เริ่มตรงไหน และจบเมื่อไหร่ ความรักของเรา


สรุปว่า เรารักกัน ในความว่างเปล่า 
ฉันจะวางความรู้สึกของฉันไว้ตรงไหนดีมันสับสนพอ ๆ กับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

ความรักมันไม่ได้สำเร็จรูปใช่ไหม มันแค่ “กึ่ง” 
กึ่งหนึ่ง คือความรู้สึก รัก
 อีกกึ่ง คือความรู้สึก กลัว

ใครคนหนึ่ง นั่งคุยกับฉันทั้งวัน ตั้งแต่เช้ายันเย็น เพียงเพื่อจะบอกว่า ไม่รัก สิ่งที่ทำอยู่คือ เป็นห่วง
คนปกติดูก็รู้ว่าเขาแคร์ แบบนี้แหละที่เรียกว่ารัก
รักแต่ไม่พูดว่ารักเวลาฉันโมโห เขาก็อธิบาย อย่างใจเย็น
ดูก็รู้ว่า เขายอมให้ และตามใจฉันขนาดไหน
เวลาไปไหนเขาก็บอกเสมอ ทั้งที่ฉันไม่ได้ร้องขอ
ตอนนี้เขาเปลี่ยนไป เขามาไม่สม่ำเสมอ อยากมาก็มา อยากหายก็หาย เขาสร้างระยะห่างแบบเดาทางไม่ได้ 
เขาทำเหมือนที่ฉันเคยทำกับเขา 
หรืออยาก “เอาคืน

“ฉันมีเรื่องปกปิด และสร้างระยะห่่าง” เขาบอก
“เพราะอะไรฉันจึงไม่อยากได้เขาเป็นแฟน” เขาถาม
“เพราะอะไรเขาถึงไม่อยากได้ฉันเป็นแฟน” ฉันถามเขา ในคำถามแบบเดียวกัน 

เราอยากเป็นแฟนกัน แต่
เราไม่รู้จะเริ่มมันยังไง ความรักของเรามีข้อแม้ 
เงื่อนไขมากมาย อาจจะไม่ใช่รักที่สวยงาม
อาจจะไม่ลงตัว หรืออาจจะไม่ใช่ความรัก 
หรือนี่คือความรักที่ว่างเปล่า  

เขาต้องเดิมพันด้วยชีวิตของเขา เขาทำธุรกิจอยู่ในระบบกงสีของที่บ้าน แบบลูกชาวจีน ฉันเข้าใจ มันยากที่จะออกมา และฉันก็ไม่กล้าพอจะรับประกันว่า จะดูแลเขาได้ตลอดไป และรักของเราจะเป็นตลอดกาลหรือเปล่าฉันไม่แน่ใจ 
นี่คือสิ่งที่เขากลัวและไม่ได้พูดออกมา 
ถ้าเลิกกัน ใครจะรับผิดชอบ เขาคงไม่เสี่ยง...

และฉันจะพูดได้อย่างไรว่า รักของเราจะชั่วนิรันดร์
เพราะว่ามันยังไม่เริ่มต้นด้วยซ้ำไป 

เพราะเมื่อถึงเวลา ในวันที่รักของเราจบลง ฉันจะไม่ฝืนต่อไป ถึงเวลาปล่อยมือ เขาคงกลัวจะเป็นแบบนั้น เพราะฉันแค่เริ่มต้นใหม่ ด้วยวัย 30 กว่า ส่วนเขาวัยเกือบ 50 ปี ชีวิตที่เหลือจะเป็นความเจ็บปวดที่ว่างเปล่า เขาไม่กล้าแลกกับมัน และฉันไม่มีอะไรรับประกันเขาได้เลย 

ฉันเข้าใจ ในสิ่งที่เขาเป็น
ฉันไม่อยากเห็นเขาเจ็บปวด 
และฉันเข้าใจสิ่งที่ฉันเป็น 
ถ้าฉันรู้สึกเจ็บปวดฉันก็จะไม่ทนฝืน

เขาจะเอาชีวิิตมาเสี่ยงกับคนอย่่างฉันทำไม
เพราะเราไม่รู้อนาคต และฉันก็ตอบไม่ได้
ฉันไม่กลัวหรอกว่า จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้
สำหรับฉัน...ชีวิตยังอีกยาวไกล
ถ้าต้องเลิกกันด้วยเหตุผลบางอย่าง
ก็ต้องยอมรับมัน
แต่ที่ฉันก็กังวล เราจะเริ่มต้นกันยังไง
มันแทบ จะเลือนลาง แบบที่ ทำอะไรไม่ถูก
ฉันอาจคิด เราจะอยู่กันได้ยังไง
เขาอาจคิด ถ้าเลิกกันจะทำยังไง
ฉันกับเขา เหมือนเส้นขนาน อายุเราห่างกัน 15 ปี ชีวิตเราคิดต่างกันได้แบบ 180 องศาเลยทีเดียว 

และลงท้ายที่ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน
อดีตเราเคย เป็นคนที่เหมือนจะเคยรักกัน 
แต่ก็รักกันไม่ได้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง
อาจจะเป็นเหตุผลของตอนนี้ 

เมื่อ 10 ปีที่แล้ว
เขายังเจ็บฝังใจที่ฉันทิ้งเขาไป ฉันไม่เลือกเขา
เขาเฝ้าย้ำถามคำถามนี้ ตอนนั้นก็เหมือนตอนนี้
เพราะฉันไม่รู้จะเริ่นต้นกับเขายังไง ฉันเลยต้องไป ฉันเจ็บปวดจากความเย็นชา และการเป็นภาพเบลอของเขา 
เขาทำเพื่อปกป้องตัวเองจากความเจ็บปวดที่ได้รับจากฉัน 
ทุกอย่างเกิดขึ้นสัมพันธ์กัน อย่างแยกไม่ออก อะไรคือเหตุอะไรคือผล สิ่งที่ฉันทำส่งผลต่อเขา สิ่งที่เขาทำส่งผลต่อฉัน การกระทำของพวกเราสะท้อนกรรมกันไปมา ไม่ใช่เพราะเขา ไม่ใช่เพราะฉัน เพราะเรา
เราพยายามหาคนผิด ถ้าจะผิดก็ผิดกันทั้งคู่ 

ตอนนี้ก็ยังเป็นแบบนั้น มีความขัดแย้งในจิตใจ
เหมือนว่า
ฉันรู้จักตัวตนเขาน้อยมาก เราแทบไม่รู้จักกันเลย
และทุกครั้ง เขาอาจไม่รู้ตัวว่า เป็นคนผลักฉันออกไป เหมือนที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ 

ตอนนี้ เขาเป็นคนที่ฉันไม่ได้รู้จัก 
ฉันรู้สึกไม่แน่ใจ และรู้สึกกลัว

เรามาเริ่มต้นใหม่ ลืมอดีตกันเถอะ 
แล้วแสร้งว่า“ไม่รักกัน” 
เขาบอกว่า วิธีการแบบนี้ จะทำให้ลืมความเจ็บปวดได้ ...
แต่สำหรับฉัน การทำแบบนั้น คือความเจ็บปวด

เราล้างไพ่ใบเก่า และเริ่ม เป็นคนที่ 
“เพิ่งรู้จักกัน”
ให้ฉันเป็นตัวฉัน...แบบที่ฉันเป็น
และเขาเป็นเขา...อย่างที่เขาเป็น

ทรมาน...
จบไม่ได้ ไปต่อไม่เป็น 
แล้วเสแสร้งว่า....ไม่รักกัน 


“คนไม่รักกัน จะคุยกันเพื่ออะไร
ถ้าไม่รักกัน ก็ไม่คุยกันแล้ว” ฉันคิดและพร้อมจะเดินจากไป 
“คุยกันไปเรื่อย ๆ ให้รู้สึกชินชา และหายไปเอง” เขาบอกเหมือนว่ายื้อเวลาต่อ ให้ความเสียใจจางไปเอง

จะเห็นว่า “วิธีการคิดเราต่างกันไม่ใช่แค่ 1 องศา และต่างกันคนละขั้วเลยทีเดียว”

สุดท้ายแล้ว 
เราตกลงอยู่ในสถานะ “หมู กับ แมว”
เขาเป็นหมู ฉันเป็นแมว ก็น่ารักดี แต่เจ็บปวดว่ะ

มันเป็นทางออกที่ดีต่อใจเขา
แต่สำหรับฉัน มันคือการหลอกตัวเอง

หายไปยังเจ็บน้อยกว่า ยิ้มให้กัน 
บนความรู้สึก เสแสร้งว่าไม่รักกัน 

พูดว่า..ฝันดี หรือ คิดถึง ยังไม่ได้เลย
เขาบอกว่า อยากให้ฉันเป็นภาพเบลอ
แล้วจางหายไป แบบที่ไม่รู้สึกอะไร 

ฉันเข้าใจเหตุผลของเขาว่า
เพราะอะไรเขาจึงอยากให้ฉันหายไป
เพราะว่าเรารักกัน แต่รักกันไม่ได้ จะเริ่มกันยังไง
เมื่ออีกคนไม่มั่นใจตัวฉันว่า ฉันจะอยู่เป็นนิรันดร์
และฉันก็ตอบไม่ได้ ว่าความสัมพันธ์เราจะไม่จบลง
เรื่องของอนาคต....และที่สำคัญ เรายังไม่เริ่มรู้จักกันจริง ๆ ด้วยซ้ำ 

เขาบอกว่าฉันปิดบัง สร้างระยะห่าง
ฉันก็คิดว่า เขาปิดบัง สร้างระยะห่าง
เขาไม่รู้ตัวเลยว่า สิ่งที่เขาคิดว่าฉันทำ 
เขากำลังทำมันอยู่ ...

เหมือนว่าสิ่งที่เขากำลังทำ ภาพเบลอ เฉยชา แกล้งว่าไม่รัก เพื่อให้ ฉันทน 
และทดสอบฉันว่า ฉันจะไม่ไปไหน เขาจะได้มั่นใจในตัวฉัน ว่ารักของฉันจะเป็นนิรันดร์สำหรับเขา
ไม่ต้องทดสอบอะไรฉัน เพราะฉันจะไม่ทน 
ฉันจะไม่ทนกับความเฉยชาของเขา ตัวตนที่แท้จริงเขาไม่ได้เป็นแบบนั้น เขามีรักที่ลึกซึ้ง อบอุ่น แต่ไม่แสดงออกมา เขาอยากให้ฉันอยู่ตลอดกาล แต่ไม่เปลี่ยนวิธี ยังสร้างเงื่อนไขเดิม และฉันก็เป็นคนเดิม ที่จะไม่ทนกับเรื่องเจ็บปวดพวกนี้ ให้ตัวเองไร้ค่า ฉันมีค่าคู่ควรกับรักที่ดี ถ้าอยากให้ฉันอยู่ตลอดไปชั่วนิรันดร์ ก็ทำตัวให้คู่ควรกับความรักของฉัน ฉันจะทำตัวให้คู่ควรกับรักของเขาเช่นกัน 

แต่ไม่ใช่การเสแสร้ง และทนฝืน รักไม่ใช่การอดทน รักคือสุข ไม่ใช่สมมุติสร้างทุกข์ขึ้นมาทดสอบกัน แต่ฉันเข้าใจ ว่าทำไมเขาอยากทดสอบเพราะฉันเคยทิ้งเขาไป ถ้าลองมองอีกมุม
เขาเองต่างหากที่ปล่อยมือฉันไปเอง

การแสร้งว่า ไม่รักกัน
มันเจ็บปวดกว่าการไม่รัก ซะอีก

ถ้าฉันหายไปเลย เขาจะรู้สึก ว่างเปล่า เขาบอก
สำหรับฉัน การอยู่เป็นภาพเบลอให้เขา
เจ็บปวดกว่า การหายไป 
ฉันต้องเลือกทำเพื่อเขา หรือเพื่อตัวเอง 
ใครต่างก็รักตัวเองกันทั้งนั้น 
เลือกให้เขาเจ็บ หรือเลือกที่จะเจฺ็บเอง 

เราทั้งคู่ รักตัวเอง เกินกว่าจะยอมให้ ตัวเองเจ็บ 
เขาบอกว่า ถ้าฉันไม่เหวี่ยง ก็คงอยากเป็นแฟน
เขากลัวว่า ชีวิตที่เหลือของเขา จะเต็มไปด้วยความทุกข์ จากการโดนฉันเหวี่ยง

แต่สิ่งที่ฉันได้ยิน จากหัวใจเขา 
เขาไม่ได้พูดมันออกมา
คือ อย่าทิ้งเขาไปอีก
ช่วยทำให้มั่นใจ ว่าจะไม่ทิ้งเขาไปไหน
เขาเจ็บแบบเดิมไม่ไหวแล้ว

ลึก ๆ แล้ว ฉันเชื่อว่า เขารู้ว่า ถ้าได้อยู่กับฉัน 
ฉันจะน่ารักมากแค่ไหน แต่ที่พูดไปแบบนั้น เพราะเขาอยากมั่นใจ ว่าสิ่งที่เขาต้องการอื่น ๆ จะได้รับการตอบสนองจากฉัน 
แต่ด้วยความถือตัว และถือทิฐิของฉัน ฉันไม่สามารถให้สิ่งที่คนอื่นเรียกร้องจากฉัน ฉันไม่ต้องการให้ใคร เรียกร้องอะไร ถ้าเขาอยากได้มัน เขาต้องแลกด้วยหัวใจ ของเขา ไม่ใช่ร้องขอ 

เขาจะทำตัวแบบไหนก็ได้ ในขณะที่บอกฉันว่า ห้ามเหวี่ยง...มันเป็นไปไม่ได้เลย เขาต้องทำตัวให้เหมาะสมกับการแสดงออกของฉันเช่นกัน ถ้าทำตัวยั่วโมโห แล้วห้ามฉันเหวี่ยง ดูไม่สมเหตุสมผลเท่าไหร่ 

นี่คือมาตรฐานที่เขาและฉันสร้าง
เราคิดว่าเราไม่ยอมกัน
แต่สุดท้ายก็เห็นอยู่ ว่าเรายอมกันและกันเสมอ 
เขายอมให้ฉันโกรธ และฉันก็ไม่เคยเหวี่ยงใส่เขา เราคุยกันด้วยเหตุผลได้ และเข้าใจกัน
ตอนนี้เราโตกว่าตอนนั้น 

วันนี้เราคุยกันทั้งวันแต่ไม่ได้ข้อสรุป 

สิ่งที่พวกเราพูด กับสิ่งที่เรารู้สึก
มันสวนทางกันแปลก ๆ 
สับสน จนไม่รู้จะต้องทำตัวอย่างไร

เขาทำเหมือนไม่ต้องการฉัน 
แต่ไม่อยากให้ฉันหายไป
ฉันเหมือนต้องการเขา
แต่อยากจะหายตัวไป 
เพราะเขาทำเหมือนไม่ต้องการฉัน

สับสนจังเลยเนอะ เราต่างต้องการกันและกัน
แต่เรากลัวเกินกว่า จะเสี่ยง ขีวิตเรามีเรื่องต้องทำ
เรามีต้นทุนและการเดิมพันที่สูง รเราจะยอมแลกกับชีวิตที่เหลืออยู่..หรือเปล่า ชีวิตเรามีสิ่งสำคัญที่ต้องทำมากกว่า จะมาคิดค้างคาเรื่องความรัก แบบนี้ 

ฉันก็คิด...แบบเดียวกับที่เขาคิด
ฉันและเขา ต่างก็กลัวการปล่อยมือกัน
แต่สุดท้ายเราก็ปล่อยมือกัน เพราะความกลัว

ฉันไม่สามารถอยู่เป็นภาพเบลอ ให้เขา
และแสร้องว่าไม่รัก ..ฉันทำไม่ได้ 

คงต้องใช้เวลาทบทวนเงียบ ๆ คนเดียวสักพัก
ว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันคือ อะไร 

ฉันควรทำอย่างไร 
ฉันจะวางความรู้สึกของฉันไว้ตรงไหนดี
เกมรัก ที่ไม่มี ฝ่ายรุก 




SHARE

Comments

ppim28
4 months ago
สู้ๆนะคะ อ่านจนจบเลยค่ะ เหมือนได้ข้อคิดอะไรเยอะมาก ขอบคุณนะคะ 
Reply
Rutcha
4 months ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
Aimanafnan
4 months ago
กำลังเป็นเหมื่อนกัน ต่างแค่ว่า ผมเป็นชาย เจ้าของ โพสต์ เป็นหญิง .. สู้ๆน่ะคับ
Reply
Rutcha
4 months ago
ขอบคุณค่ะ
GGP
4 months ago
เหมือนตกอยู่ในวังวนนี้...อาจต่างตรงที่บริบทของความกลัวของคุณและเขา ที่ทำให้เรื่องของเราต่างกันออกไป
แต่สุดท้ายมันก็คือเรื่องรักที่ไม่มีฝ่ายรุก, และไม่มีใครยอมปล่อยมือเพราะกลัวอะไรบางอย่าง...

เข้าใจ, และยังคงหาข้อสรุปไม่ได้เช่นกัน
Reply
Rutcha
4 months ago
อยู่ช่องว่างของกาลเวลา