" Don't lose who you are "
| บทที่ 9 |


" ข้าเป็นราชินีได้ ไม่จำเป็นจะต้องพึ่งพาบุตรชาย ดินแดนนี้ขาดผู้ชายไปอาณาจักรมันจะล่มสลายหรือไงกัน!! " เธอเอ่ยขึ้นเสียงดังมีน้ำเสียงกึ่งโมโห

" แต่หากไร้บุตรชายซักคนสายเลือดพวกเจ้าก็จะดับสูญไปไม่มิใช่หรือ? " เจ้ายักษ์เอ่ยถาม

" ก็ให้มันสูญสิ้นไปเสียเถอะ!!! นอนพักแล้วรีบๆหายให้ไวๆ "

ลิเลียเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะสะบัดตัว เดินออกไปจากห้องของเจ้ายักษ์ ประตูบ้านใหญ่กระแทกปิดลงเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับเธออยากจะให้ห้องนี้พังลงมาเสียทีเดียว

เจ้ายักษ์กำลังจะบอกนางเรื่องแผนการชิงบัลลังค์ของเอมิเลีย ก็มิวายโดนโมโหใส่เสียแล้ว 

.

.

หน้าประตูห้องของเจ้ายักษ์ 

ลิเลีย ยืนประจันหน้า กับ เฟรลิเซีย และโลลูก้า น้องสาวต่างมารดาทั้งสองของเธอ 

ผู้เป็นน้องรีบทำความเคารพอย่างนอบน้อม

" พวกเรามาเยี่ยมแขกของท่านพี่ ได้ยินว่าเขาป่วยไข้ โลลูก้านำยาที่สกัดพิเศษมามอบให้แก่เขา"


'วันนี้ไม่ใช่วันดีของข้าสินะ มีแต่เรื่องน่าโมโหเกิดขึ้นเต็มไปหมด' 

ลิเลียพลันนึกได้ว่ายังไม่ได้ร่ายมนต์เปลี่ยนเจ้ายักษ์สภาพทรุดโทรมในห้องให้เป็นร่างมนุษย์

เธอมองน้องสาวทั้งสองด้วยสายตาเย็นเยียบ โดยเฉพาะ เฟรลีเซีย ครึ่งภูติครึ่งแม่มดผู้มีลักษณะท่าทางอ่อนหวานบอบบางคล้ายกับนางฟ้าหากแต่เธอไม่มีปีกเท่านั้น และไหนจะการสนิทชิดเชื้อ
เกินหน้าเกินตาของเฟรลีเซียกับ'เจ้าตัวอัปลักษณ์ของนาง' ทำให้ยิ่งรู้สึกโมโหมากกว่าเดิม

'ดี !! จงไปออดอ้อน เจ้ายักษ์โง่อัปลักษณ์นั่นให้สาแก่ใจพวกเจ้าเถอะ '


"ตามสบาย ...หากเห็นสิ่งใดผิดปกติพวกเจ้าก็ช่วยเงียบไว้ด้วย" ลิเลียกล่าวเรียบๆ

รอยยิ้มประหลาดปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอก่อนเดินจากไปพร้อมเหล่าองครักษ์


He has the heart of a lion, the skin of a rhino, and the soul of an angel

ประตูห้องเปิดออกอีกครั้ง

โดยองค์รักษ์หนุ่มซิกมุนด์  หญิงสาวทั้งสองเดินตามร่างสูงๆนั้นมาด้วย

เจ้ายักษ์ที่กำลังจะล้มตัวลงนอน ก็ต้องคงท่านั่งกลับมาอีกครั้ง 

เขาก้มมองฝ่ามือโตๆของตัวเอง ไม่กล้าสบตา

ทิ้งให้ภายในห้องมีเพียงความเงียบที่เหมือนกำลังกัดเซาะหัวใจเจ้ายักษ์

'ร่างกายใหญ่โตและอัปลักษณ์ดั่งอสูรกาย

พวกเจ้าคงตกใจมากสินะ' เจ้ายักษ์ ครุ่นคิด

พลันผุดภาพความทรงจำวัยเด็ก

เจ้ายักษ์ที่อยากจะเข้าไปวิ่งเล่นกับเด็กในหมู่บ้าน ที่ไล่จับกันอย่างสนุกสนานส่งเสียงเจื้อยแจ้ว

หัวใจของเด็กน้อยแต่มีความสูงราวชายฉกรรจ์

'มนุษย์โข่ง'

'ตัวประหลาด'

เพียงแค่อยากเล่นสนุกตามประสาเด็ก ในวัยเดียวกัน แต่ทุกๆคน หนีหายไป ถ่อยห่าง.....

ความเหงาและโดดเดี่ยว ก้าวเข้ามาสู่หัวใจดวงน้อยๆนี้ ตั้งแต่วัยเยาว์ มีเพียงบิดาที่คอยมอบรอยยิ้มแสนอบอุ่นดั่งแสงอาทิตย์ยามเช้า บิดาที่เห็นเขาเป็นเพียงเด็กชายวัยเก้าขวบคนหนึ่ง

สัตว์ป่า...

เพื่อนของเขาคือเหล่าสัตว์ป่า แม้ไม่พูดคุยสื่อสารแต่เขาก็รับรู้ได้ สัญชาตยาณสัตว์ป่าไร้ซึ่งการ ดูถูก ดูแคลน แม้จะมีรูปร่างหน้าตา ประหลาดเพียงใด 
สำหรับ สัตว์ มนุษย์ก็คือมนุษย์
ความเหงาและปวดร้าวหัวใจนี้กลับมาอีกครั้ง
การถูกแบ่งแยกถูกรังเกียจในอดีต
' กลัวเหลือเกิน '
.
.
.

เสียงหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ เสียงนั้นใสกังวาล ดึงสติเจ้ายักษ์กลับคืนสู่ปัจจุบัน

"ท่านเป็นอย่างไรบ้าง?" เฟรลิเซียกล่าวด้วยรอยยิ้ม

เจ้ายักษ์รู้สึกประหลาดใจ นางไม่มีอาการตกใจกลัวกับสภาพร่างกายของเจ้ายักษ์ 

เจ้ายักษ์ยกฝ่ามือหนาๆลูบคลำใบหน้าตัวเอง

'หยาบ..ขรุขระ.... เจ้ายักษ์อัปลักษณ์อย่างแน่นอน ตัวข้าในตอนนี้'

" ขะ ข้าก็ยังไม่ค่อยรู้สึกดี...เท่าใดนัก " เจ้ายักษ์ตอบด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด 

ซิกมุนด์พาเหล่าข้ารับใช้ออกไปจากโถงนี้เหลือเพียงเจ้ายักษ์และแขกของเขา

" สวัสดี ภูติยักษ์ " เสียงน้อยๆ ดังออกมาจากข้างหลังของเฟรลิเซีย 

โลลูก้า สาว(เด็ก)น้อยในชุดกระโปรงจับจีบน่ารัก เธอโผล่หน้าออกมาทักทายเจ้ายักษ์ ด้วยน้ำเสียงปกติอีกเช่นกัน 

"สวัสดี ท่าน โลลูก้า" 

คิ้วที่ขมวดขึ้นเล็กน้อยนั้น บ่งบอกถึงความประหลาดใจของเจ้ายักษ์ ที่ทำให้พวกหล่อนเข้าใจได้ไม่ยาก

เฟรลิเซีย เดินไปยกอาหารและน้ำมาวางไว้ที่ตักเจ้ายักษ์ และ นั่งลงบนเก้าอี้ที่ก่อนนี้ลิเลียเคยนั่งอยู่

" ท่านไม่ต้องกังวลไปหรอก  ว่าพวกเราจะตกใจหรืออะไรกับตัวตนของท่าน ..." เธอกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน 

เจ้ายักษ์ตักซุปอุ่นๆ เข้าปากแก้อาการประหม่า

" เวทย์มนต์ของท่านพี่ลิเลียไม่สามารถปิดบังซ่อนเร้นรูปกายของท่านจากสายตาของภูติป่าอย่างเราได้ตั้งแต่แรก ภูติไพรหรือนางไม้ล้วนมองเห็นสิ่งต่างๆที่ผู้คนมองไม่เห็น มันคือพรสวรรค์ของพวกเรา ทำให้มีหน้าที่ปกป้องดูแลผืนป่าและสรรพสิ่งต่างๆ"

'อ้อ เป็นเช่นนี้นี่เอง' เจ้ายักษ์รู้สึกใจชื้นขึ้นมา

" ส่วนข้าก็ตกใจเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแหละ!

วันนี้ท่านไม่หล่อเหลาเอาซะเลย ..ข้าก็เลี้ยงพวกยักษ์ ไว้ใช้งานอยู่มาก ท่านจัดว่า ดูดีกว่าพวกมันเยอะเลยหล่ะ ยักษ์ของข้าทั้งน้ำลาย น้ำมูก ไหลย้อย น่าขยะแขยงสุดๆ แต่พวกมันก็เชื่องมากๆเลยนะ !!"

' เป็นยักษ์ที่ดูดีสินะ -_-a ข้ารู้สึกภูมิใจ....'

โลลูก้าที่ดูคล้ายเด็กสาวน่ารักนี้ เธอเป็นครึ่งของเผ่าคนตัวเล็ก เธอจึงอ่อนเยาว์ ตัวเล็กน่ารัก มวยผมสองก้อนประดับด้วยเครื่องศรีษะของเด็กสาว และการแต่งกายที่ทำให้เธอดูเหมือนกับตุ๊กตาเดินได้ ดูอย่างไรก็น่าเอ็นดู น่าอุ้มมากอดไว้ 

"ยานี่จะช่วยให้ท่านฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว " โลลูก้า วางขวดยาเล็กๆสีส้มๆผูกโบว์น่ารักที่โต๊ะข้างเตียงของเจ้ายักษ์

"การปรุงยาของนางเป็นหนึ่งไม่มีสองในอาณาจักรแห่งนี้เลยล่ะ" เฟรลิเซียกล่าวขึ้น

" ท่านพี่เฟรเลียอย่ายอข้านักสิ!" 

" ข้าต้องขอโทษด้วยที่ปกปิด และขอบคุณพวกท่านเหลือเกินที่ดีกับข้าถึงเพียงนี้ หากมีสิ่งใดให้ข้าตอบแทนน้ำใจได้บ้าง ท่านจงอย่าเกรงใจแม้แต่น้อย"

เฟรลิเซีย และโลลูก้า พูดคุยกับเจ้ายักษ์อยู่สักครู่หนึ่ง ก็ขอตัวกลับเพื่อให้เขาได้พักผ่อน 
เจ้ายักษ์รู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างมากที่ ตัวตนของเขา ได้รับการยอมรับ

'ไม่ว่าเขาจะน่าเกลียด ประหลาด หรือแตกต่าง ไม่ว่าอะไรก็ตามเขาก็สมควรได้รับ ความรัก และ การปฏิบัติเช่นเดียวกับผู้อื่น มิใช่หรือ?'

พระเจ้าไม่เคยทอดทิ้งเขาใช่หรือไม่?
.

.

.

ระเบียงทางเดินที่สองสาว ได้เดินจากไปนั้น

เอมิเลีย ยืนหลบอยู่ ที่มุมโถง ข้างแจกันดอกไม้ใหญ่ สีหน้าเป็นดูเป็นกังวลยิ่งนัก เธอยืนอยู่ตรงนี้อยู่หลายชั่วยาม  ลิเลีย เฟรลิเซีย โลลูก้า แม้แต่ลักซ์ที่เข้าไปเยี่ยม ก็จากไปหมดแล้ว 

เธอยืนอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่นี้อยู่ครู่หนึ่ง  



ครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะค่อยๆก้าวเท้า
.
.
.
.

เดินจากไปอย่างเงียบๆ

ทิ้งไว้เพียงไอเย็น ที่ค่อยๆปรากฏขึ้น

เป็นรอยเท้าเล็กๆ 

.
.
.

To be continued~



🦋 爪丨几ㄖ尺 丂乇ㄒ乃卂匚Ҝ🦋


Time out : ตื่นมาเขียนเรื่องราวเจ้ายักษ์ทุกๆเช้า จนรู้สึกผูกพันธุ์และเอ็นดูตัวละครที่ตัวเองสร้างขึ้น
บ้าที่สุด!! 
'โลลูก้า' เป็นชื่อตัวละครที่เกือบพลั้งมือพิมพ์เป็นโลลิอยู่หลายครั้ง 😱😅
ในตอนนี้ถึงเจ้ายักษ์ไม่หล่อแต่ฮ็อตนะจ้ะ 🤭


Inspiration : Who you Are| Jessy J








SHARE
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

yourbestfriend
3 months ago
น้อนนนนโลลูก๊าาาาา
Reply
MinorSetback
3 months ago
เอ็นดูหนูโหน่ยย55
stnwc
3 months ago
ติดตามค่ะ❣️
Reply
MinorSetback
3 months ago
🥰🙏💕