น้ำเต้าหู้..
วันที่ 12 
06.12 น. คนจากดาวเคราะห์น้อย B612 
ไม่มากดกริ่งที่หน้าบ้านฉันเหมือนทุกวัน 
เขาหายไป....ก็แหง๋ล่ะ เมื่อวานนี้ ฉันเพิ่งไล่เขาไปเอง 

วันนี้ฉันไม่ได้ออกไปวิ่งออกกำลังกาย เช้าวันเสาร์ต้องเตรียมตัวไปเล่นเปียโนให้เด็ก ๆ พิเศษ ทำ Group therapy ที่โรงเรียนสอนดนตรี หลังจากหยุดโควิดไป 3 เดือน นี่คือวันแรกหลังจากหยุดยาว ตื่นเต้น ประหม่า นิดหน่อย 

อาจจะเป็นความบังเอิญ พี่หมออยู่ที่นั่น เขายิ้มและเข้ามาทักทาย หลังจากการแสดงจบ 
“ครูบรรเลงเพลงเก่งนะครับ เด็กซนยังนิ่งได้เลย”
เขาเอ่ยชมฉัน
“แล้ว..พี่หมอมาทำอะไรคะ” ฉันถาม
“พี่แวะมารับลูกอ่ะครับ เรียนไวโอลิน” เขาตอบ 
“อ่อ..ค่ะ” ฉันมองหา ไม่เห็นเด็กอยู่แถวนั้น

“เรียนชั้นบนครับ อีกสักพักคงลงมา” เขาตอบคำถามที่ฉันไม่ได้พูดออกไป 
“อ่อ..ค่ะ” ฉันตอบไปเพราะนึกไม่ออกว่า จะพูดอะไรดี 

“อืม.. งั้นเดียวหนูขอตัวก่อนนะคะ” ฉันกล่าวลา
“ครับ” เขาตอบสั้น ๆ อย่างสุภาพ เหมือนวันแรกที่เจอกัน แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกชาไปทั้งตัว เหมือนโดนด่ายังไงไม่รู้ 
ไม่สิ ..ไม่ต้องรู้สึกผิด เราไม่ผิด เสียงในหัวดังก้อง ตะโกนบอกกับฉันแบบนั้น 

19.20 น. เขามากรดกริ่งที่บ้าน ฉันออกไปเปิดประตู ไม่เห็นใคร เห็นแต่ถุงน้ำเต้าหู้ ปลาท่องโก๋ พร้อมกับข้อความของเขา 
พี่ก็เหมือนน้ำเต้าหู้ เพราะมีกรดอะมิโนจำเป็นพี่หมอคงอายุมากแล้วสินะ ถึงนึกข้อความแบบนี้ออก กลิ่นอายผู้ชายยุค 80 ยุคสายลมแสงแดด ยุคที่ไร้สื่อโซเชียล กับข้อความที่ดูเหมือนชืด ๆ จืดๆ มุขที่เล่นฝืด ๆ ทำฉันยิ้มได้ ต้องใช้ความกล้าหาญแค่ไหนที่เล่นมุขแบบนี้ในยุค 2020 

เขาคงมาจากดาวเคราะห์น้อย B612 จริง ๆ สินะ
ไม่อยากจะเชื่อเลย..


SHARE

Comments