แสร้งว่า..ไม่รัก
เขาถามฉันว่า..ด่าคนยังไงให้เจ็บ 
ฉันตอบคำถามนั้น...แต่ฉันไม่เคยด่าใคร

ฉันเคยถูกทำร้ายด้วยวิธีการแบบนี้ 
และฉันรู้ว่า มันเจ็บปวดแค่ไหน
ที่เราไม่สามารถปกป้องตัวเองได้

การถูกทำร้าย หรือ การจงใจทำร้ายคนอื่น 
เป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเราเอง ....“เจ็บปวด”
คนถูกกระทำ มักกลายเป็น ผู้กระทำ
เหยื่อ กำลังเปลี่ยนเป็น ผู้ร้าย

คนแบบไหนที่จะฆ่าคนเลว
เราต้องเลวกว่า ใช่ไหม

ถ้าเราเกลียดสิ่งเลวร้าย 
เราอย่ากลายเป็นสิ่งนั้น

อย่าให้ความเลวร้าย เจ็บปวด 
มาเปลี่ยนแปลงความดีในตัวคุณ

ฉันรู้ ว่าเขาดี เกินกว่าจะทำร้ายใคร
เพราะเป็นคนดี จึงเจ็บปวด 

การอยากให้คนอื่น เจ็บปวด 
เพราะจิตใจเรากำลังอ่อนแอ
จะดูน่าสมเพชแค่ไหน ที่อยากให้คนที่ทำร้ายเรา
หันมาสนใจ ด้วยการ ด่ามัน...

ทั้งที่ลึก ๆ แคร์กัน รักกัน แต่กลับแสร้งว่า ไม่รัก
และทำร้ายกัน มนุษย์ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี
ต้นเหตุของความเกลียดชัง ที่มีต้นตอจากความรัก
ผิดหวังจาก ความเย็นชา ของอีกฝ่าย
แท้จริง เราอยากได้ความรัก ไม่อยากเกลียดกัน

เพราะความกลัว...จึงต้องปกป้องตัวเอง
การด่า เป็นอีกรูปแบบหนึ่งของความอ่อนแอ
ความต้องการทำให้คนอื่นเจ็บปวด
เกิดจากจิตใจที่เจ็บปวด

บางครั้ง...เขาก็แสร้ง ทำเป็นไม่รัก 
และเย็นชา กับฉัน ทั้งที่อยากคุย เขากลับเงียบ “ความเงียบ” คือ คำด่า ที่เจ็บปวดที่สุด
เขาอาจไม่รู้ เขากำลังทำแบบนี้กับฉัน

แต่ไม่เป็นไร....ฉันเข้าใจ 
ระยะห่างที่เขาและฉันสร้างมันขึ้นมา
กำลังห่างออกไป เรื่อย ๆ ทุกขณะ 
 
บทสนทนาของเราเริ่มอึดอัด
มีจุดโฟกัสอื่นให้นึกถึงในชีวิต
และแสร้งว่า ฉันไม่สำคัญ

ฉันไม่สามารถสำคัญ 
และฉันก็ทำตัวไม่สำคัญ
ฉันจะไม่เรียกร้องให้ต้องสำคัญ 
เพื่อยืนยันให้เขามั่นใจ 
ว่าการปล่อยฉันไป..จะไม่มีผลกระทบต่อชีวิตเขา
ฉันเป็นเพียงภาพเบลอๆ เลือนลาง
ที่เขารอวัน..ให้ลบล้างออก โดยที่ไม่ต้องรู้สึกอะไร

ถ้าฉันไม่สำคัญ 
เขาคงไม่ต้องใช้ความพยายามอะไร
แต่เพราะเขารู้ว่าฉันสำคัญ..
จึงต้องใช้เวลาเบลอภาพของฉัน
แล้วลบล้างมันไป
เสียงเงียบ คือ การตะโกนที่ดังที่สุด
คนที่ไม่พูดอะไร ไม่ใช่เขาไม่คิดอะไร
แต่เขาอาจคิดมาก จนพูดไม่ออก

ยิ่งเขาพยายาม เงียบ มากเท่าไหร่
มันคือ เสียงตะโกนที่ดัง ที่สุด 
เขากำลังอ่อนแอ และต้องการฉัน
ฉันก็ต้องการเขา และฉันก็เงียบ เช่นกัน

เพราะฉันไม่อาจสร้างความผูกพันกับเขา
ได้มากกว่านี้ และรู้ว่าสุดท้ายแล้วต้องปล่อย
เพราะชีวิตเขาที่ไม่มีฉัน มันดีกว่า
ฉันแสร้งทำเหมือน ไม่รัก
แสร้งว่า ไม่รู้สึกอะไร 

ฉันเปราะบางและเจ็บปวด
ฉันไม่อยากให้เขาเจ็บปวด 
จากความเปราะบางของฉัน อย่างที่ผ่านมา

ฉันเผลอร้องไห้ และเอาแต่ใจบ่อย ๆ
และเขาก็ไม่เคยปลอบฉันได้เลย 
ฉันเปลี่ยนตัวเองไม่ได้ เขาก็เปลี่ยนตัวเองไม่ได้

ไม่เป็นไร....
ฉันจะไม่เข้าใกล้ ในระยะที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวดได้อีก หากฉันเคยเป็นส่วนหนึ่งในความเจ็บปวดในอดีตของเขา 

ฉันจะไม่น่ารักเกินไป 
หรือไม่ให้ความหวังอะไรใครอีก
ใช้ตัวอักษร ที่พิมพ์คุยกับเขา
อย่างระมัดระวัง และคิดทุกคำก่อนพูดออกไป

และจะไม่ให้โอกาสเขา มาแสดงความน่ารัก
ให้ฉันหวั่นไหว ...ใจแทบละลายได้อีกแล้ว
เขา เย็นชา แบบนี้ต่อไปก็ดีเหมือนกัน
สักวัน ความรู้สึกดี ๆ อาจจางลงไป 
ฉันอ่อนแอ เกินกว่าจะพูดว่า ลาก่อน
ทั้งที่ใจอยากบอกว่า รัก 
แต่การแสดงออก กลับต้องแสร้งว่า ไม่รัก 

ฉันรักเขาแบบที่อยากเห็นเขามีความสุข
ฉันจะไม่กลายเป็นความทุกข์ของเขา

เราเริ่มคุยกันน้อยลง 
กำลังตัดใจต่อกัน 
และอยู่ระยะทำใจ

ช่วงเวลาแบบนี้ ยากลำบาก
กว่าการที่เราจับมือกัน
และพิสูจน์ตัวเองว่าไม่ไปไหน

เหมือนว่าเรา กำลังแสร้ง ปล่อยมือกันไป
และบอกอีกคนว่า..ฉันอยู่ได้ ถ้าไม่มีเธอ 

ก็อยู่ได้ แต่อยู่แบบรู้สึกขาดหาย
เขาคิดเหมือนกันหรือเปล่า... 

หากคุณสงสัย ว่าทำไมฉันจึงรักเขา
เขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่มีชีวิตคล้ายกับฉัน
แต่การแสดงออกภายนอกอาจต่างกัน
ความเข้มแข็งภายนอก อ่อนโยนภายใน 
เขามีชีวิต แบบคนจริง ๆ และมีความรู้สึก 
ที่ฉันสัมผัสได้ หัวใจของเขาอ่อนโยน งดงาม
แม้จะหลงทางไปบ้าง...และหยิบฉวยความสุขรอบตัว พึ่งพิงสิ่งต่าง ๆ และปกปิดความอ่อนแอไว้ภายใน 

ยิ่งเขาดูเหมือน “ไม่เป็นไร” และเฉไฉกับสิ่งต่าง ๆ รอบตัว และสร้างตัวตนที่ดูแตกต่าง 
ยิ่งเผยให้เห็นความเปราะบางในหัวใจ 
เขาเป็นคนทีี่...ไม่คิดจะทำร้ายใคร 
และเจ็บปวดจากการถูกทำร้ายเสมอ
เขาสร้างตัวตนที่ดูเหมือนว่า 
ใครก็ทำร้ายเขาไม่ได้ มั่นใจ มีความสุข 
เขาอยากสร้างเสียงหัวเราะให้ทุกคน 
เนื้อในเขา เหมือนเด็กเล็กๆ จิตใจดี และเปราะบาง
ฉันหลงใหลทั้งหมดที่เป็นเขา
ทั้งแววตา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความคิด และจิตใจของเขา เขาเหมือนงานประติมากรรมชิ้นเอก งดงาม อาจไม่สมบูรณ์แบบ แต่ดูสมจริง มีชีวิตชีวา และมีรสนิยม

ภายนอกที่ดูแข็งกร้าว
เขามีหัวใจที่แสนอบอุ่น
ที่เขาไม่ยอมให้ใครได้สัมผัสมันง่าย ๆ
เหมือนพ่อของฉัน....

เขาต้องมีความสุข ถ้าไม่มีฉัน 
ฉันอยากแน่ใจ ก่อนมองเขาลับตา จากไป 

การทนเห็นเขาค่อย ๆ เดินจากไป
มันเจ็บปวด อึดอัด จนรู้สึก 
อยากตะโกนเรียกให้เขากลับมา
แล้วกอดเขาไว้ ไม่ให้ไปไหน 
แต่ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไง
ถ้าการจากไป คือ สิ่งที่เขาต้องการ
ฉันอยากแน่ใจว่าเขาอยากจากไปจริง ๆ
ฉันจะไม่ได้ผลักเขาออกไป
และฉันไม่รั้งเขาไว้ ด้วยเหตุผลของตัวเอง
หากเขาจะยังรัก และต้องการอยู่ตรงนี้กับฉัน
ต้องอยู่ด้วยเหตุผลของเขา ไม่ใช่เพราะฉันขอ
ฉันจะไม่เรียกร้องและเห็นแก่ตัว 

ฉันทนมองดู เขาสร้างระยะห่าง 
และจะไม่เรียกร้องให้เขากลับมา

ฉันอยากดูให้แน่ใจว่า เขามีความสุขดี 
ก่อนที่จะโบกมือลา
ถึงตอนนั้น เขาคงมองไม่เห็นหยดน้ำตาของฉัน
และไม่ต้องรู้สึกผิดอะไร กับการจากไปของตัวเอง

ฉันจะรักเขาในแบบที่ 
ไม่ทำให้เขาเจ็บปวด
เมื่อต้องเดินจากไป 
และแสร้งว่า.. ไม่รักกัน 








SHARE

Comments