เป็นของคนที่ยังอยู่




เมฆฝนคลุมท้องฟ้า ทำให้ทั้งเมืองดูคล้ายชายขี้เกียจนอนคลุมโปงใต้ผ้าห่มหนาหนัก หากไม่ใช่ชาวนาหรือผู้ที่ทีอาชีพพึ่งฟ้าฝน หลาย ๆ คนคงตั้งหน้าตั้งตารอให้ช่วงเวลาเช่นนี้ผ่านไป

ว่ากันว่าเมื่อเราคิดถึงใคร เราจะเหม่อจ่องมองท้องฟ้า ความคิดถึงและหยดน้ำตากำลังระเหยขึ้นไปจับเป็นกลุ่มก้อน 

มีคนฆ่าหมาของผมเมื่อคืน...

ชิวาว่าอายุเกือบปีสองตัวนอนเรียงตากฝนบนถนนคอนกรีตหน้าบ้าน ร่างกายเเข็งทื่อ เหมือนสิ่งของ เหมือนแจกัน กระถางต้นไม้ หรือชั้นวางของไร้ชีวิต ไร้ประกายสายตา

ราวกับฉากฆาตกรรมในหนังฮอลลีวู้ด แฟนผมร้องออกมาด้วยตกใจ เพื่อนบ้านยืนมุงดูกัน เล่าถึงความปกติที่สองตัวจะวิ่งออกมาเล่นด้วยหายไป

บ้างบอกน่าสงสาร บ้างวิเคราะห์สาเหตุการตาย บ้างปลอบใจ เสียดาย คิดถึง แต่กับผมและแฟนที่นั่งร้องไห้ตรงนั้น คงคิดเหมือนกันว่า นี่คือเรื่องจริงหรือ

หลายครั้งที่เราเผชิญหน้ากับความจริงของโลก การเกิดขึ้น ตั้งอยู่และดับไป หากไม่ใช่เรื่องของคนใกล้ตัว เราก็จะยิ้มและพูดออกไปว่าเป็นเรื่องธรรมดา แต่หากเรื่องเหล่านั้นเกิดขึ้นกับเราโดยตรง ไม่มากก็น้อยต้องมีคำถามเกิดขึ้นมาว่า ทำไมต้องเป็นเรา

วันก่อนนั่งทบทวนเรื่องความทุกข์ ความสุขในร้านกาแฟ ถามตัวเองว่าเรามีความสุขมากแค่ไหน และให้คะแนนการใช้ชีวิตของตัวเองเท่าไหร่ และได้ข้อสรุปคือ ไม่ว่าจะทุกข์จะสุขหรืออะไร ทุกอย่างจะผ่านไป มันจะเป็นโมเม้นต์ที่ไม่หยุดนิ่ง คล้ายกินข้าว อิ่ม นั่ง นิ่ง ทำงาน กลับมาหิว หาอะไรกิน เวียนไปไม่สุดสิ้น

มาถึงวันที่ความผูกพันบางอย่างหายไป โมเม้นต์สุขสันต์สิ้นสุด มีเพียงภาพจำและเงาลางเลือนตามสถานที่ต่าง ๆ มีเพียงกลิ่นที่ทำให้ระลึกถึง มีเพียงของชิ้นเก่าที่พวกเราใช้เล่นร่วมกัน มีเพียงภาพถ่ายที่มีความสุขร่วมกัน

ในวันที่ความโศกสดใหม่ การทำใจยอมรับเป็นเรื่องยาก ภาพความสุขเหล่านั้นเข้าทิ่มแทงเข้าไปในจิตใจ ยิ่งเพิ่มพูนความเศร้าทบทวี

อยากตะโกนด่ากราดคนร้าย

อยากนั่งร้องไห้ดังๆ แต่ที่ทำได้คือการยกจอบเหล็กหนัก ตักดินเปียกชื้นขึ้น ก่อนโถมแรงขุดลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝนหยุดตกแต่ก้อนเมฆหนายังไม่ยอมให้แสงแดดผ่าน หยดน้ำตามใบไม้กระเด็นกระดอนตามแรงและจังหวะที่จอบเจาะลงพื้น ลมอ่อนพัดต้นกระถินและหญ้าคาลู่เป็นริ้ว 

ทั้งสองตัวจะรู้ไหมนะ ว่ามันตายแล้ว มันจะรู้ไหมนะว่าพวกมันจากไปแล้ว พวกมันจะรู้ไหมนะ ว่าพวกเราเสียใจแค่ไหน 

เมื่อชีวิตทำบางสิ่งหายไป
ความเสียใจเป็นของคนที่ยังอยู่


ผมบอกเด็กๆ ตอนตื่นว่าหมาน้อยทั้งสองตัวถูกลักไป มีคนมาขโมยสีสันไปจากบ้าน มันเลือกหยิบจับสิ่งสวยงามที่สุด พรากชีวิตตัวน้อยหายลับตาไป ทั้งคู่ได้ยินก็ร่ำไห้ ผู้แม่พยายามปลอม ผมนั่งนิ่ง การกระทำสำคัญกว่าคำสอน ผมไม่ห้ามให้พวกเขาร้อง เพราะผมก็อดกลั้นไม่ได้

ฝนตกอีกครั้งในดวงตาของพวกเรา

หลังจัดการงานช่วงเช้าเสร็จ ผมกลับมานั่งกินกาแฟในบ้านว่างเปล่า นั่งมองเงาของสองตัวน้อยทั่วบ้าน ก่อนเหม่อมองล่องลอยไปที่ท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างไร้จุดหมาย

หากความคิดถึงรวมตัวบนฟ้ามากพอ มันจะตกลงพื้นอีกครั้งในรูปของฝน ผู้คนจึงคิดถึงใครบางคน สิ่งของบางอย่างที่หายไปเสมอเมื่อเวลาฝนตก

เมื่อเป็นอย่างนั้น
สักวันฝนจะหยุด
เราจะหยุดคิดถึง

แต่ตอนนี้ขอร้องล่ะ
อย่าพึ่งหยุดเลย


SHARE
Writer
imonkey7
Unfinished Writer
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments