีไปเรื่อยๆ จนเจอของรุ่นพี่ที่เราปลื้มๆอยู่ลงกับผู้หญิงที่คณะ 

เหมือนคนคุยกันเลย


เลยหนีจากสตอรี่ไอจีมาเข้าเฟสบุ๊ค 
ก็ไปเจอโพสของรุ่นพี่อีกคนที่เราก็เคยปลื้มอยู่

ลงรูปคู่ที่ไม่ใช่รูปคู่ เป็นรูปจากที่เดียวกันแต่ผลัดกันถ่าย ก็น่ารักดี..


อกหักดังโป๊ะเลยครับจังหวะนี้


"อกหักซ้ำซ้อนนะครับเนี่ย"
เราลงสตอรี่แบบนี้ ก็ตลกดี 


เราก็ยังเข้าเฟสและเลื่อนโพสไปเรื่อยๆ
ก็เจอทั้ง

"ยืนหนึ่งเรื่องผิดหวังซ้ำๆซากๆ"

"สมหวังคืออะไร ชื่อคนรึเปล่า"

"นอนดึกไม่ใช่ว่ามีคนคุยนะ เหงา"



โอ้โหบางทีก็คิดนะว่า บังเอิญขนาดนี้เลย คนสร้างเฟสบุ๊คเขารู้ใจเราขนาดนี้เลยรึไง มันตู้มโถมมาทีเดียว จนเราอินและดิ่งตาม 

ทำไมคืนนี้เซ็นซิทีฟจังวะ


ไหนจะเพลย์ลิสต์ที่เจอใน Spotify 
"ยังไม่ได้บอกชอบ เพื่อนก็รอปลอบที่ร้านเหล้า"


นี่ว่าแค่ชื่อเพลย์ลิสต์ก็กินขาดแล้วนะ 
ยังไม่นับแต่ละเพลงในนั้น โอ้โห..


ในช่วงเวลา 22:32
เราลองนอน หลับตา ฟังเพลง ปล่อยความรู้สึกไหลไป อืมมมจะหลับแล้ว เราคงนอนไปเลย
แต่ว่า



"ไม่น่ากินน้ำก่อนนอนเลย"



:มึงนอนยัง
:จะนอนละแต่ปวดฉี่ จบเลย
:น่าสงสารว่ะเพื่อน555
:เห่อออละคืนนี้อยู่ๆกูก็ดิ่งเนี่ย
:ทำไมม
:ไม่รู้ว่ะ เคว้งๆ



แล้วจากเคว้งๆก็กลายเป็นว่า 
หน่วง 


มันจึ้กอยู่ในอก เราเลยหารูปไปวาด
เลื่อนไปเรื่อยๆ จนเจอรูปนึง ถ่ายตอนไปกินหมูกระทะกับเพื่อนกลุ่มใหญ่


เป็นรููููปที่คนถ่ายหันไปถ่ายชายหญิงในกลุ่มเรา
เรานั่งข้างๆคนถ่ายพร้อมกับกินไอศกรีมชาเขียวอยู่ เราจำความรู้สึกตอนนั้นได้ดีเลย 


เป็นครั้งแรกที่เราเบือนหน้าหนี ถ้าเรายังมองอยู่อย่างนั้น เราคงฉุดอารมณ์ขึ้นไม่ทันแน่เลย


แต่ตากล้องดันเล่นตลก นางหันกล้องมาถ่ายเรา
ทำไงได้อ่ะ
เราหยิบตะเกียบขึ้นมาทำท่าและยิ้มร่า

ตอนนั้นเราก็จำได้ว่าปรับอารมณ์ทันนะ 
แต่พอมาเห็นรูปตอนเราจะวาดจริงๆ

แววตามันเก็บไม่ได้เน้าะ 
ยิ้มก็เหมือนจะฝืนนิดๆด้วย


เราต้องฝึกให้เนียนกว่านี้ซะละ
ในขณะวาดเราก็อารมณ์แปรปรวนไปหมด ในรูปที่วาดเราลงสีขาวเทา คงเหมือนความรู้สึกอารมณ์เราในตอนวาด มันไปไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะไปขาวหรือดำ สับสนไปหมด 

แต่กลายเป็นว่า รูปออกมาดี จนมีคนชม เราก็อธิบายเรื่องราวไป จนได้คำตอบมาว่า
"รูปเราจะชัดขึ้น ถ้าเราจำความรู้สึกในตอนนั้นได้"
ประโยคนี้มันทัชใจมาก

"เศร้าหน่อย แต่รูปออกมาดีนะ"
เราแอบขำประโยคนี้ และเถียงไม่ออกเลย 555


จนเราก็นึกย้อนกลับไป เมื่อก่อนในตอนกลางดึกเวลาที่เรารู้สึกเคว้งๆหน่วงๆแบบนี้ เรามักจะมีคนๆนึงแชทๆนึงเป็นสีชมพูนู้ดที่เราตั้งใจตั้งให้ไม่ซ้ำกับแชทใคร เราจะทักคนๆนี้ตลอด 
ถึงแม้ว่าคำตอบที่ได้จะเป็นคำด่าหยาบคายหรือการตักเตือน แต่สุดท้ายเขาก็แสดงความเป็นห่วงและคอยปลอบให้กำลังใจเรา รึบางทีก็ชวนเราเถียงจนอารมณ์ดีขึ้นเสมอ..

ตอนนี้คุณหายไปไหนแล้ววะ
อยากจะถามแบบนี้เหมือนกัน แต่ก็ได้แค่คิดในใจแหล่ะ เพราะเขาก็มีคนของเขาแล้ว 
ชายหญิงที่ทำเราดิ่งในรูปที่อยู่ร้านหมูกระทะ 
คือเขา
ในคืนนี้ที่ไม่ว่าจะเคว้งเรื่องนั้นเรื่องนี้ แต่คนที่ทำเราดิ่งจนข่มตานอนก็ยังเห็นอยู่
คือเขาอยู่ดี

อ่านแล้วแลดูบ้าๆบอๆนะ
ไม่เถียงหรอก..
แต่เราอยู่กับการเห็นเขามีความสุขได้นะ 
....



โคตรคิดถึงเลยนะรู้มั้ย



ถ้านอนดึกกว่านี้คงดิ่งมากแน่เลย
อืมมม

นอนดีกว่า

ลงสตอรี่เมื่อ 
00:31


; )
SHARE
Writer
bfresh
writer
ไม่มีใครใจร้ายหรอก มีแค่เราต่างหากที่ทำตัวเอง

Comments