ความรักไม่ได้หายไป มันไม่เคยมีอยู่เลยต่างหาก..
| บทที่ 8 |
ไม่มีความรักอยู่ที่นั่นตั้งแต่แรก แน่นอนว่าในตอนนี้ย่อมหาไม่พบเลย
ห้องนอนของเจ้ายักษ์
.
.
.


แสงจันทร์ลอดผ่านเข้ามาในห้องโถงขนาดใหญ่ ที่ตกแต่งอย่างปราณีต ม่านหน้าต่างสีน้ำเงินปักดิ้นทอง พริ้วไหวเล็กน้อยตามกระแสลมหนาวยามค่ำคืน ที่พัดผ่านเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยมนี้ ความเย็นแผ่กระจายไปทั่วมุมห้อง

บนเตียงนอนสี่เสา เจ้ายักษ์นอนมองเพดานในห้องของตนในหัวเต็มไปด้วยร้อยพันความคิด โลดแล่นประกอบกับความรู้สึกสับสน และประหลาดใจ พลิกตัวอยู่สามสี่ครั้ง ใช้สายตาสำรวจสิ่งของที่อยู่ในห้องอย่างไร้สาเหตุ เหม่อมองอย่างล่องลอย

พยายามข่มตานอนก็ยังปรากฏภาพเหตุการณ์ที่น้ำตกคาไมร่าฉายซ้ำอยู่อย่างนั้น

' ภาพของหญิงสาวร่างบางที่อิงแอบแนบชิดกายเขาที่อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า


บึงน้ำห้อมล้อมไปด้วยไม้ใหญ่และดอกไม้ส่งกลิ่น
หอมชวนให้รู้สึกวาบหวาม 


ดวงหน้างดงามแฝงความลึกลับซุกซ่อน 


ผิวสัมผัสของอิสตรี ...

เรือนกายงดงามที่ยั่วยุสันชาตญาณชายหนุ่ม
ให้เข้าครอบครอง 

ความปราถนาที่ต่อสู้ กับ วิจารณญาณ


'เกือบไปแล้วไหมล่ะ '




เจ้ายักษ์กระสับกระส่าย เปลี่ยนอิริยาบทอยู่หลายท่ากว่าจะข่มตาให้หลับได้ในช่วงก่อนฟ้าสาง




เสียงที่คุ้นเคยในอดีตดังขึ้นมาในหัวและภาพของชายหนุ่มผู้มีใบหน้าอ่อนโยน กิริยางดงาม ปรากฏขึ้นในความฝันของเขา ใบหน้าที่คุ้นเคยนี้จูงมือเด็กชายวัยซุกซนสองคน

เขายังจำมันได้ พวกเขากำลังเดินกลับไปยังบ้านหลังเล็กหลังจากการไปอาบน้ำในลำธารในช่วงเย็นของวันหนึ่ง


" เหตุใดมารดาจึงไม่มาอาบน้ำพร้อมกับพวกเราหรือ?? วิ่งเล่นไล่จับกับพวกข้าสนุกกว่าอาบน้ำคนเดียวตั้งเยอะ" เด็กน้อยเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย

"เพราะมารดาเป็นสตรี ร่างกายล้วนเป็นสิ่งสงวน ที่ไม่ควรเอามาเปิดเผย" ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้ม 

"สงวนคืออะไรหรือ ?!" เด็กชายถามอย่างสงสัย

" มันคือการเก็บรักษาอย่างไรล่ะ " ชายผู้นั้นกล่าวและส่งยิ้มให้อย่างเอ็นดู

" แล้วร่างกายของพวกเราล่ะบิดา สงวนหรือไม่?"

"ฮ่าๆๆ ..ร่างกายแต่ละคนล้วนเป็นสิ่งสงวน เจ้าจะต้องเก็บรักษาร่างกายไว้แก่เจ้าสาวของเจ้าในอนาคต อย่างไรล่ะ ลูกชาย" 

" เจ้าสาว..." เด็กชายดวงตาเปล่งประกาย จินตนาการเด็กน้อยคิดไปว่า เจ้าสาว เป็นดั่งรถไม้ หรือของเล่นชิ้นใหม่

"บิดาข้าขอขี่คอหน่อย" 
"ข้าด้วยๆ"

เสียงเจื้อแจ้วของเด็กน้อย และเสียงนุ่นนวลของชายหนุ่มผู้อ่อนโยนนั้นก็ค่อยๆจางหายไปราวกับเมฆหมอก



'บิดาข้า'

เจ้ายักษ์รู้สึกตัวตื่น บนเตียงที่รู้สึกอบอุ่นไปจนถึงร้อน ดวงตานั้นร้อนผ่าวเหมือนกำลังเผาไหม้ ศรีษะก็รู้สึกหนักอึ้งชอบกล

ที่มุมหนึ่งของห้องยังมีโต๊ะเก้าอี้ชุดหนึ่งและหญิงสาวในชุดรัดรูปสีดำขลับ ใบหน้าผุดผาด งดงาม ดวงตากลมโต สีเขียวมรกต ผมสีเข้มของเธอ ถูกไพล่ไปรวมไว้ข้างหนึ่ง

ส่วนบนของชุดที่เธอสวมใส่ปกปิดมาจนถึงข้อมือแต่ยังคงเว้าให้เห็นส่วนเนินอกสวยๆ ตกแต่งด้วยระย้าทำจากหินสีดำเปล่งประกายสะท้อนแสงแดดยามเช้า บนอกขวา มีขนนกสีฟ้าๆ สี่ห้าอันประดับไว้ ด้วยตราประจำราชสำนัก ดูแล้วช่างงดงามสูงศักดิ์ดั่งนางพญา(มาร..)

หญิงสาวนั่งไข้วขา มือเรียวเล็กถือถ้วยกาแฟไว้สายตามองออกไปยังภายนอกหน้าต่างที่ม่านได้ถูกเปิดไว้เล็กน้อย ส่วนล่างของชุดรัดรูปนั้นผ่าขึ้นมาจนถึงต้นขาเผยให้เห็นขาอ่อนนวลเนียน 

'ลิเลีย? ' 

เจ้ายักษ์พยายามจะออกเสียงแต่ลำคอแห้งผาดสร้างความทรมานอยู่ไม่น้อย

"มีชีวิตอยู่สินะ ! เช้านี้นึกว่าจะต้องทำพิธีศพเสียแล้ว...." หญิงสาวเอ่ยขึ้น

ไม่ทันรู้ตัว เธอก็มายืนอยู่ข้างเตียงเจ้ายักษ์แล้ว

" ข้าได้ปรึกษากับแม่มดอาวุโสเมื่อวันก่อน นางชี้แนะว่าต้องพาเจ้าออกเดินทางไปยังภูเขาแห่งภูติยักษ์ เพื่อให้เจ้าได้ค้นพบผู้สร้างเจ้า และ คืนกายแท้แก่เจ้า "

"........"

"ตั้งใจจะออกเดินทางวันนี้เสียด้วยซ้ำ แต่เห็นสภาพเจ้าเช้านี้ ก็คงต้องรอให้ดีขึ้นสักหน่อย  เจ้าเปิดหน้าต่างทิ้งไว้เช่นนั้น ไม่รู้หรือว่าลมหนาวจะนำพาการป่วยไข้มาให้ " เธอกล่าวอย่างแม่ที่กำลังบ่นให้ลูกชาย

'... ลมหนาวเคยทำอะไรข้าได้ตั้งแต่เมื่อใดกัน เป็นน้องสาวของเจ้าต่างหากเล่า...' 

"นะ น้ำ..." พยายามจะพูดแต่ลำคอแห้งดั่งทะเลทราย จนแทบจะเปล่งเสียงไม่ออก

ลิเลียลุกไปหยิบถ้วยน้ำชาอุ่นๆ มาใส่ในมือเจ้ายักษ์อย่างรวดเร็ว และประคองเจ้ายักษ์ให้อยู่ในท่านั่ง พร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายเจ้ายักษ์ด้วยเห็นเขาดูเหมือนจะยังรู้สึกหนาว

รู้สึกเขินอายแกมโมโห ที่จู่ๆว่าที่ราชินีก็ทำตัวเป็นสาวใช้ไปได้  

' แล้วนี่ข้าทำบ้าอะไรเนี่ย?!?  ข้ารับใช้ก็มี ... 

 เจ้าพวกข้ารับใช้ไร้มันสมองพวกนี้ก็ไม่รู้จักตักเตือนนายเสียเลย! '

เธอเหลือบมองไปยังซิกมุนด์ที่มุมห้อง องครักษ์ชาย นั้นใบหน้าเรียบเฉยแต่กลับมีแววตาประหลาดใจระคนอยู่ 

"ออกไปให้หมด! อยู่ไปก็ไร้ประโยชน์เสียจริงพวกเจ้า " เธอกล่าวไล่บรรดาสาวใช้และองครักษ์แก้เขิน รู้สึกอยากจะเอาศรีษะโขกกำแพงซักสี่ห้ารอบ

" ขะ ขอบใจ " เจ้ายักษ์กล่าวขึ้นในที่สุด

ลิเลียเล่าให้เขาฟังถึงเรื่องราวที่เกี่ยวกับคำทำนายของตนและเจ้ายักษ์โดยหลีกเลี่ยงประเด็นที่พ่อเจ้ายักษ์อาจจะเสียชีวิตด้วยมีเธอเป็นต้นเหตุ

เธอบอกว่าไม่อยากติดหนี้บุญคุณใครจึงจะพาเจ้ายักษ์ไปตามหาตัวตนของเขาแล้วเธอจะได้กลับมาทำหน้าที่ราชินีโดยไม่รู้สึกติดขัด 

เจ้ายักษ์ พลันนึกถึง ปัญหาภายในราชวัง และครอบครัวของลิเลียที่มีน้องสาวที่พร้อมจะเลื่อยขาบัลลังค์ของเธอด้วยเห็นว่าเธอนั้นไม่เหมาสม

" จะให้ข้าช่วยทำลูกชายให้หรือไม่? " 

จู่ๆเจ้ายักษ์ก็เอ่ยขึ้น

ทำเอาลิเลียที่จิบชาอยู่แทบจะสำลัก

"พูดบ้าอะไรของเจ้าเนี่ย?!" พวงแก้มนางจู่ๆกลับมีเลือดฝาดขึ้น

.
.
.
.

" หากเจ้าเลิกเข่นฆ่าเอาชีวิตผู้อื่น ข้าจะช่วยให้เจ้ารักษาตำแหน่งราชินี " 

ตัวเขาเองก็รู้สึกมึนงง และอุณภูมิร่างกายที่เพิ่มขึ้น ไม่รู้แน่ว่าเพราะพิษไข้หรือบทสนทนาประหลาดนี้ 

ลิเลียหวลนึกถึงชีวิตวัยเด็ก มารดาของนางที่น่าสงสาร ถูกทอดทิ้งให้อยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่พอยังต้องโทษประหารฐานคบชู้ เพราะถูกใส่ร้ายโดยชายาจากแดนมนุษย์ แม่ของลักซ์ องค์หญิงลำดับที่ห้านั่นเอง

 ขนบธรรมเนียมอะไรกัน เพื่อให้มีผู้สืบทอดชาย พระราชามีมากชายามากอนุ ไร้ซึ่งความรักความผูกพันธุ์ หญิงสาวกลับถูกขโมยอิสรภาพ 

เป็นเพียงไม้งามในวังที่รอวันเหี่ยวเฉา

และดับสูญ.......





 There was no love there to begin with, so there is definitely none to be found now



-. Urban Dictionary | inspiration : No Love (Eminem& Lil Wayne) 

SHARE
Writer
MinorSetback
A Mage!
🍒ฟังเพลงแปลงได้ในYoutube: MinorSetBack | อ่านนิยายได้ที่ ReadAWriteนะคะ เยิ้ฟๆ 🍒

Comments

GGOD12
3 months ago
สุดยอดครับ😁
Reply