เรื่องเล่าเช้านี้ กับพี่ร้านซักรีดที่เกือบธรรมดา

" ผ้าผมอีกโดนปานได๋ครับ " เราเอ่ย
" แปดนาที รอก่อนๆ " พี่เจ้าของร้านซักรีด
พูดจบแกก็เดินไปหยิบเก้าอี้มาให้นั่ง

" หยุดบ่มื้อนี้? " แกถามขณะง่วนอยู่กับการรีดเสื้อ
" ครับ! ผมหยุดเสาร์อาทิตย์ครับช่วงนี้ แต่ช่วงหน้างานกะสิหยุดแต่วันอาทิตย์ โอ้ยยย เมื่อยหลายเฮ็ดงาน " เราตอบ

" นั้นล่ะ สู้ไปบักหรรม " แกหันมายิ้ม

ผมเหลือบไปเห็นกองเสื้อสเวตเตอร์กองสูงเท่าเอว
" ผ้าซุมนี้ เขาส่งซักติอ้าย? " เราเอ่ยถาม
" บ่อันนี้เตรียมแพ็คส่งญี่ปุ่น "

ความสงสัยเห็นช่องโหว่ และเริ่มจู่โจม
" อีหลีติ เทิ่งรับซัก เทิ่งส่งออกเลยเบาะ? "
" แม่นนนน อ้ายเปิดซักรีดกับส่งออก 2 สาขาส่งออกพุ่นเด๊ะ อีกสาขาอยู่รัชดา สาขาใหญ่แถวนั้นโรงแรมหลาย " แกตอบ
" หม่องได๋ครับรัชดา? "
" โพไซดอนนั้นหล่ะฮ่าๆ ฮู้จักคนแถวนั้นหลาย " แกขำเพราะคิดว่าเรารู้จักแลนด์มาร์กนี้แน่ๆ

" มาอยู่โดนแล้วติครับ? "
" ตั้งแต่อายุ 16 โอ้ยยยยย กว่าสิมาได้ปานนี้ลำบากหลาย มาเรียนแล้วกะเฮ็ดงาน แต่ก่อนอยู่พาต้าพุ้น เสร็จนั้นกะไปอยู่สัตหีบอีก 8 ปี ไปเป็นทหาร ซ่อมนั้นซ่อมนี้ล่ะแต่ละมื้อ "
" อ๋อออ "

" สมัยก่อนเงินมันน้อย แต่เดี๋ยวนี้ซุมหมู่อ้ายมันกะได้หลายอยู่ทหารน่ะ
ออกทหารมากะมาอยู่เซนทรัลลาดพร้าว มาเป็นพนักงานขายเครื่องใช้ไฟฟ้า เทิ่งขายเทิ่งรับดูแล เฮากะซ่อมได้เนาะ ได้มาจากตอนเป็นทหาร "

" เป็นได๋ครับตอนนั้น? "
" อยู่ได้บ่โดน ที่มาเฮ็ดซักรีดนี่กะบ่ได้ตั้งใจ พอดีเฮาเฮ็ดงาน กะเทิ่งกู้เทิ่งเอาเงินเก็บมาลง ลงไว้โดนๆกะลืมเด้ลังเที่ยน่ะ อยู่ไปอยู่มากะออก อยู่บ่ได้เป็นลูกน้องเขา ออกมาเฮ็ดซักรีด เครื่องซักนี่กะซ่อมเองเด้ในร้าน ซื้อมาซ่อมเอา โตนี้กะ 1,500 หนึ่งเด้ยังใหม่อยู่เลย เฮารับซ่อมพร้อม
สุมื้อนี้ต้องไปหาถึงหน้าบันไดบ้านลูกค้า รอลูกค้ามาหาบ่ได้ บ่ทันเขาดอก
ก่อนนี้กะลงทุนฟาร์มไก่ กับโรงงาน แต่เจ๊งแล้ว เลยเฮ็ดแค่ซักรีด "

" แล้วส่งเสื้อผ้าออกนี่ มาเฮ็ดได้จั่งได๋ครับ? " เราเอ่ย
" รู้จักเขา เลยไปรับมาแล้วส่งออก " แกเงยหน้ามาตอบ
" รู้จักเทิ่งโรงงานกับคนรับติครับ? "
" บ่ๆ รู้จักคนพาไปติดต่อ รับจากโรงงานนี่บ่ยากปานได๋ แต่ส่งออกนี่ติ๊ กว่าสิได้ เฮาต้องไปติดต่อ นำเสนอกระบวนการกับลูกค้า เปิดวีดีองวีดีโอพุ่นเด๊ะ...
เฮาต้องกล้านำเสนอความคิด สิมาอายๆบ่ได้ โชคดีอยู่ตอนเฮาเป็นพนักงานขายเฮาได้ฝึกเว้า ฝึกนำเสนอ เฮาเลยกล้า " ความภูมิใจถูกแสดงออกมา พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

" สบายเลยช่วงนี้ฮ่าๆ " เราแซวๆ
" กะบ่ปานได๋ช่วงนี้ ฝืดๆจักหน่อย โควิดนั้นล่ะ ลูกค้าเขาเข้ามาเบิ่งสินค้าบ่ได้ สุเที่ยเขาสิมานั่งเลือกเลยเด๊ะ แต่ตอนนี้ต้องถ่ายรูปส่งไปให้ เขามีประเพณีเด๊ะญี่ปุ่นอ่ะ ขั่นซื้อเจ้านี้แล้วเขาสิบ่เปลี่ยน... "

" นี่กะของแท้เด๊โตละ 700 ขายคนไทยบ่ได้ เขาบ่มัก รวมๆนี่อาทิตย์นึงกะ 5 6หมื่นอยู่เด้อแค่รายได้ส่งออก บ่รวมร้านซักรีด" แกพูดขณะหยิบสเวตเตอร์ไนกี้สีขาวขึ้นมา
" งามอยู่ๆ ไนกี้พุ่นเด๊ะฮ่าๆ "

" อยากรวยต้องไปเป็นพนักงานขาย ทรงโตนี่ได้อยู่ โหงวเฮ้งได้ "
" ฮ่าๆ อีหลีบ่ "
" แม่นนน ไปขายพวกอาหารสง อาหารเสริมจั่งซี้ ได้อยู่ บุคลิกดันอยู่ " แกตอบขณะเดินมาหยิบผ้าใส่ตะกร้าให้

ก่อนเดินไปรีดผ้าต่อ แกหันมาบอก
" นั้นน่ะ ไปตากผ้าซะ สู้ๆ อยู่หอนี่ได้ดีซุคน ตำรวจ พยาบาลพุ้นน่ะแต่ละคน "
" ครับ ขอบคุณเด้ออ้าย "
" อย่าไปเป็นหนี้บัตรเครดิตเด้อ อายุยังน้อย " แกตะโกนไล่หลังมาแบบที่ผมไม่ทันตั้งตัว
SHARE
Writer
Monday_story
writer
Introvert

Comments