เมล็ดพันธุ์ของการเติบโต และสายลมของการจากไป

“หนูรักคุณนะคะ”
เธอชอบพูดกับเมล็ดพันธุ์เสมอ
เธอให้ความรักกับมันในทุกๆวัน
และเอาใจใส่มันเสมอมา
“หนูรอให้มันผลิบานอย่างสวยงามเสมอเลยค่ะ”
หนูอยากเติบโตไปพร้อมๆกับมัน”
“ผมช่วยให้มันผลิบานอย่างรวดเร็วเพื่อเธอได้นะ”
“ไม่ค่ะ”
“เวลาของเธอเหลืออยู่ไม่มากแล้วนะเด็กน้อย”
“หนูจะอดทน เพื่อรอให้มันผลิบานค่ะ”

เวลาล่วงเลยผ่านไป
เธอทำได้แค่นอนมองเมล็ดพันธุ์ที่เธอให้ความรัก
ด้วยร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรง และเต็มไปด้วยสายระโยงระยาง
คุณหมอผู้เมตตา
เดินมาตรวจอาการของเด็กน้อยด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
อ่า...คงใกล้ได้เวลาแล้วล่ะนะ

เมล็ดพันธุ์ที่เธอดูแล และเอาใจใส่
มันเติบโตเป็นดอกแดนดิไลออนที่ฟูฟ่องเหมือนสายไหม
และผลิบานได้อย่างงดงาม
“หนูดีใจจังค่ะ ที่เห็นมันผลิบาน”
อ่า...เด็กน้อย เธอช่างมีใบหน้าซีดเซียวเหลือเกิน
สายลมพัดพาดอกแดนดิไลออนริมหน้าต่างให้ล่องลอยไปไกล

“คุณว่ามันจะไปเติบโตที่ไหนคะ”
“ในที่ที่ไกลแสนไกล..”
“จะมีคนเฝ้ารอการผลิบานของมันเหมือนหนูมั้ยคะ”
“มีแน่นอนเด็กน้อย”
“แล้วชาติหน้าของหนูยังมีมั้ยคะ”
“มีสิ”
“งั้นหนูหวังว่าพวกมันจะเติบไปพร้อมๆกับหนูในชาติหน้าอีกครั้งนะคะ..”
“อืม...”

“คุณลุงคะ...หนูง่วงนอนแล้วล่ะค่ะ
มันคงจะเป็นการหลับใหลที่ยาวนานมากๆเลย”
“นั่นสินะ ขอบคุณที่เติบโตมาได้อย่างดีและแสนงดงามแบบเธอในทุกวันนี้นะ..
เอาล่ะ..ไปกันเถอะ”
“ราตรีสวัสดิ์นะคะคุณลุง.. :)”

ชาติหน้า..
ผมขอให้เธอผลิบานอย่างงดงาม ไม่เจ็บปวด และบุบสลายจนเกินไป
ผมจะเป็นคนดูแลเมล็ดพันธุ์น้อยๆนี้ด้วยความรักเอง
“ราตรีสวัสดิ์ครับ แดนดิไลออนน้อยของผม”

จากผม -ยมทูตผู้ใจดี-
18 กรกฎาคม 2563
SHARE

Comments