สิ่งที่ (เรา) คิดว่าน่ากลัว
   เคยมีเรื่องที่กลัวกันไหม?  สำหรับเรามีหลายเรื่องเลยล่ะ เราว่าโลกใบนี้มีเรื่องน่ากลัวเยอะแยะมากมาย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "เรื่องที่ยังไม่เกิด หรือ ไม่เคยเห็น" มันก็มีทั้งนั้นแหละ "ครั้งแรก" สำหรับทุกคน ซึ่งมันน่ากลัวสำหรับมนุษย์อย่างเราๆที่ไม่เคยเจอ แต่จริงๆ...เรื่องบางเรื่องเจอหลายๆครั้งก็ยังน่ากลัว ทำไมเราถึงไม่ชินกับมันสักทีนะ? 

   เมื่อหลายปีก่อน เราได้สนิทกับเพื่อนคนนึง ซึ่งจริงๆแล้วรู้จักกันมานานนม แต่ไม่เคยมีโอกาสได้พูดกัน วันหนึ่งความชอบของเรานำพาให้มาสนิทกัน ไอ้ความที่เราเป็นมนุษย์ "รักเพื่อน" สถานการณ์ต่างๆ ทำให้เราได้เชื่อใจว่าเพื่อนคนนี้ก็รักเราเฉกเช่นเรารู้สึก เราผ่านเรื่องราวต่างๆด้วยกันมากมาย ความทรงจำในสมองของเราเมื่อวันนั้นมีแต่ด้านดีๆของเขา เราเลือกที่จะจำแต่มุมนี้ของเขา เพราะเรา respect ในคำว่า "เพื่อน" ที่ให้เขาไป ด้วยความที่เรารู้ว่าเพื่อนคนนี้พื้นเพจิตใจเขานั้นเป็นอย่างไร ใจใหญ่ไง...เราจึงอยากจะเติมเต็มส่วนนั้นของเขา เราทุ่มเทเวลาที่เรามีให้เขามากที่สุดเท่าที่เราจะทำได้ เราไม่อยากให้เพื่อนคนนี้เหงา หรือโดดเดี่ยว เราว่าเขาโดดเดี่ยวมามากพอแล้ว ในขณะเดียวกันเพราะเขา เราจึงรู้สึกว่ามีตัวตน 

   แต่สิ่งที่แน่นอน คือความไม่แน่นอน เมื่อวันนึงสิ่งที่เราชอบเริ่มแปลกแยกกันไป กลายเป็นว่าทุกอย่างมันเริ่มห่างกันไป ยิ่งไปกว่านั้นความชอบของเรากลายเป็นดาบตัดมิตรภาพของเราให้จบลง มันน่าเศร้าเนอะ เมื่อนึกถึงเวลาดีๆที่เราเคยได้ทำอะไรด้วยกัน แต่วันนี้ไม่มีแล้ว...ใช่แล้ว!!! ความกลัวของเราเริ่มต้นมาจากตรงนี้แหละ เราเคยมีเพื่อนคนนี้ไปไหนมาไหนด้วยกันทำอะไรด้วยกัน วันนึงเราไม่มีเขา เราเหมือนคนเสียสูญ เราไม่มีความมั่นใจเลย เราไม่คิดว่าเราจะสามารถเดินไปไหนมาไหนทำอะไรคนเดียวได้ ใช่..มันอาจจะดูไร้สาระ แต่เรากลัว 

  สิ่งที่เราเล่ามาข้างบนนั้นมันอาจจะดูเป็นเรื่องเศร้าไปสักหน่อย แต่ทว่าเราต้องอยู่ให้ได้ เพราะเราคือมนุษย์...แล้วชีวิตจะสอนให้เราปรับตัว...เราเชื่อแบบนั้น และมันก็เป็นเช่นนั้นจริิงๆ

  เราจำวันแรกที่เราเริ่มก้าวออกจากความกลัวนั้น คือเราต้องไปที่ๆหนึ่ง ที่เราเคยไปกับเพื่อนคนนี้และอีกหลายๆคน ซึ่งตอนนั้นเราสนุกมาก แต่ครั้งนี้มีเพียงเราและน้องเท่านั้น มันก็จะแปลกๆเกร็งๆสักหน่อย แต่เชื่อไหมว่า...มันไม่ได้น่ากลัวอยากที่เราคิดไว้เลย มันอาจจะไม่สุด แต่ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดี หลังจากนั้น การเดินทางคนเดียวของเราก็ได้เริ่มขึ้น...

   บทสรุปเรื่องนี้จริงๆเห็นคงจะเป็นย่อหน้านี้ มันเป็นเวลาสักระยะนึงแล้ว ที่เราได้ใช้ชีวิตเพื่อตัวของเราเอง เราได้ทำอะไรในสิ่งที่เราชอบ เราได้เปิดโอกาสให้ตัวเองได้เรียนรู้จักคนใหม่ๆ เรามีเพื่อนมากมาย พวกเขาอาจจะไม่ได้ซี้จนถึงขั้นไปไหนมาไหนกับเราตลอดเวลา แต่พวกเขาก็สอนให้เรารู้ว่าทุกคนล้วนมีโลกของตัวเอง เรารู้สึกสบายใจที่เราได้ให้เวลาชีวิต ให้ตัวเองได้คิด ได้ทบทวน ได้ตามหาในสิ่งที่ชอบ เราพลาดโอกาสหลายอย่าง เพียงเพราะเวลาที่จะทำสิ่งนั้น เราได้ทุ่มเทให้กับเพื่อนคนนี้ แต่เมื่อวันนี้เรามีโอกาสเราจึงคว้ามันเอาไว้ เราได้ตกตะกอนแล้วว่าไม่มีใครสามารถสร้างความสุขให้เราได้ดีไปกว่าตัวเราเอง แค่เดินเล่น ถ่ายรูป ฟังเพลง เดินดูต้นไม้ แม้จะต้องทำมันเพียงคนเดียว แต่เป็นสิ่งที่เราชอบ เราว่าความสุข มันอยู่แค่ตรงนี้แหละ...

  การมอบความรักให้กับคนอื่นเป็นเรื่องที่ดี แต่วันนี้เราต้องถามตัวเองว่า เรามอบให้ตัวเองมากพอที่จะมอบให้คนอื่นแล้วหรือยัง... ความกลัวที่เกิดขึ้นในวันนั้น เป็นเพราะเรายังไม่รักตัวเองมากพอ เรารักคนอื่นและคาดหวังให้คนอื่นรักเรา ดังนั้นความกลัวของเราในวันนั้น คือสิ่งที่เราสร้างขึ้นมาเอง วันนี้เราก้าวออกมาแล้ว...และได้ค้นพบว่า "จริงๆแล้ว โลกนี้ มันก็ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวเลย" ^^
SHARE
Writer
KhunLing
Sharing
Hopefully my writing will be your inspiration. ^^ Many thanks guys!

Comments